Egon Franke (szermierz)

polski szermierz

Egon Johann Franke (ur. 23 października 1935 w Gliwicach[1]) – polski szermierz pochodzenia niemieckiego, mistrz olimpijski.

Egon Franke
Data i miejsce urodzenia 23 października 1935
Gliwice
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
złoto Tokio 1964 szermierka
(floret ind.)
srebro Tokio 1964 szermierka
(floret druż.)
brąz Meksyk 1968 szermierka
(floret druż.)
Mistrzostwa świata
złoto Buenos Aires 1962 szabla druż.
srebro Gdańsk 1963 floret druż.
srebro Paryż 1965 floret druż.
brąz Turyn 1961 floret druż.
brąz Buenos Aires 1962 floret druż.
brąz Gdańsk 1963 floret ind.
brąz Moskwa 1966 floret druż.
brąz Montreal 1967 floret druż.

Kariera sportowaEdytuj

Jako pierwszy obywatel polski zdobył złoty medal olimpijski w szermierce. Trzykrotnie startował na IO, zawsze we florecie. Na igrzyskach olimpijskich w 1960 w Rzymie był członkiem drużyny, która odpadła w ćwierćfinale. Podczas igrzysk olimpijskich w 1964 w Tokio został mistrzem we florecie indywidualnie. Na tych samych igrzyskach wywalczył srebrny medal w drużynie (wraz z Ryszardem Parulskim, Januszem Różyckim, Zbigniewem Skrudlikiem i Witoldem Woydą). Cztery lata później, na igrzyskach olimpijskich w 1968 w Meksyku zdobył swój trzeci medal olimpijski – brązowy w drużynie (z Adamem Lisewskim, Parulskim, Skrudlikiem i Woydą).

Był też brązowym medalistą mistrzostw świata we florecie indywidualnie (w Gdańsku w 1963), a w drużynie mistrzem świata w szabli (1962 w Buenos Aires), wicemistrzem we florecie (w 1963 w Gdańsku) i czterokrotnym brązowym medalistą we florecie (1961 w Turynie, 1962 w Buenos Aires, 1966 w Moskwie i 1967 w Montrealu).

Zdobył tytuł mistrza Polski we florecie (1962) i wicemistrza w 1957 i 1967. Trzykrotnie był też mistrzem Polski w drużynie.

Zajął 4. miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego 1964. Startował w barwach Budowlanych Gliwice (1952-1955), CWKS Warszawa (1955-1957) i Piasta Gliwice (1957-1971).

Życie prywatneEdytuj

Urodził się przed II wojną światową w niemieckich wówczas Gliwicach. Jego rodzina w 1945 r. zdecydowała się pozostać w Polsce (na ich decyzję wpłynął fakt, że ojciec Frankego nie służył w wojsku, gdyż był niepełnosprawny). Języka polskiego Egon zaczął się uczyć dopiero w wieku 10 lat. Sam mówił o sobie, że jako chłopiec był Niemcem, później określał siebie jako Ślązaka, a w końcu zdał sobie sprawę, że jest Polakiem, choć ma niemieckie imię i nazwisko.[2]

Po zakończeniu kariery wyjechał z rodziną w 1975 r. do Włoch, gdzie pracował z sukcesami jako trener, prowadząc także reprezentację narodową. kadry szermierczej. Zamieszkał z żoną na stałe we Włoszech, ale nigdy nie ubiegał się o włoskie obywatelstwo, ma też dom w Polsce.

Jego dwaj bracia także uprawiali szermierkę, młodszy brat również został trenerem (mieszka w Brunszwiku). Egon Franke jest żonaty (drugie małżeństwo) z Elżbietą Franke z d. Cymerman, która także była znaną florecistką i olimpijką. Starszy syn Witold, z pierwszego małżeństwa, mieszka w Gliwicach. Młodszy, Piotr, mieszka również we Włoszech i jest trenerem szermierki.[2]

FilmyEdytuj

  • Egon Franke, reż. Ignacy Szczepański, 2005[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Polski Komitet Olimpijski - Egon Johann Franke (pol.) [dostęp 2011-12-06]
  2. a b Egon Franke: czuję się spełniony jako sportowiec, trener i jako człowiek, Onet Sport, 6 października 2016 [dostęp 2020-10-14] (pol.).
  3. FilmPolski.pl - EGON FRANKE, www.filmpolski.pl [dostęp 2017-11-23] (pol.).

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj