Język motu
Język motu (ang. Pure Motu, True Motu) – język austronezyjski używany przez 39 tys. członków ludu Motu – rdzennych mieszkańców południowo-wschodniego wybrzeża Papui-Nowej Gwinei w okolicach miasta Port Moresby.
Obszar | |||
---|---|---|---|
Liczba mówiących |
39 tys. (2008) | ||
Pismo/alfabet | |||
Klasyfikacja genetyczna | |||
| |||
Status oficjalny | |||
Ethnologue | 5 rozwojowy↗ | ||
Kody języka | |||
ISO 639-2 | map | ||
ISO 639-3 | meu | ||
IETF | meu | ||
Glottolog | motu1246 | ||
Ethnologue | meu | ||
WALS | mtu | ||
SIL | meu | ||
W Wikipedii | |||
| |||
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. |
Wyróżnia się dwa główne dialekty: wschodni i zachodni, które odpowiadają podziałom kulturowym i społecznym[1]. W użyciu jest także język angielski, który stanowi język edukacji. W motu zaznaczyły się wpływy leksykalne języka angielskiego[2].
Z języka motu wywodzi się hiri motu[3][4]. Różnice na płaszczyźnie fonologii i gramatyki sprawiają, że oba języki nie są wzajemnie zrozumiałe[5].
Jest najlepiej udokumentowanym spośród języków południowej Papui-Nowej Gwinei[4]. Piśmiennictwo w języku motu (początkowo o charakterze edukacyjnym i religijnym) powstało w II poł. XIX w. Był pierwszym językiem Papui-Nowej Gwinei, który zaczęto badać i wykorzystywać w celach alfabetyzacyjnych (upowszechniania umiejętności czytania i pisania) w tym kraju[6]. Służył jako lingua franca w działalności misjonarskiej[2].
Jest zapisywany alfabetem łacińskim[7].
Przypisy
edytuj- ↑ Dutton i Taylor 1995 ↓, s. 767.
- ↑ a b Dutton i Taylor 1995 ↓, s. 769.
- ↑ Dutton i Taylor 1995 ↓, s. 768.
- ↑ a b Dutton 1976 ↓, s. 303.
- ↑ David M. Eberhard , Gary F. Simons , Charles D. Fennig (red.), Motu, Hiri, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2020-06-24] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-05] (ang.).
- ↑ Dutton i Taylor 1995 ↓, s. 768–769.
- ↑ David M. Eberhard , Gary F. Simons , Charles D. Fennig (red.), Motu, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2017-08-19] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
Bibliografia
edytuj- Thomas E. Dutton: Austronesian Languages: Western Part of South-Eastern Mainland Papua. W: Stephen A. Wurm (red.): New Guinea area languages and language study. T. 2: Austronesian languages. Canberra: Department of Linguistics, Research School of Pacific Studies, Australian National University, 1976, s. 301–320, seria: Pacific Linguistics C-39. DOI: 10.15144/PL-C39.301. ISBN 0-85883-131-7. ISBN 0-85883-155-4. OCLC 2565788. (ang.).
- Thomas E. Dutton, Andrew Taylor: Motu. W: Darrell T. Tryon (red.): Comparative Austronesian Dictionary: An Introduction to Austronesian Studies. Berlin–New York: Walter de Gruyter, 1995, s. 767–774, seria: Trends in Linguistics. Documentation 10. DOI: 10.1515/9783110884012.2.767. ISBN 978-3-11-088401-2. OCLC 868970232. (ang.).