Otwórz menu główne

Jan Władysław Hozakowski

Tarcza herbowa protonotariusza apostolskiego

Jan Władysław Hozakowski[1] (ur. 9 stycznia 1869, zm. 6 kwietnia 1934) – doktor habilitowany nauk teologicznych, kapłan Kościoła Katolickiego, Kanonik metropolitalny Archidiecezji poznańskiej, Wikariusz sądowy w latach 1920–1933 oraz Protonotariusz apostolski w latach 1929–1934, biblista, historyk, działacz polityczny.

NarodzinyEdytuj

Jan Władysław Hozakowski urodził się w Poznaniu, a jego rodzicami byli Władysław Hodakowski, z zawodu Nauczyciel oraz Wiktoria z domu Świątkowska[2].

EdukacjaEdytuj

Uczęszczał do gimnazjum Marii Magdaleny, które ukończył w 1889, a następnie był na studiach teologicznych w Münster, Poznaniu i Gnieźnie. Po otrzymaniu święceń kapłańskich w 1893, dalej kontynuował w Münster studia biblijne po skończeniu których otrzymał w 1896 tytuł doktora. Od 1896 profesor nauk biblijnych w poznańskim seminarium duchownym. Na Uniwersytecie Warszawskim habilitował się w 1924[3].

Działalność publicystyczna i praca redakcyjnaEdytuj

Od 1902 do 1907 współpracował z "Przeglądem Kościelnym", a od 1904 z "Podręczną Encyklopedią Kościelną"[4]. W latach 1907-1912 redagował 2 pisma - w 1907 „Głosy na czasie” a w latach 1909–1912 „Miesięcznik Kościelny–Unitas”[3].

Funkcje kościelne i działalność kapłańsko-dydaktycznaEdytuj

Od 1915 kanonik metropolitalny poznański. Oficjał od 1920 do 1933, a protonotariusz apostolski w 1929. Zwalczał nacjonalistyczne hasła, które głosiła endecja. Wydana przez niego w 1913 broszura O katolickie podstawy narodowej demokracji spowodowała między innymi wystąpienie polemiczne Mariana Seydy[3]. Hozakowski domagał się w niej, by podporządkować egoizm narodowy etyce chrześcijańskiej[5]. W 1915 współuczestniczył w wydaniu kazań pt. Powstanie naród przeciw narodowi, potępiające I wojnę światową. W 1919 jeden z założycieli Uniwersytetu Poznańskiego, organizując na nim dwa wydziały: Teologii oraz Medyczny. Pozostawił w swoim dorobku naukowym prace biblistyczne oraz kilka rozpraw z dziejów Kościoła w Wielkopolsce. W 1916 w Poznańskim Towarzystwie Przyjaciół Nauk był założycielem Wydziału Teologicznego i kierował nim do 1921[6], a następnie zorganizował Komisję Teologiczną, przewodnicząc jej. W uznaniu zasług został członkiem honorowym PTPN i Polskiego Towarzystwa Teologicznego. Zmarł w Poznaniu 6 kwietnia 1934. Pochowany w podziemiach katedry poznańskiej[7].

Wybrane praceEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. W większości opracowań i wspominek występuje jako Władysław Hozakowski, zob. też M. Wolniewicz, Hozakowski Władysław, [w:] Encyklopedia katolicka, t. 6, Lublin 1993, kol. 1256.
  2. Gąsiorowski, Topolski 1981 ↓, s. 259.
  3. a b c Gąsiorowski, Topolski 1918 ↓, s. 259.
  4. B. Gładysz, Ks. Władysław Hozakowski jako człowiek i uczony, "Collectanea Theologica", 15, 1934, 3, s. 272-273.
  5. M. Wolniewicz, Hozakowski Władysław, [w:] Encyklopedia katolicka, t. 6, Lublin 1993, kol. 1256.
  6. Z. Grot, Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk (1857-1957), "Kwartalnik Historii Nauki i Techniki", 2, 1957, 4, s. 657.
  7. B. Gładysz, Ks. Władysław Hozakowski jako człowiek i uczony, "Collectanea Theologica", 15, 1934, 3, s. 276.

BibliografiaEdytuj