Heinzel von Hohenfels

Heinzel von Hohenfels – niemiecka rodzina mieszczańska pochodząca ze wsi Trautliebersdorf (dzisiejszy Kochanów) na Dolnym Śląsku[1]. Z nich Jan Heinzel (zm. 1859), majster tkacki osiedlił się w latach 20. XIX w. w Łodzi, zapoczątkowując polską gałąź rodziny. Wyznanie rzymskokatolickie.

Tytuł baronowskiEdytuj

Juliusz Heinzel (1834–1895), syn Jana i Franciszki Hanke, cesarskorosyjski radca przemysłowy i fabrykant łódzki otrzymał od Ernesta II księcia sasko-koburgsko-gotajskiego dyplomem datowanym Gotha 10 marca 1891 tamtejsze szlachectwo i tytuł baronowski („Freiherrstand”) z predykatem „von Hohenfels”.

Sprawa ważności tytułu jest dziś dość dyskusyjna z uwagi na okoliczności jego nadania oraz jego używalność w aktach urzędowych okresu międzywojennego. W istocie dotyczy on dzisiaj osób z obywatelstwem niemieckim posiadających tym samym prawo do nazwiska „Freiherr Heinzel von Hohenfels”. Używanie formy „Baron Heinzel” stanowi polski neologizm, niezależnie od polonizacji tytułu „Freiherr”. Potomkowie rodziny Heinzel von Hohenfels mieszkają w Niemczech i w Polsce (m.in. w Łodzi, na Śląsku i w okolicach Piotrkowa Trybunalskiego, a także nad morzem w rybackiej wsi Mikoszewo). Mimo patriotycznej postawy w okresie okupacji niemieckiej władze administracyjne miasta Łodzi dotąd nie przyznały potomkom rodu jakiegokolwiek odszkodowania za majątek nieruchomy rodziny zagarnięty po 1945 przez władze PRL.

HeraldykaEdytuj

Herb własny: na tarczy skos srebrny, w polu górnym błękitnym trzy złote gwiazdy, w dolnym czerwonym dwa skrzyżowane młoty srebrne. Nad koroną baronowską ukoronowany hełm, na nim trzy pióra strusie: czerwone, srebrne i błękitne. Dewiza: „Industriae coronam”.

Baronowie Heinzel von HohenfelsEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Katarzyna Celej, Metryki stanu cywilnego, https://s3.amazonaws.com/photos.geni.com/p13/96/6d/67/01/5344483fb222e58c/slubheinzlahanke_original.jpg?fbclid=IwAR1_SXUEuZBMPpqM7T-cZB5Atm11IdKNgzp0JKxl1_DP4WC8Ko1j_PZckOk, 3 listopada 1834.
  2. [bez autora]. Ogłoszenia [nekrologi]. „Dziennik Łódzki”. Rok IX (nr 26), s. 5–6, 1892-02-04. Bolesław Knichowiecki (red.). Łódź: Stefan Kossuth. ISSN 1898-3111. [dostęp 2016-05-30]. 
  3. [bez autora]. Z miasta. Ś. p. Adolf Heinzel.... „Dziennik Łódzki”. Rok IX (nr 27), s. 2, 1892-02-05. Bolesław Knichowiecki (red.). Łódź: Stefan Kossuth. ISSN 1898-3111. [dostęp 2016-05-30]. 
  4. Wyszła za mąż za austriackiego dyplomatę Oswalda Kermenitz'a, wyjechali do Peru i tam pozostali. Wiesław Pierzchała, Pałac Ludwika Heinzla [w Łagiewnikach] pod młotkiem; [w:] „Kocham Łódź” (dod. do „Polska. Dziennik Łódzki”, 8 XI 2013, nr 259, s. 5
  5. Dziennik Łódzki”, 24 IX 1999, nr 224, s. 10 (nekrolog; pochowana w kaplicy Heinzlów w części katolickiej cm. przy ul. Ogrodowej).

BibliografiaEdytuj

  • Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Freiherrlichen Häusern 1895–1919.
  • Genealogisches Handbuch des in Bayern immatrikulierten Adels, Bd. IV: 1953, s. 537–539.
  • Polski Słownik Biograficzny, t. IX, Wrocław 1960–1961, s. 350–351.
  • Zbigniew Piąstka, W cieniu alei cmentarnych. Przewodnik biograficzny po cmentarzach chrześcijańskich przy ul. Ogrodowej i Srebrzyńskiej w Łodzi. Łódź 1990, s. 41–43.
  • Jacek Strzałkowski, Heinzlowie. Z dziejów wielkiej kariery i filantropii łódzkich przemysłowców, Łódź 2004.
  • Jan Dominikowski, Nekropolia Łodzi wielkoprzemysłowej. Łódź 2004, ss. 240–243, 420–421.

Linki zewnętrzneEdytuj