Fiodor Kostienko

radziecki generał

Fiodor Jakowlewicz Kostienko (ros. Фёдор Яковлевич Костенко, ukr. Федір Якович Костенко; ur. 22 lutego 1896 w osadzie Bolszaja Marynowka, zm. 26 maja 1942) – radziecki wojskowy, generał-lejtnant, Ukrainiec.

Fiodor Jakowlewicz Kostienko
Фёдор Яковлевич Костенко
generał-lejtnant generał-lejtnant
Data i miejsce urodzenia 22 lutego 1896
Bolszaja Martynowka
Data i miejsce śmierci 26 maja 1942
Rejon bałaklijski
Przebieg służby
Lata służby 1915–1942
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego;
Armia Czerwona
Stanowiska dowódca 26. Armii, zastępca dowódcy Frontu Południowo-Zachodniego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa;
Wojna domowa w Rosji;
II wojna światowa
Odznaczenia
Order LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonej GwiazdyOrder Czerwonej GwiazdyMedal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w słobodzie Bolszaja Martynowka (obwód rostowski), w rodzinie chłopskiej.

W 1915 roku powołany do służby wojskowej w armii rosyjskiej, brał udział w I wojnie światowej. Brał udział w walkach na Froncie Południowo-Zachodnim, dosłużył się stopnia starszego podoficera i dowodził plutonem.

W 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej, brał udział w wojnie domowej w Rosji, będąc szefem kompanii, pomocnikiem dowódcy szwadronu w 1. Armii Konnej. Brał udział w walkach przeciwko oddziałom gen. K. Mamontowa, gen. A. Szkura, gen. A. Denikina na Froncie Południowym.

Po zakończeniu wojny domowej był dowódcą szwadronu kawalerii, w 1924 roku ukończył Leningradzki kurs dowódców średniego szczebla. Następnie był komendantem pułkowej szkoły kawalerii, pomocnikiem dowódcy pułku ds. rozmieszczenie. W 1928 roku ukończył kurs udoskonalając dowódców średniego szczebla. Następnie od 1932 roku był dowódcą pułku kawalerii. W 1934 roku ukończył kurs dla dowódców wyższego szczebla i w 1937 roku został dowódcą 7 Dywizji Kawalerii, a potem Samodzielnej Dywizji Kawalerii w Kijowskim Specjalnym Okręgu Wojskowym. W 1939 roku został dowódcą 2 Korpusu Kawalerii i na czele tego korpusu uczestniczył w aneksji Zachodniej Białorusi (czyli agresji na Polskę) w składzie 6. Armii i Frontu Ukraińskiego. W 1940 roku został dowódcą armijnej Grupy Kawalerii Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego. W październiku 1940 roku został dowódcą 26. Armii. W 1941 roku ukończył wyższy kurs dla dowódców w Akademii Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa.

W chwili ataku wojsk niemieckich na ZSRR był dowódcą 26. Armii, która od początku brała udział w walkach obronnych na Froncie Południowo-Zachodnim. Walczyła w rejonie Proskirowa, wykonała jednym ze swych korpusów zmechanizowanym kontrnatarcie pod Brodami w dniach 25–27 lipca 1941 roku. Następnie wycofała się w kierunku Kijowa i wzięła udział w jego obronie.

We wrześniu 1941 roku został zastępcą dowódcy Frontu Południo-Zachodniego. W grudniu 1941 roku wziął udział w kontrnatarciu pod Moskwą, dowodząc wydzieloną grupą wojsk Frontu Południowo-Zachodniego w ofensywie na miasto Jelec, doprowadzając do jego wyzwolenia. W styczniu 1942 roku dowodzona przez niego grupa wojsk uczestniczyła w operacji barwienkowsko-łozowskiej, zdobywając przyczółek na prawym rzeki Północny Doniec.

Następnie wziął udział w natarciu na Charków w maju 1942 roku. W trakcie tej operacji ona sam i dowodzone przez niego oddziały znalazły się w okrążeniu i całkowicie rozbite, a on sam zaginął, ostatni raz widziany był 26 maja 1942 roku i ten dzień uznano za datę jego śmierci.

W kwietniu 2017 roku w pomiędzy miejscowościami Gusarowka i Łozowienka w obwodzie charkowskim odnaleziono szczątki, które rozpoznano jako szczątki generała Kostienko[1]. Następnie zostało to potwierdzone przez badania genetyczne. Jego szczątki zostały w dniu 20 czerwca 2018 roku pochowane na Federalnym Cmentarzu Wojskowym[2].

AwanseEdytuj

  • kombryg (11.10.1937, rozkaz nr 3604)
  • komdiw (09.02.1939, rozkaz nr 271)
  • generał-lejtnant (04.06.1940, rozkaz nr 945)

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Moskwa: Кучково поле, 2005, s. 108–109. ISBN 5-86090-113-5. (ros.)