Otwórz menu główne
Hannelore Kohl (1976)

Hannelore Kohl, właśc. Johanna Klara Eleonore Kohl, z domu Renner (ur. 7 marca 1933 w Berlinie, zm. 5 lipca 2001 w Ludwigshafen am Rhein) – Niemka, pierwsza żona Helmuta Kohla kanclerza Niemiec w latach 1982–1998. Imię „Hannelore” jest zbitką imion Johanna” i „Eleonore”.

Hannelore Kohl (z lewej) 3 lipca 1991

ŻyciorysEdytuj

Nazistowska przeszłość ojcaEdytuj

Dorastała w Lipsku. W szkole zawsze należała do najlepszych uczennic rocznika. Ojciec Hannelore, Wilhelm Renner, był dyrektorem i prokurentem w Hugo Schneider AG (HASAG) – największych zakładach zbrojeniowych środkowych Niemiec. Był nim od 1939 aż do zakończenia wojny. 1 kwietnia 1933 Wilhelm Renner został członkiem NSDAP i otrzymał legitymację członkowską z numerem 1 773 273. Jako zapalony kierowca, został przydzielony do miejscowego Narodowosocjalistycznego Korpusu Motorowego. Od 16 stycznia 1939 był pełnomocnikiem w HASAG AG, potem wszedł do zarządu spółki i był odpowiedzialny za technikę i produkcję w filiach w Altenburgu i Mauselwitz. Najpóźniej w 1944, za zasługi dla przemysłu zbrojeniowego Niemiec, został wyróżniony tytułem Wehrwirtschaftsführer. Po 1945 w rodzinie Rennerów nie wspominało się przeszłości ojca.

Koniec wojny i ucieczkaEdytuj

W czasie ostatniej wojennej zimy 1944/1945 Hannelore jako jedenastoletnia dziewczynka musiała pracować co drugi tydzień jako pielęgniarka na dworcu w Döbeln gdzie trafiali ranni z frontu wschodniego, zmieniając im opatrunki. Pomagała też grzebać zwłoki i przy zaopatrzeniu uchodźców, którzy często podróżowali tygodniami w otwartych wagonach. W ostatnich dniach wojny w wieku 12 lat została wielokrotnie zgwałcona przez żołnierzy radzieckich i według jej słów: „jak worek cementu” wyrzucona przez okno. Doznała trwałego uszkodzenia kręgosłupa[1]. Na początku maja 1945 z matką udała się do Lipska, gdzie spotkały się z ojcem. Kiedy oddziały amerykańskie wycofały się z zachodniej Saksonii i Turyngii, by zrobić miejsce oddziałom radzieckim, rodzina uciekła do Mutterstadt w Palatynacie, gdzie mieszkali rodzice ojca. Początkowo rodzina mieszkała w pralni[2], później wielokrotnie przeprowadzała się.

Małżeństwo z Helmutem KohlemEdytuj

W wieku 15 lat, na klasowym święcie w Ludwigshafen, poznała Helmuta Kohla, którego po 12 latach znajomości poślubiła 27 czerwca 1960. Rozpoczęła studia lingwistyczne w Germersheim, które jednak ze względów finansowych, spowodowanych śmiercią ojca, musiała przerwać. Rozpoczęła naukę jako dwujęzyczna sekretarka.

 
Hannelore Kohl odznaczona za zasługi dla poszkodowanych – „Ehrenflorian” przez ochotniczą straż pożarną w Siegburgu (1990)

Po urodzeniu dwóch synów – Waltera (1963) i Petera (1965) poświęciła się całkowicie ich wychowaniu. Działalność polityczną, od której nie mogła się uwolnić, znienawidziła. Synów trzymała z dala od polityki partyjnej. Dla opinii publicznej była jednak zawsze szczęśliwą kobietą, tak jak tego od niej oczekiwano. Zawsze też utrzymywała samodyscyplinę za wszelką cenę. Władała płynnie angielskim i francuskim. Używała tych umiejętności z powodzeniem w czasie oficjalnych wizyt państwowych i dzięki temu łatwo nawiązywała przyjazne stosunki z żonami głów państw.

Choroba i śmierćEdytuj

Na temat choroby i śmierci Hannelore Kohl istnieje wiele spekulacji i wątpliwości. Według jej własnego oświadczenia z marca 2001 cierpiała od 1993 na fotodermatozę, czyli alergię świetlną – alergiczną reakcję na światło (szczególnie słoneczne).

Jako możliwą przyczynę choroby wymienia się reakcję na penicylinę. Przy okazji dyskusji na temat afery finansowej CDU pod koniec 1999 próbowano wciągnąć ją w krąg zamieszanych w nią osób, by zaszkodzić mężowi, co przypuszczalnie wywołało u niej reakcje psychosomatyczne. W sprawie afery Helmut Kohl milczał, co poczytywała mu za błąd. Zawiodło też wtedy wiele zaufanych osób i organizacji, a jej samej zarzucano sprzeniewierzenie pieniędzy fundacji. Od maja 2000 zaciemniony dom opuszczała tylko po zachodzie słońca. Według wypowiedzi Helmuta Kohla w wywiadzie przeprowadzonym po latach, Hannelore cierpiała na nieznośne bóle. Leczenie nie było możliwe. Nie była też na ślubie syna Petera z jego turecką partnerką w Stambule 28 maja 2001. Jak powiedziała w swoim ostatnim wywiadzie, pracowała jeszcze nad książką – wspomnieniami męża. 5 lipca 2001, podczas pobytu męża w Berlinie, zażyła nadmierną dawkę tabletek. Mężowi i synom zostawiła list pożegnalny. Sekcji zwłok nie dokonano.

Uroczystości pogrzebowe z licznym udziałem społeczeństwa odbyły się w obrządku katolickim w katedrze w Spirze. Pochowana została w grobie rodzinnym na cmentarzu Ludwigshafen-Friesenheim gdzie pochowani są również jej teściowie. Na pamiątkę Hannelore Kohl, miasto Ludwigshafen nazwało nadreńską promenadę jej imieniem.

PublikacjeEdytuj

  • Hannelore Kohl (Hrsg.): Kulinarische Reise durch deutsche Lande. Zabert Sandmann, München 1999, ​ISBN 3-924678-87-1​ (mit Texten von Helmut Kohl).
  • Hannelore Kohl: Was Journalisten „anrichten”. Pfälzische Verlagsanstalt, Landau/Pfalz 1986, ​ISBN 3-87629-098-8​ (Kochbuch).

Działalność społeczna i odznaczeniaEdytuj

W 1983 Hannelore Kohl założyła Kuratorium ZNS – w 2005 przemianowane na ZNS – Hannelore Kohl Stiftung (Fundacja Hannelore Kohl) – organizację pomocy ofiarom wypadków z uszkodzeniami centralnego układu nerwowego. Za pracę w tej fundacji została odznaczona Orderem Zasługi dla Nadrenii-Palatynatu. Otrzymała też Wielki Krzyż zasługi z Gwiazdą.

PrzypisyEdytuj

  1. Die Frau hinter dem Panzer, Zeit Online / Tagesspiegel, 14 czerwca 2011.
  2. Biografie auf fembio.org, abgerufen am 10. Juni 2011.

BibliografiaEdytuj