Henryk Jaźnicki

piłkarz polski

Henryk Jaźnicki (ur. 6 września 1917 w Radzyniu Podlaskim, zm. 25 lutego 2004 w Józefowie) – polski piłkarz (napastnik), koszykarz, siatkarz, szczypiornista. Długoletni zawodnik warszawskiej Polonii.

Henryk Jaźnicki
Data i miejsce urodzenia 6 września 1917
Radzyń Podlaski pod okupacją Niemiec (Generalne Gubernatorstwo Warszawskie)
Data i miejsce śmierci 25 lutego 2004
Józefów
Wzrost 172 cm
Pozycja prawoskrzydłowy, pomocnik, obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1938–1939 Polonia Warszawa 26 (12)
1945 Polonia Warszawa
1945–1946 Społem Warszawa
1947–1952 Polonia/Kolejarz-Polonia Warszawa 106 (33)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1939 II Rzeczpospolita Polska 1 (0)

Piłkarzem Polonii był trzykrotnie. Jej barw bronił w latach 1938–1939, 1945 oraz 1947–1952. W lidze strzelił 34 bramki. W czasie wojny był więźniem obozów koncentracyjnych.

W reprezentacji Polski zagrał tylko raz. 27 sierpnia 1939 Polska wygrała 4:2 z Węgrami w meczu towarzyskim. Było to ostatnie przedwojenne spotkanie Polaków.

W czasie II wojny światowej walczył w kampanii wrześniowej, został złapany przez Niemców, był więźniem na Pawiaku w Warszawie, później przenoszony do Sachsenhausen (KL) i Mauthausen-Gusen. Po wojnie wrócił do Polski i kontynuował karierę. Uprawiał nie tylko piłkę nożną – grał w siatkówkę (3 krotny mistrz Polski), koszykówkę (1947, mistrz Polska oraz reprezentant kraju na ME w 1947) i piłkę ręczną (1947, wicemistrz Polski).

Jego żoną była koszykarka Irena Jaźnicka.

Został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu bródnowskim[1].

BibliografiaEdytuj

  • Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017

PrzypisyEdytuj