Otwórz menu główne

Henryk z Wierzbna (zm. 1319)

biskup wrocławski

Henryk z Wierzbna także Henryk z Wierzbnej (ur. pod koniec lat 60. XIII w., zm. 23 września 1319) – biskup wrocławski w latach 1302–1319. Organizator trybunału inkwizycyjnego na Śląsku.

Henryk z Wierzbna
Ilustracja
Herb Henryk z Wierzbna
Data śmierci 23 września 1319
biskup wrocławski
Okres sprawowania 1302-1319
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 1302
Sakra biskupia brak danych

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z rodu panów z Wierzbnej. Był trzecim i najmłodszym synem Jana, kasztelana Ryczyna, bratem Stefana i Jana.

Jeszcze wiosną 1289 wzmiankowany jako świecki komes; natomiast od 31 sierpnia 1290 występował jako kanonik wrocławski. Zwolennik króla Wacława II Czeskiego i jego rządów w Polsce. Potem popierał biskupa krakowskiego Jana Muskatę, swego krewnego. Przeciwny był Władysławowi I Łokietkowi i arcybiskupowi Jakubowi Śwince. Popieranie przez Henryka z Wierzbna Przemyślidów, zwalczanych wówczas przez papieża, spowodowało jego ekskomunikę oraz proces w Awinionie (1310–1314). Był faktycznym twórcą niezależnego księstwa biskupiego zwanego księstwem nysko-otmuchowskim. Jako pierwszy z biskupów wrocławskich przyjął tytuł książęcy[1].

W 1315 zorganizował na Śląsku trybunał inkwizycyjny który wydawał też i wyroki śmierci poprzez spalenie na stosie[2]. W wyniku prowadzonego w tym roku z jego inicjatywy śledztwa we Wrocławiu, Świdnicy i Nysie spalono ponad 50 waldensów uznanych za heretyków przez trybunał któremu przewodniczył wrocławski biskup pomocniczy Paweł z Bancz[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Piotr Nitecki: Biskupi Kościoła w Polsce. Warszawa 1992, s. 78.
  2. M.Banaszak, Historia Kościoła katolickiego., Warszawa 1991, t. 2 s. 148.
  3. P. Kras, Ad abolendam diversarum haeresium pravitatem. System inkwizycyjny w średniowiecznej Europie, KUL 2006, s. 416.

BibliografiaEdytuj

  • Jurek Tomasz, Panowie z Wierzbnej. Studium genealogiczne, Kraków 2006.