Otwórz menu główne

Józef Zawadzki (ur. 1865, zm. 1937[1]) – polski lekarz, działacz samorządowy i lekarski.

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z rodziny o tradycjach patriotycznych, której członkowie zajmowali się m.in. rannymi powstańcami styczniowymi[2]. Miało to wpływ na wybór kierunku studiów – medycyny na Uniwersytecie Warszawskim. Odbył potem praktykę w pierwszym europejskim pogotowiu ratunkowym w Wiedniu (1890[3]), co zainspirowało go do działań w kierunku uruchomienia podobnej instytucji w Warszawie. Doszło do tego w 1897, we współpracy finansowej[2] z hrabią Konstantym Przeździeckim (i jego bratem, Gustawem[2]) – pogotowie warszawskie było trzecim na ziemiach polskich, po krakowskim i lwowskim. Te same dwie osoby powołały też do życia w Warszawie Towarzystwo Ochrony Kobiet (1900). Sam Zawadzki był natomiast twórcą Kasy Pożyczkowo-Oszczędnościowej Lekarzy[1]. Był inicjatorem powołania w 1930 Polskiego Komitetu do Spraw Ratownictwa, którego celem było rozwijanie idei ratownictwa i koordynowanie akcji ratowniczych na terenie całej Polski[3].

Od 1916 był radnym Warszawy, a w latach 1918-1919 jej wiceprezydentem. Do śmierci pełnił funkcje wiceprezesa miejskiej Komisji Rewizyjnej. Działał aktywnie w Związku Miast Polskich od zjazdu założycielskiego (19-21 listopada 1917). Był sekretarzem pierwszego zarządu (tymczasowego). W 1920 i w latach 1934-1935 był wiceprezesem Związku, a w latach 1922-1927 pełnił funkcję p.o. prezesa. Pozostawał też członkiem Zarządu Międzynarodowego Związku Miast (Bruksela). Brał udział w konferencjach międzynarodowych (Paryż, Düsseldorf, Monachium, Berno, Bruksela – publikował obszerne sprawozdania z tych spotkań). Wykładał w warszawskiej Szkole Nauk Politycznych[1].

PublikacjeEdytuj

Był autorem podręczników:

  • Zasady opieki społecznej,
  • Zarys gospodarczej polityki komunalnej[1].

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj