Józef Hansz

Józef Hansz (ur. 12 lutego 1890 w Gnieźnie, zm. 27 marca 1970 w Poznaniu) – żołnierz armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski, podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Józef Hansz
Ilustracja
chorąży chorąży
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1890
Gniezno
Data i miejsce śmierci 27 marca 1970
Poznań
Przebieg służby
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svgArmia Wielkopolska
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 4 pułk strzelców wielkopolskich
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Jana oraz Wiktorii ze Stolarków. Absolwent szkoły ludowej. W młodości pracował jako cieśla. W 1914 zmobilizowany do niemieckiego 54 pułku piechoty i w jego składzie walczył na froncie zachodnim I wojny światowej[1]. Po zdemobilizowaniu, w 1918 wstąpił w Gnieźnie do Rady Robotniczo-Żołnierskiej. W grudniu tego roku, walcząc w szeregach 4 kompanii gnieźnieńskiej, wyzwalał miasto, a w styczniu 1919 dowodził grupą powstańców pod Zdziechową i w bitwie o Szubin[1]. Od sierpnia 1919 w składzie 4 pułku strzelców wielkopolskich walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej. 25 sierpnia 1920 na czele plutonu pod ostrzałem karabinów maszynowych zdobył brawurowym atakiem silnie broniony folwark Bielowszczyznę[1]. Za czyn ten odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i otrzymał awans na stopień chorążego[1].

Po wojnie pozostał w zawodowej służbie wojskowej. W 1926 został przeniesiony do 4 batalionu KOP „Dederkały”. W 1935 przeszedł w stan spoczynku i zamieszkał w Dusznikach Wielkopolskich. W 1939 walczył w kampanii wrześniowej[1]. Od 1950 zamieszkiwał w Poznaniu. Pochowany na miejscowym cmentarzu.

Był żonaty z Jadwigą z Zalewskich, miał córkę Irenę (ur. 1927)[1]

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj