Imielnica

wieś w województwie świętokrzyskim

Imielnicawieś sołecka[2] w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie jędrzejowskim, w gminie Imielno[3][4].

Ten artykuł dotyczy wsi. Zobacz też: Imielnica – osiedle Płocka.
Imielnica
wieś
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat jędrzejowski
Gmina Imielno
Liczba ludności (2006) 248
Strefa numeracyjna 41
Kod pocztowy 28-313[1]
Tablice rejestracyjne TJE
SIMC 0239540
Położenie na mapie gminy Imielno
Mapa konturowa gminy Imielno, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Imielnica”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Imielnica”
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa konturowa województwa świętokrzyskiego, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Imielnica”
Położenie na mapie powiatu jędrzejowskiego
Mapa konturowa powiatu jędrzejowskiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Imielnica”
Ziemia50°34′32″N 20°26′53″E/50,575556 20,448056
Integralne części wsi Imielnica[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0239563 Choiny kolonia
0239570 Gawronówka kolonia
0239557 Piachy przysiółek

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

PrzypisyEdytuj

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 358 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  2. Jednostki organizacyjne gminy Imielno. Urząd Gminy Imielno. [dostęp 20.03.2015]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-01-11)].
  3. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013-02-15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 20.03.2015]. 
  4. a b TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 20.03.2015].

Linki zewnętrzneEdytuj

  1. Karolówka 2.), folwark, powiat jędrzejowski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 853.