Otwórz menu główne

Hirotarō Narabayashi (jap. 楢林博太郎 Narabayashi Hirotarō, ur. 4 września 1922 w Kobe, zm. 18 marca 2001)japoński lekarz neurochirurg.

Urodził się w Kobe w rodzinie o wielowiekowej tradycji lekarskiej, mającej korzenie w Nagasaki. Jego przodkiem był Chinzan Narabayashi, który nauczył się zachodniej medycyny od holenderskich lekarzy w Dejimie w XVII wieku. Hirotarō studiował na uczelni medycznej w Tokio, gdzie w 1946 otrzymał dyplom lekarza, a w 1955 tytuł doktorski. W tym samym roku został profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Neuropsychiatrii Szkoły Medycznej Uniwersytetu Juntendo w Tokio. W 1964 został profesorem zwyczajnym, a od 1968 do 1988 piastował funkcje profesora i szefa Wydziału Neurologii na tymże uniwersytecie.

Mimo że początkowo chciał być neuropsychiatrą, wkrótce dokonał istotnych dokonań na polu neurochirurgii i jest pamiętany jako jeden z pionierów neurochirurgii stereotaktycznej, zwłaszcza w leczeniu choroby Parkinsona. W 1949 skonstruował ramę i urządzenie stereoaktyczne, opierając się na tych zastosowanych przez Victora Horsleya i Roberta H. Clarke'a, zainspirowany doświadczeniami nauczyciela Teizo Ogawy. W 1951 wykonał pierwszy zabieg stereotaktyczny, polegający na pallidotomii (celowym uszkodzeniu gałki bladej) u dziecka z atetozą i dwa lata później opublikował swoje wyniki. W 1952 przy pomocy oleju prokainowego uszkodził stereotaktycznie gałkę bladą u pacjenta z chorobą Parkinsona, uzyskując poprawę sztywności i drżenia u tego pacjenta[1]. W 1957 założył prywatną klinikę, która wkrótce stała się jednym z czołowych ośrodków stereotaktycznego leczenia neurochirgicznego choroby Parkinsona. W swojej ponadczterdziestoletniej pracy naukowej opublikował około 200 prac w recenzowanych czasopismach medycznych[2].

Doktor Narabayashi był znany ze swojej pokory, skromności i współczucia dla pacjentów. Wygłaszał odczyty na całym świecie, w tym w 1974 r. na Kubie, gdzie odwiedził Kubański Instytut Nauk Neurologicznych. Spotkał się z nim sam Fidel Castro, który podarował mu opakowanie cygar z banderolami "dla Hiro od Fidela".

Hirotarō Narabayashi zmarł na chorobę serca w 2001 r., pięć miesięcy po śmierci żony. Został pochowany na cmentarzu w rodzinnym Nagasaki. Pozostawił trójkę dorosłych dzieci, z których najmłodszy Yosuke również jest lekarzem.

PrzypisyEdytuj

  1. H. Narabayashi, T. Okuma, S. Shikiba, Procaine oil blocking of the globus pallidus, „A.M.A. archives of neurology and psychiatry”, 75 (1), 1956, s. 36-48, PMID13275158.
  2. PubMed Search Results.

BibliografiaEdytuj

  • Yoshikuni Mizuno, Hisamasa Imai, Nobuo Miyashita. In memoriam, Professor Hirotaro Narabayashi (September 4, 1922 – March 18, 2001). „Parkinsonism and Related Disorders”. 8, s. 157-159, 2002. 
  • Forty Years with Professor Narabayashi. „Neurosurgery”. 55 (1), s. 222-227, 2004. DOI: 10.1227/01.NEU.0000126954.53568.43. 
  • Philip L. Gildenberg. In Memoriam. Prof. Hirotaro Narabayashi, Dr. Manuel Velasco Suarez, Victims of September 11, 2001. „Stereotact Funct Neurosurg”. 76, s. 121-122, 2001. DOI: 10.1159/000066704). 
  • Prof. Hiro Narabayashi. In Memoriam. „Stereotact Funct Neurosurg”. 76, s. 125–128, 2001.