Otwórz menu główne

Paweł z Bancz (zm. ok. 1325 r.) – duchowny katolicki, cysters, pomocniczy biskup wrocławski.

Paweł z Bancz
sufragan wrocławski
Data śmierci ok. 1325
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia ok. 1302
Sakra biskupia ok. 1302

ŻyciorysEdytuj

Nie wiemy nic na temat jego wczesnych lat życia poza tym, że wstąpił do zakonu cystersów w Lubiążu. Około 1302 roku został prekonizowany biskupem tytularnym Tiberias. Urzędował w diecezji wrocławskiej, będąc pierwszym stałym sufraganem w tym biskupstwie. W tym czasie udzielił odpustów benedyktynkom ze Strzegomia w 1307 roku, poświęcił kościół w Kępach koło Legnicy (1315), dokonał ponownego poświęcenia kościoła św. Elżbiety we Wrocławiu (1320), wprowadził na urząd opata na Piasku (1321).

W 1309 roku przypadło mu w udziale rozsądzenie sporu między Władysławem Łokietkiem a biskupem krakowskim Janem Muskatą z polecenia papieża Klemensa V. Był ponadto polubownym sędzią w sporach majątkowych zarówno między duchownymi, jak i świeckimi. W lipcu 1315 przewodniczył postępowaniom inkwizycyjnym przeciwko wspólnotom waldensów na Śląsku w wyniku którego spalono na stosie ponad 50 osób.

Zmarł ok. 1325 roku i został pochowany w kościele klasztornym w Lubiążu.

UpamiętnienieEdytuj

W 1693 roku w kościele klasztornym w Lubiążu wykonano marmurowy monument upamiętniający wszystkich biskupów w nim pochowanym, w tym przedstawiono postać Pawła z Bancz.

BibliografiaEdytuj

  • Ks. Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła katolickiego w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Instytut Wydawniczy "Pax", wyd. 2, Warszawa 2000.
  • Encyklopedia Wrocławia, pod red. J. Harasimowicza, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2001.