Józef Kratko (ur. 16 września 1914 w Pińsku, zm. 29 marca 2004[1]) – oficer Ludowego Wojska Polskiego, pułkownik Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.

Józef Kratko
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 16 września 1914
Pińsk
Data śmierci 29 marca 2004
Przebieg służby
Lata służby 19411956
Siły zbrojne Armia gen. Andersa
Armii gen. Berlinga
Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 5 Wileńska Dywizja Piechoty
Polski Samodzielny Batalion Specjalny
JW nr 2000
Stanowiska zastępca dowódcy batalionu, oficer inspekcyjny KG MO, dyrektor Departamentu IV MBP, szef WUBP w Katowicach, dyrektor Departamentu VII KdsBP
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
front wschodni
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z rodziny żydowskiej, syn Azriela i Bajli, brat Załmana-Zygmunta, również działacza komunistycznego.

We wrześniu 1941 jako ochotnik przyjęty został do armii gen. Andersa. Ukończył dywizyjny kurs podchorążych rezerwy przy 5 Dywizji Piechoty. Następnie pełnił służbę w armii gen. Berlinga. Był partyzantem Zgrupowania im. "Jeszcze Polska nie Zginęła". Do 20 maja 1944 był zastępcą dowódcy ds. polityczno-wychowawczych Polskiego Samodzielnego Batalionu Specjalnego.

15 sierpnia 1944 wyznaczony został na stanowisko zastępcy komendanta Milicji Obywatelskiej miasta stołecznego Warszawy do spraw polityczno-wychowawczych. Następnie był szefem Inspektoratu[2] Komendy Głównej MO (1944-1945), komendantem wojewódzkim MO w Katowicach (1945-1946), szefem Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Katowicach (1946-1947), dyrektorem Departamentu IV MBP (ochrona gospodarki) (1947-1953), dyrektorem Departamentu Szkolenia MBP (1953-1954), wicedyrektorem i p.o. dyrektora Departamentu VII Komitetu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego (śledczy) (1955-1956). W maju 1958 był tymczasowym chargé d’affaires w Wietnamie.

Członek Komunistycznej Partii Polski, Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Na skutek antysemickich czystek w 1969 wyjechał do Izraela. Po śmierci został pochowany na Cmentarzu Leśnym (Minnesland) w Sztokholmie[1].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Hittagraven - Kyrkogårdsförvaltningen (wyszukiwarka cmentarzy w Sztokholmie), etjanster.stockholm.se [dostęp 2019-12-19].
  2. Henryk Piecuch Tajna Historia Polski; Imperium Służb Specjalnych "od Gomułki do Kani" Agencja Wydawnicza CB Warszawa 1997 st. 57 ​ISBN 83-86245-16-6
  3. M.P. z 1945 r. nr 44, poz. 109. "za działalność w konspiracji, udział w walkach partyzanckich i za zasługi w organizowaniu służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej"
  4. M.P. z 1946 r. nr 29 poz. 55. "w uznaniu zasług dla pożytku Rzeczypospolitej Polskiej położonych w dziele pracy organizacyjnej, stworzenia administracji i samorządu, uruchomienia szkolnictwa i odbudowy demokratycznej państwowości polskiej na ziemiach Województwa Śląsko-Dąbrowskiego"

BibliografiaEdytuj

  • Aleksander Mazur, Order Krzyża Grunwaldu 1943-1985, Warszawa 1988.
  • Twarze katowickiej bezpieki (katalog wystawy), Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu - Oddziałowe Biuro Edukacji Publicznej w Katowicach, Katowice 2007.
  • Czesław Dęga, Z dziejów Zgrupowania Partyzanckiego "Jeszcze Polska nie Zginęła", Bellona, Warszawa 2008.

Linki zewnętrzneEdytuj