Iwan Ficzew

bułgarski generał, naukowiec

Iwan Iwanow Ficzew (bułg. Иван Иванов Фичев, ur. 15 kwietnia 1858 w Wielkim Tyrnowie, zm. 18 listopada 1931 w Sofii) – bułgarski wojskowy, generał porucznik, szef sztabu armii czynnej, minister wojny, historyk wojskowości, członek Bułgarskiej Akademii Nauk.

Iwan Ficzew
Иван Фичев
Ilustracja
generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1858
Wielkie Tyrnowo, Imperium Osmańskie
Data i miejsce śmierci 18 listopada 1931
Sofia, Carstwo Bułgarii
Przebieg służby
Lata służby 1880–1915
Stanowiska szef sztabu armii czynnej, minister Wojny
Główne wojny i bitwy wojny rosyjsko-tureckiej, wojna serbsko-bułgarska, I wojna bałkańska, II wojna bałkańska, I wojna światowa
Odznaczenia
Order Waleczności II klasy (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Kawaler Orderu Zasługi Wojskowej (Bułgaria) Kawaler Orderu Zasługi Wojskowej (Bułgaria) Order Stara Płanina (Bułgaria) Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Korony Włoch Komandor Orderu Gwiazdy Rumunii Order Lwa i Słońca (Persja) dla obcokrajowców

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Wielkim Tyrnowie, był wnukiem słynnego bułgarskiego architekta – samouka Nikoły Ficzewa. Początkowo uczył się w Wielkim Tyrnowie, a następnie w Gabrowie, gdzie skończył gimnazjum. Następnie wyjechał do Konstantynopola, gdzie uczył się w amerykańskiej szkole Robert College.

Po wybuchu wojny rosyjsko-tureckiej porzucił szkołę, powrócił do kraju i wstąpił na ochotnika do bułgarskiego 8 batalionu ochotniczego. Następnie został tłumaczem w rosyjskiej komendzie miasta Gabrowo, a potem w sztabie rosyjskiego gubernatora w Wielkim Tyrnowie. W latach 1878–1879 był sekretarzem rosyjskiego gubernatora wojskowego w Wielkim Tyrnowie.

Po opuszczeniu przez wojska rosyjskie Bułgarii i przekazaniu władzy administracji cywilnej, w 1880 roku wstąpił do sofijskiej szkoły wojskowej, którą ukończył w 1882 roku. Następnie rozpoczął służbę jako oficer w 20., a następnie 17 batalionie piechoty.

Po wybuchu wojny serbsko-bułgarskiej został dowódcą 2 kompanii w 5 batalionie zapasowym 5 pułku piechoty. Dowodząc nim brał udział w obronie miasta Widyń. Po zakończeniu działań bojowych został dowódcą kompanii w 6 pułku piechoty. Jednocześnie rozpoczął działalność naukową i publicystyczną, został redaktorem gazety „Obrona narodowa” (wydawanej w latach 1886–1887). W lutym 1887 roku był dowódcą zbiorczej kompanii 6 pułku piechoty, z którą uczestniczył w likwidacji zamieszek w Ruse.

Jesienią 1887 roku odbył kurs w wojskowej akademii w Belgii. Po powrocie został w 1888 roku redaktorem magazynu „Военен журнал”, pierwszego oficjalnego czasopisma armii bułgarskiej (wydawanego w latach 1888–1947). Funkcję tę sprawował do 1889 roku, kiedy został skierowany do Akademii Wojskowej w Turynie; ukończył ją w 1891 roku.

Po powrocie do kraju w 1891 został oficerem w sztabie 1 Brygady Piechoty, a następnie został przyjęty w poczet oficerów Sztabu Generalnego i został adiutantem 2 Dywizji Piechoty. W 1893 roku został wykładowcą w dywizyjnej szkole 1 Dywizji Piechoty, jeszcze w tym samym roku został szefem Biura Wyszkolenia w Ministerstwie Wojny. Został wtedy wydawcą specjalnego magazynu wojskowego mówiącego o szkoleniu i nowościach w wojsku „Военни известия”. Funkcję tę pełnił do 1898 roku.

W 1898 został Inspektorem Szkół Wojskowych, jednocześnie był wykładowcą w wyższych klasach szkoły wojskowej w Sofii, gdzie wykładał historię wojskowości i taktykę. W tym czasie został członkiem korespondentem Bułgarskiej Akademii Nauk (członkiem rzeczywistym został w 1909 roku). W 1899 roku został szefem Wydziału Operacyjnego Sztabu Generalnego, funkcję tę pełnił do 1903 roku; w tym czasie odbywał praktyki liniowe pełniąc obowiązki dowódcy 6 pułku piechoty (1900) i szefa sztabu 1 Dywizji Piechoty.

W 1903 roku został zastępcą Szefa Sztabu Generalnego i funkcję tę pełnił do 1907 roku, kiedy został dowódcą 2 Dywizji Piechoty. W dniu 27 marca 1910 roku został szefem Sztabu Generalnego i pełnił tę funkcję w czasie I i II wojny bałkańskiej, uczestniczył także w rozmowach pokojowych z Turcją i podpisał układ rozejmowy w dniu 20 listopada 1912 roku oraz traktat pokojowy w Bukareszcie 28 lipca 1913 roku.

Po demobilizacji armii czynnej został dowódcą 3 Obszaru Wojskowego, będącego odpowiednikiem armii w czasie pokoju. W dniu 1 września 1914 roku został ministrem wojny w trzecim rządzie Wasiła Radosławowa. Funkcję tę sprawował do 6 sierpnia 1915 roku, gdy podał się do dymisji.

W dniu 17 sierpnia 1915 roku został przeniesiony do rezerwy, zamieszkał wtedy w Sofii, gdzie poświęcił się pracy naukowej, publikując szereg prac z zakresu historii wojskowości, uzyskał wtedy tytuł akademika Bułgarskiej Akademii Nauk. W latach 1921–1924 wrócił do działalności publicznej i był ministrem pełnomocnym w Rumunii. Zmarł w Sofii.

AwanseEdytuj

  • podporucznik (Подпоручик) (30.08.1882)
  • porucznik (Поручик) (30.08.1885)
  • kapitan (Капитан) (01.01.1887)
  • major ( Майор) (01.01.1892)
  • podpułkownik (Подполковник) (01.01.1899)
  • pułkownik (Полковник) (01.01.1903)
  • generał major (Генерал-майор) (16.10.1908)
  • generał porucznik (Генерал-лейтенант) (01.01.1914)

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. ustawa nr 437 z 20 grudnia 2012 r. (Treść ustawy)

BibliografiaEdytuj

  • Константин Александрович Залесский: Кто был кто в Первой мировой войне. Moskwa: Астрель, 2003, s. 616. ISBN 5-271-06895-1. (ros.)
  • Biogram generała