Henschel Hs 125 – niemiecki jednosilnikowy samolot treningowy i myśliwski.

Henschel Hs 125
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo

 III Rzesza

Producent

Henschel Flugzeugwerke A.G., Berlin-Johannisthal, Niemcy

Typ

samolot treningowy i myśliwski

Załoga

1

Historia
Liczba egz.

2 prototypy

Dane techniczne
Napęd

jeden 8-cylindrowy silnik rzędowy w układzie odwróconego V, chłodzony powietrzem typu Argus As 10C, napędzający 2-łopatowe śmigło

Moc

176 kW (240 KM)

Wymiary
Rozpiętość

10.00 m

Długość

7.30 m

Wysokość

2.30 m

Powierzchnia nośna

14 m²

Masa
Własna

694 kg

Startowa

973 kg

Osiągi
Prędkość maks.

280 km/h

Prędkość przelotowa

250 km/h

Wznoszenie maks. w locie pionowym

8,4 m/s

Pułap

6980 m

Zasięg

500 km

Dane operacyjne
Uzbrojenie
jeden stały karabin maszynowy kalibru 7,9 mm typu Rheinmetall-Borsig MG 17 w przodzie kadłuba (z zapasem 250 nabojów) – proponowane
Rzuty
Rzuty samolotu

Historia edytuj

Pierwszym samolotem skonstruowanym w zakładach lotniczych Henschela, założonych w marcu 1933 roku, był jednosilnikowy samolot treningowy i myśliwski Hs 121 konstrukcji zespołu pod kierunkiem inżyniera Friedricha Nicolausa. Model ten był odpowiedzią na warunki postawione konstruktorom w konkursie na stworzenie samolotu przeznaczonego do zaawansowanego treningu pilotów samolotów myśliwskich. Konkurs ogłosił wydział techniczny Luftfahrtkommissariat, kierowany przez Hermanna Göringa. Jako dodatkowy warunek zaprojektowania tego samolotu postawiono przystosowanie go do pełnienia roli prostego, lekko uzbrojonego myśliwca o niewielkim zasięgu do obrony terytorialnej kraju.

Pierwsze próby Hs 121a, które przeprowadzono w początku 1934 roku wykazały jednak wiele niedoskonałości maszyny, co zagroziło przekreśleniem projektu. W pośpiechu zespół Nicolausa przygotował zatem w bardzo szybkim czasie (późną wiosną) następcę Hs 121, któremu zostało przydzielone oznaczenie Hs 125.

Sytuacja, wymagająca szybkiego tempa prac spowodowała, iż ponad 90% części i podzespołów do nowego samolotu skopiowano z jego poprzednika. Zmieniono jednak w sposób znaczny układ aerodynamiczny maszyny. Hs 121 był zastrzałowym górnopłatem z „mewim” skrzydłem (wzorowanym na zastosowanych w samolotach myśliwskich konstrukcji inżyniera Zygmunta Puławskiego z PZL), tymczasem nowy Hs 125 miał układ zastrzałowego dolnopłata. Reszta konstrukcji, a więc kadłub, usterzenie, podwozie i zespół napędowy pozostał bez większych zmian. Nie licząc sposobu mocowania do kadłuba, skrzydła również były wzięte z modelu Hs 121. Umocnione zostały one zastrzałami przymocowanymi do podwozia samolotu oraz stalowymi cięgnami. Tak jak w Hs 121, w prototypie Hs 125 zostało przewidziane mocowanie na pojedynczy karabin maszynowy kalibru 7,9 mm MG 17, jednak te prototypy latały bez uzbrojenia.

Pierwszy z prototypów Hs 125a (oznaczany później jako Hs 125V1) był po prostu przebudowanym drugim prototypem Hs 121b. Podobnie było w przypadku Hs 125b, który powstał na bazie Hs 121c. Oznaczono go cywilną rejestracją D-EKAN i nie licząc różnicy w osłonie silnika był niemal identyczny z Hs 125a.

Pierwsze próby lotnicze nowych maszyn przeprowadzono na lotniskach w Johannisthal, a potem także Rechlinie. Właściwości lotnicze tego modelu okazały się zdecydowanie lepsze, niż poprzednika. Z konkursu zwycięsko wyszedł jednak prototyp Focke-Wulf Flugzeugbau GmbH: Fw 56 „Stößer”, zaprojektowany przez inżyniera Kurta Tanka. Pokonał on również Arado Ar 76 i Heinkla He 74. Tym samym wstrzymano dalsze prace nad Hs 125, a Henschel skupił się na rozwoju i produkcji lekkich bombowców nurkujących Hs 123 i samolotów rozpoznawczych Hs 126. Friedrich Nicolaus powrócił do tematyki samolotów myśliwskich dopiero w 1941 roku, opracowując projekt ciężkiego samolotu myśliwskiego w układzie „kaczki” P.75.

Bibliografia edytuj

  • W. Green „The Warplanes of the Third Reich”