Archidiecezja wrocławska

archidiecezja rzymskokatolicka w Polsce

Archidiecezja Wrocławska (łac. Archidioecesis Vratislaviensis; niem. Erzbistum Breslau; cz. Arcidiecéze Vratislavská) – jedna z 14 archidiecezji obrządku łacińskiego w polskim Kościele katolickim. Ustanowiona diecezją w 1000 roku przez papieża Sylwestra II w metropolii gnieźnieńskiej. Papież Pius VII 16 lipca 1821 podporządkował ją bezpośrednio Stolicy Apostolskiej, a papież Pius XI 13 sierpnia 1930 podniósł ją do rangi archidiecezji. Papież Paweł VI zmienił jej granice 28 czerwca 1972, a papież Jan Paweł II – 25 marca 1992 i 24 lutego 2004[2].

Archidiecezja Wrocławska
łac. Archidioecesis Vratislaviensis
Ilustracja
Herb Archidiecezji Wrocławskiej
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Siedziba Herb wroclaw.svg Wrocław
ul. Katedralna 13,
50–328 Wrocław
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Metropolia Wrocławska
Archikatedra św. Jana Chrzciciela
Biskup diecezjalny Józef Kupny
(metropolita wrocławski)
Biskup pomocniczy Andrzej Siemieniewski
Jacek Kiciński CMF
Biskup senior Henryk Gulbinowicz
Marian Gołębiewski
Dane statystyczne (2020[1])
Liczba wiernych 955 605 tys.
Liczba kapłanów
• w tym diecezjalnych
• w tym zakonnych
933
663
270
Liczba osób zakonnych 941
w tym zakonnic: 671
Liczba dekanatów 33
Liczba parafii 299
Powierzchnia 8 850 km²
Mapa
51°06′36″N 17°01′20″E/51,110000 17,022222
Strona internetowa
Klasztor cystersów w Henrykowie

HistoriaEdytuj

Diecezja wrocławska została utworzona na zjeździe gnieźnieńskim w 1000 roku. Upadła w wyniku tzw. reakcji pogańskiej (1031/1032) i najazdu czeskiego księcia Brzetysława I (1038). Obrabowano i zburzono niedawno wzniesioną katedrę, a na jej gruzach wzniesiono świątynię pogańską[3]. Zniszczone lub wywiezione zostały księgi diecezji przez co wczesne dzieje diecezji z czasów pierwszego biskupa Jana są nieznane. Upadła również dawna struktura administracyjna. Cały Śląsk znalazł się w granicach Czech, a biskup praski Sewer planował włączenie regionu do swojej diecezji praskiej. Choć po stronie Polaków wystąpił w 1039 król niemiecki Henryk III Salicki, ostatecznie, podczas arbitrażu w 1041 uznał on zabór Śląska przez Czechów za fakt dokonany, choć niewykluczone, że Polsce zwrócono jakąś część tego regionu[a]. Książę polski Kazimierz Odnowiciel dążył do odzyskania terenów zagarniętych przez Czechy i do odnowienia diecezji wrocławskiej.

Wysiłki te po kilku latach przyniosły rezultat. Prawdopodobnie na synodzie w Moguncji w październiku 1049 papież Leon IX zgodził się na reaktywowanie diecezji na Śląsku, być może podporządkowując ją metropolii magdeburskiej co wiązało się z upadkiem metropolii gnieźnieńskiej po najeździe na Gniezno Brzetysława I w roku 1038[b]. Rok później, w wyniku wojny polsko-czeskiej Śląsk został odzyskany, choć na mocy decyzji cesarza Henryka III z 1054 Polska musiała Czechom płacić czynsz z tego terytorium.

W roku 1051[c] Kazimierz Odnowiciel pierwszym biskupem restytuowanej diecezji śląskiej mianował Hieronima. Rozpoczął on wprawdzie odbudowę katedry wrocławskiej, jednak jego siedzibą był najprawdopodobniej nie Wrocław, lecz Ryczyn[4]. Hieronim pochodził z okolic Kolonii[5]. Prawdopodobnie w roku 1075 dokonujący reorganizacji polskiego Kościoła Bolesław II Szczodry miał przenieść siedzibę diecezji śląskiej z powrotem do Wrocławia[6].

BiskupiEdytuj

Osobny artykuł: Biskupi wrocławscy.

InstytucjeEdytuj

KapitułyEdytuj

Główna świątyniaEdytuj

Bazyliki mniejsze[10]Edytuj

PatroniEdytuj

Zobacz teżEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Tomasz Jurek uważa, że już w 1041 Polska odzyskała cały Śląsk oprócz ziemi Golęszyców, którą przyłączyła w 1050 (s. 40–44). Jest to jednak pogląd odosobniony (Klaudia Dróżdż, Kazimierz Odnowiciel. Polska w okresie upadku i odbudowy, Wodzisław Śląski 2009, s. 107–108).
  2. Hipoteza o podporządkowaniu Wrocławia Magdeburgowi nie jest pozbawiona pewnych trudności, z brewe papieża Grzegorza VII z 20 kwietnia 1075 wynika bowiem, że polscy biskupi pozbawieni byli wówczas stałego zwierzchnictwa metropolitalnego. Jednakże z bulli Innocentego II z 4 czerwca 1133 wiadomo, że Leon IX przyznał arcybiskupom magdeburskim jakieś bliżej dotychczas nieustalone przywileje dotyczące zwierzchnictwa nad ziemiami polskimi (Jurek, s. 50–51.). Jurek tłumaczy te sprzeczności tym, że zwierzchnictwo to strona polska zaakceptowała bardzo niechętnie i w następnych latach doszło do rozluźnienia więzi z Magdeburgiem (s. 52–54).
  3. Datę tę podają wszystkie dawne katalogi biskupów wrocławskich z wyjątkiem tzw. edycji henrykowskiej, która datuje jego ordynację na rok 1046 (Jurek, s. 37–38).

PrzypisyEdytuj

  1. Konferencja Episkopatu Polski, Informator 2020, Biblos 2020, ​ISBN 978-83-7793-714-3
  2. Konferencja Episkopatu Polski, Archidiecezja Wrocławska, episkopat.pl [dostęp 2017-12-29] (pol. • ang.).
  3. C. Buśko, M. Goliński, M. Kaczmarek, L. Ziątkowski: C. Buśko,Historia Wrocławia, t. 1, Od pradziejów do końca czasów habsburskich. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2001, s. 39.
  4. Tomasz Jurek. Ryczyn biskupi. Studium z dziejów Kościoła polskiego w XI wieku. „Roczniki historyczne”. LX, s. 44, 45, 1994. 
  5. Józef Pater: Poczet biskupów wrocławskich. Wrocław: Wydawnictwo DTSK Silesia, 2000, s. 13. ISBN 83-85689-88-5.
  6. Tomasz Jurek. Ryczyn biskupi. Studium z dziejów Kościoła polskiego w XI wieku. „Roczniki historyczne”. LX, s. 51, 1994. 
  7. KURIA METROPOLITALNA WROCŁAWSKA.
  8. Wrocławska Księgarnia Archidiecezjalna.
  9. Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Archidiecezji Wrocławskiej.
  10. Basilicas in Poland.

LiteraturaEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj