Irene Epple

niemiecka narciarka alpejska

Irene Epple-Waigel (ur. 18 czerwca 1957 w Seeg) – niemiecka narciarka alpejska reprezentująca RFN, wicemistrzyni olimpijska, dwukrotna medalistka mistrzostw świata oraz dwukrotna zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli Pucharu Świata. Jej młodsza siostra, Maria, także uprawiała narciarstwo alpejskie.

Irene Epple
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 18 czerwca 1957
Seeg (RFN)
Klub TSV Seeg
Debiut w PŚ Sezon 1972/1973
Pierwsze punkty w PŚ 15 marca 1973, Naeba
(8. miejsce – gigant)
Pierwsze podium w PŚ 3 grudnia 1975, Val d’Isère (2. miejsce – zjazd)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  RFN
Igrzyska olimpijskie
srebro Lake Placid 1980 Slalom
Mistrzostwa świata
srebro Ga-Pa 1978 Zjazd
srebro Lake Placid 1980 Slalom
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1981/1982
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1978/1979
Puchar Świata (Zjazd)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1983/1984
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1981/1982
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1978/1979
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1980/1981
Puchar Świata (Kombinacja)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1981/1982
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1983/1984
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1982/1983

KarieraEdytuj

Na arenie międzynarodowej Irene Epple po raz pierwszy pojawiła się w sezonie 1972/1973. Pierwsze punkty w zawodach Pucharu Świata zdobyła 15 marca 1973 roku w japońskiej miejscowości Naeba, gdzie zajęła ósme miejsce w gigancie. Pierwsze podium w zawodach tego cyklu wywalczyła 3 grudnia 1975 roku w Val d’Isère, zajmując drugie miejsce w zjeździe. W zawodach tych uległa jedynie Bernadette Zurbriggen ze Szwajcarii. Swój pierwszy medal na międzynarodowej imprezie zdobyła podczas mistrzostw świata w Garmisch-Partenkirchen w 1978 roku, gdzie zajęła drugie miejsce w zjeździe, rozdzielając na podium Austriaczkę Annemarie Moser-Pröll oraz Szwajcarkę Doris de Agostini. Na tej samej imprezie zajęła także czwarte miejsce w gigancie, przegrywając walkę o podium z Moser-Pröll o 0,12 sekundy.

Największe sukcesy odnosiła w latach 1979-1984. W sezonie 1978/1979 dziewięć razy stawała na podium zawodów pucharowych. Chociaż nie odniosła żadnego zwycięstwa to zajęła trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej, plasując się za Moser-Pröll i Hanni Wenzel z Liechtensteinu. Trzecia była także w klasyfikacji giganta, a w zjeździe była piąta. Przed dwa kolejne sezony była piątą zawodniczką klasyfikacji generalnej PŚ. W tym czasie odniosła swoje pierwsze zwycięstwa, wygrywając giganty 12 marca 1980 roku w Saalbach-Hinterglemm oraz 3 grudnia 1980 roku w Val d'Isère. W sezonie 1979/1980 była czwarta, a rok później trzecia w klasyfikacji giganta. W lutym 1980 roku wystartowała na igrzyskach olimpijskich w Lake Placid, gdzie w tej samej konkurencji była druga. Po pierwszym przejeździe giganta Epple zajmowała drugie miejsce, tracąc do prowadzącej Wenzel 0,42 sekundy. W drugim przejeździe osiągnęła czwarty czas, co dało jej jednak drugi łączny wynik i srebrny medal. Ostatecznie o 0,46 sekundy przegrała z Hanni Wenzel, a o 0,29 sekundy pokonała brązową medalistkę, Perrine Pelen z Francji.

Sezon 1981/1982 był najlepszym w jej karierze. Niemka dwanaście razy stawała na podium, z czego sześciokrotnie zwyciężała: 6 grudnia w Val d'Isère, 10 grudnia w Gressan, 8 stycznia w Pfronten oraz 4 marca 1982 roku w Waterville Valley wygrywała giganta, a 18 grudnia w Piancavallo i 14 stycznia 1982 roku w Pfronten była najlepsza w kombinacji. Wyniki te dały jej drugie miejsce w klasyfikacji generalnej oraz Małe Kryształowe Kule za zwycięstwa w klasyfikacjach giganta i kombinacji. Z mistrzostw świata w Schladming wróciła jednak bez medalu. W kombinacji była siódma, w zjeździe ósma, a w gigancie czternasta.

W czołowej dziesiątce Pucharu Świata plasowała się także w dwóch kolejnych latach. Kilkakrotnie stawała na podium, odnosząc trzy kolejne zwycięstwa: 9 stycznia 1983 roku w Verbier wygrała supergiganta, 7 grudnia 1983 roku w Val d'Isère wygrała zjazd, a cztery dni później była najlepsza w kombinacji. Zwycięstwo z 11 grudnia 1983 roku było jej ostatnim pucharowym triumfem i ostatnim zwycięstwem w międzynarodowych zawodach tej rangi. W sezonie 1982/1983 była szósta w klasyfikacji generalnej oraz trzecia w kombinacji, plasując się za Wenzel i Austriaczką Elisabeth Kirchler. W kolejnym sezonie była czwarta w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji kombinacji zajęła drugie miejsce, ulegając tylko Erice Hess ze Szwajcarii. W lutym 1984 roku brała udział w igrzyskach olimpijskich w Sarajewie, zajmując 21. miejsce w gigancie i 23. miejsce w zjeździe.

Startowała także w sezonie 1984/1985, jednak nie osiągała wyników porównywalnych z poprzednimi sezonami. Na podium znalazła się tylko raz: 6 grudnia 1984 roku w Puy-Saint-Vincent była trzecia w zjeździe. Było to ostatnie podium w jej karierze. W klasyfikacji generalnej zajęła dopiero 35. miejsce. Na początku 1985 roku zakończyła karierę, nie startując na mistrzostwach świata w Bormio.

Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw kraju, w tym sześć złotych: w zjeździe w altach 1973, 1978 i 1981 oraz gigancie w latach 1975, 1976 i 1978. W 1980 roku została wybrana sportsmenką roku w RFN[1]. W 1992 roku ukończyła medycynę na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium. W 2011 roku została odznaczona Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec[2].

Jej mężem jest niemiecki polityk Theo Waigel, z którym ma syna[3].

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
10. 8 lutego 1976   Innsbruck Zjazd 1:46,16 min +2,75 s   Rosi Mittermaier
15. 13 lutego 1976   Innsbruck Gigant 1:29,13 min +2,33 s   Kathy Kreiner
19. 17 lutego 1980   Lake Placid Zjazd 1:37,52 min +4,16 s   Annemarie Moser-Pröll
2.  21 lutego 1980   Lake Placid Gigant 2:41,66 min +0,46 s   Hanni Wenzel
DNF 23 lutego 1980   Lake Placid Slalom 1:25,09 min -   Hanni Wenzel
21. 13 lutego 1984   Sarajewo Gigant 2:20,98 min +4,54 s   Debbie Armstrong
23. 16 lutego 1984   Sarajewo Zjazd 1:13,36 min +2,29 s   Michela Figini

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
10. 8 lutego 1976   Innsbruck Zjazd 1:46,16 min +2,75 s   Rosi Mittermaier
15. 13 lutego 1976   Innsbruck Gigant 1:29,13 min +2,33 s   Kathy Kreiner
2.  1 lutego 1978   Garmisch-Partenkirchen Zjazd 1:48,31 min +0,24 s   Annemarie Moser-Pröll
4. 4 lutego 1978   Garmisch-Partenkirchen Gigant 2:41,15 min +0,87 s   Maria Epple
19. 17 lutego 1980   Lake Placid Zjazd 1:37,52 min +4,16 s   Annemarie Moser-Pröll
2.  21 lutego 1980   Lake Placid Gigant 2:41,66 min +0,46 s   Hanni Wenzel
DNF 23 lutego 1980   Lake Placid Slalom 1:25,09 min -   Hanni Wenzel
7. 31 stycznia 1982   Schladming Kombinacja 8,99 pkt +38,28 pkt   Erika Hess
14. 2 lutego 1982   Schladming Gigant 2:37,17 min +3,73 s   Erika Hess
8. 4 lutego 1982   Schladming Zjazd 1:37,47 min +1,09 s   Gerry Sorensen

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Zwycięstwa w zawodachEdytuj

  1.   Saalbach-Hinterglemm – 12 marca 1980 (gigant)
  2.   Val d’Isère – 3 grudnia 1980 (gigant)
  3.   Val d’Isère – 6 grudnia 1981 (gigant)
  4.   Gressan – 10 grudnia 1981 (gigant)
  5.   Piancavallo – 18 grudnia 1981 (kombinacja)
  6.   Pfronten – 8 stycznia 1982 (gigant)
  7.   Pfronten – 14 stycznia 1982 (kombinacja)
  8.   Waterville Valley – 4 marca 1982 (gigant)
  9.   Verbier – 9 stycznia 1983 (supergigant)
  10.   Val d’Isère – 7 grudnia 1983 (zjazd)
  11.   Val d’Isère – 11 grudnia 1983 (kombinacja)
  • 11 zwycięstw (6 gigantów, 3 kombinacje, 1 supergigant i 1 zjazd)

Pozostałe miejsca na podiumEdytuj

  1.   Val d’Isère – 3 grudnia 1975 (zjazd) – 2. miejsce
  2.   Pfronten – 8 stycznia 1977 (zjazd) – 3. miejsce
  3.   Les Diablerets – 13 stycznia 1978 (zjazd) – 3. miejsce
  4.   Arosa – 17 marca 1978 (gigant) – 2. miejsce
  5.   Piancavallo – 12 grudnia 1978 (gigant) – 3. miejsce
  6.   Meiringen – 17 stycznia 1979 (zjazd) – 2. miejsce
  7.   Schruns – 26 stycznia 1979 (zjazd) – 3. miejsce
  8.   Pfronten – 4 lutego 1979 (kombinacja) – 2. miejsce
  9.   Pfronten – 4 lutego 1979 (zjazd) – 3. miejsce
  10.   Berchtesgaden – 6 lutego 1979 (gigant) – 2. miejsce
  11.   Aspen – 8 marca 1979 (gigant) – 2. miejsce
  12.   Heavenly Valley – 11 marca 1979 (gigant) – 3. miejsce
  13.   Furano – 19 marca 1979 (gigant) – 3. miejsce
  14.   Waterville Valley – 28 lutego 1980 (gigant) – 3. miejsce
  15.   Mont-Sainte-Anne – 2 marca 1980 (gigant) – 2. miejsce
  16.   Val d’Isère – 3 grudnia 1980 (zjazd) – 3. miejsce
  17.   Val d’Isère – 4 grudnia 1980 (kombinacja) – 2. miejsce
  18.   Schruns – 12 stycznia 1981 (zjazd) – 3. miejsce
  19.   Nendaz – 22 stycznia 1981 (gigant) – 3. miejsce
  20.   Haus – 8 lutego 1981 (zjazd) – 2. miejsce
  21.   Maribor – 10 lutego 1981 (gigant) – 3. miejsce
  22.   Saalbach – 19 grudnia 1981 (zjazd) – 3. miejsce
  23.   Saint-Gervais – 21 grudnia 1981 (kombinacja) – 3. miejsce
  24.   Chamonix – 22 grudnia 1981 (gigant) – 2. miejsce
  25.   Grindelwald – 14 stycznia 1982 (zjazd) – 2. miejsce
  26.   Bad Gastein – 20 stycznia 1982 (kombinacja) – 2. miejsce
  27.   Aspen – 27 lutego 1983 (gigant) – 3. miejsce
  28.   Verbier – 10 stycznia 1983 (supergigant) – 3. miejsce
  29.   Val d’Isère – 8 grudnia 1983 (zjazd) – 2. miejsce
  30.   Haus – 21 grudnia 1983 (zjazd) – 2. miejsce
  31.   Puy-Saint-Vincent – 8 stycznia 1984 (kombinacja) – 2. miejsce
  32.   Bad Gastein – 13 stycznia 1984 (zjazd) – 2. miejsce
  33.   Puy-Saint-Vincent – 6 grudnia 1984 (zjazd) – 3. miejsce

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj