Emiel-Jozef De Smedt

Emiel-Jozef De Smedt (ur. 30 października 1909 w Opwijk, zm. 29 września 1995 w Brugii) – belgijski duchowny katolicki, biskup brugijski w latach 1952-1984.

Emiel-Jozef De Smedt
ilustracja
Kraj działania

Belgia

Data i miejsce urodzenia

30 października 1909
Opwijk

Data i miejsce śmierci

29 września 1995
Brugia

Biskup brugijski
Okres sprawowania

1952-1984

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

Kościół łaciński

Prezbiterat

29 września 1933

Nominacja biskupia

16 maja 1950

Sakra biskupia

29 czerwca 1950

Sukcesja apostolska
Konsekrator

Joseph-Ernest van Roey

Współkonsekratorzy

Oscar Jozef Joliet
Léon-Joseph Suenens

Życiorys

edytuj

Święcenia kapłańskie otrzymał 29 września 1933.

16 maja 1950 papież Pius XII mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji mecheleńskiej. Otrzymał wówczas biskupią stolicę tytularną Elusa. Sakry udzielił mu ówczesny prymas Belgii kard. Joseph-Ernest van Roey. 31 lipca 1952 mianowany biskupem diecezjalnym brugijskim. Na emeryturę przeszedł 15 grudnia 1984.

Udział w soborze watykańskim II

edytuj

Był jednym z bardziej aktywnych i jednym z najbardziej liberalnych ojców soborowych. Członek Sekretariatu ds. Jedności Chrześcijan[1] oraz jeden z współtwórców i relator deklaracji soborowej o wolności religijnej Dignitatis Humanae[2]. Podczas wystąpień dał się poznać jako zwolennik ekumenizmu i kolegializmu w Kościele.

Przypisy

edytuj
  1. Ralph M. Wiltgen, Ren wpada do Tybru. Historia Soboru Watykańskiego II., Dębogóra 2010.
  2. Robert de Mattei, Sobór watykański II. Historia dotąd nieopowiedziana., Ząbki 2012, s. 343.

Bibliografia

edytuj