Otwórz menu główne

Ferdynand G. Majerski (ur. 23 listopada 1832 w Dobroniowie[1], zm. 7 maja 1921 w Przemyślu) – polski rzeźbiarz.

Ferdynand Majerski
Ilustracja
Rzeźba przedstawiająca Ferdynanda Majerskiego w gzymsie katedry św. Jana Chrzciciela w Przemyślu
Data i miejsce urodzenia 23 listopada 1832
Dobroniów
Data i miejsce śmierci 7 maja 1921
Przemyśl
Zawód, zajęcie rzeźbiarz
Narodowość  Polska
Ogłoszenie pracowni Ferdynanda Majerskiego z 1914

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Dobroniowie w pobliżu Limanowej. Ukończył szkołę w Tarnowie, po czym pobierał nauki snycerstwa. Odbył studia w zakresie malarstwa, rzeźby i rysunku na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Następnie mieszkał i pracował w Galicji, m.in. we Lwowie, a od 1867 w Przemyślu. Prowadził zakład stolarski i kamieniarski. W Przemyślu w 1867 założył Pracownię artystyczno-rzeźbiarską i kamieniarską, w której było zatrudnionych ok. 50 osób, co czyniło ją jedną z największych w regionie. Zakład tworzył głównie elementy świątyń i nagrobki. Pracowania mieściła się przy ulicy J. Słowackiego 44.

Przed zamieszkaniem w Przemyślu wykonywał rzeźby w kościołach i restauracje wyposażenia świątyń: ołtarz w Złotnikach na Podolu, odnowienie ołtarzy w katedrze ormiańskiej we Lwowie, prace snycerskie i pozłotnicze w kościele w Kosienicach. Współpracował przy tym z hr. Mieczysławem Potockim, organizator urzędu konserwatorskiego w Galicji Wschodniej[2].

Brał udział w renowacji bazyliki archikatedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela w Przemyślu, trwającej od lat 80. XIX wieku do 1907. Ferdynand Majerski odpowiadał wówczas za rzeźby[3]. Dla upamiętnienia jego głowa została wykuta w kamieniu gzymsu na zewnętrznej fasadzie świątyni. Wykonywał także prace innych przemyskich świątyniach: w kościele Trójcy Przenajświętszej (ołtarze 1893-1906)[4], w kościele Matki Bożej Szkaplerznej[5], dwa ołtarze w kościele św. Anny w Kołaczycach[6], tabernakulum w kościele Świętego Bartłomieja Apostoła w Dębowcu (parafii pod tym wezwaniem)[7], trzy ołtarze w bazylice Matki Bożej Płaczącej z La Salette w Dębowcu w 1912[8], był autorem wykonania głównego ołtarza, ambony i chóru w kościele Franciszkanów w Sanoku w 1887[9][10].

Nagrobki jego autorstwa zostały umieszczone głównie na obecnym cmentarzu komunalnym przy ulicy Juliusza Słowackiego w Przemyślu[11], a poza tym na cmentarzu parafialnym w Racławicach, cmentarzu parafialnym w Rudniku nad Sanem[12], Cmentarzu Centralnym w Sanoku (nagrobki Hiacenty Truskolaskiej, Leopolda Biegi, ks. Bronisława Stasickiego)[13][14].

Ferdynand Majerski był również prezesem Rady nadzorczej kasy zaliczkowej rzemieślników. Zmarł 7 maja 1921 i został pochowany na cmentarzu w Przemyślu (kwatera 16). Po jego śmierci pracownię prowadził syn Ferdynanda, Stanisław, który był architektem. Zakład działał do 1930.

PrzypisyEdytuj

  1. według Jurija Biriulowa, urodził się we Lwowie → Zob.: Ю. О. Бірюльов, Маєрський Фердинанд [w] Енциклопедія історії України: Т. ... Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України, Київ 20..., Wyd. «Наукова думка». (ukr.)
  2. Mieczysław Potocki – organizator urzędu konserwatorskiego w Galicji Wschodniej (część V). kuriergalicyjski.com, 24 lipca 2014. [dostęp 11 czerwca 2017].
  3. Organy w Bazylice Katedralnej w Przemyślu. garnek.pl. [dostęp 15 listopada 2014].
  4. Kościół Św. Trójcy. miasto-przemysl.ugu.pl. [dostęp 15 listopada 2014].
  5. Klasztor i Kościół Karmelitanek. kurioland.pl. [dostęp 15 listopada 2014].
  6. Kościół parafialny w Kołaczycach. kolaczyce.pl. [dostęp 15 listopada 2014].
  7. Historia kościoła i parafii. debowiec.ejp2.pl. [dostęp 15 listopada 2014].
  8. Trochę historii. sanktuarium.saletyni.pl. [dostęp 15 listopada 2014].
  9. Przewodnik po kościele i klasztorze Franciszkanów w Sanoku w opracowaniu o. Witolda Pobiedzińskiego OFMConv, Sanok 2007, s. 38.
  10. Kościół i klasztor Franciszkanów w Sanoku – zabytki i sztuka. franciszkanie.esanok.pl. [dostęp 15 listopada 2014].
  11. Jan Schubert. Cmentarz komunalny w Przemyśœlu przy ulicy J. Słowackiego – trochę historii i problemy współczesne. „Wiadomości Konserwatorskie”, s. 22, Nr 16/2004. 
  12. Renowacja nagrobka Marii Radzińskiej. rudnikns.republika.pl, 2015-12-19. [dostęp 2015-12-23].
  13. Paweł Nestorowicz: Boża rola. Przyczynek do historii cmentarzy sanockich w 110-tą rocznicę konsekracji cmentarza przy ul. Rymanowskiej. Sanok: 2005, s. 39, 42-43.
  14. Królowie, włościanie i mieszczanie czyli wycieczka pierwsza po dawnym i współczesnym Sanoku. powiatsanok.nazwa.pl. [dostęp 15 listopada 2014]. (pdf) s. 27

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj