Otwórz menu główne

Janusz Rydzkowski

polski dyplomata

Janusz Rydzkowski (ur. 1949 w Piotrkowie Kujawskim) – polski dyplomata, ambasador tytularny, autor książek o ONZ.

Janusz Rydzkowski
Data i miejsce urodzenia 1949
Piotrków Kujawski
Ambasador RP w Filipinach
Okres od 1991
do 1993
Poprzednik Lucjan Mieczkowski
Następca Krzysztof Szumski
Ambasador RP w Portugalii
Okres od 2004
do 2007
Poprzednik Adam Halamski
Następca Katarzyna Skórzyńska

ŻyciorysEdytuj

Ukończył studia na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego i Podyplomowe Studium Służby Zagranicznej. W 1991 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie nauk politycznych w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych.

Od 1979 w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, początkowo w Departamencie III. W latach 1983–1988 był I sekretarzem w Stałym Przedstawicielstwie Polski przy ONZ w Nowym Jorku. W 1991 zakładał polską ambasadę w Manili, którą następnie w 1993 zamknął. Kolejne funkcje to radca Ambasady RP w Seulu, radca-minister w Stałym Przedstawicielstwie RP przy Biurze ONZ w Wiedniu oraz ambasador RP w Portugalii, (29 marca 2004–2007). Przewodniczył delegacji polskiej na negocjacje nad Konwencją przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, która z polskiej inicjatywy przyjęta została przez Zgromadzenie Ogólne ONZ i stała się instrumentem prawa międzynarodowego. Współprzewodniczący Komitetu ad hoc, w którym negocjował konwencję i jej trzy protokoły dot. handlu ludźmi, migrantów i broni krótkiej. Pełnił obowiązki wiceprzewodniczącego Komisji Zapobiegania Przestępczości i Wymiaru Sprawiedliwości i Komisji Środków Odurzających. Wielokrotnie przewodniczył delegacji polskiej na posiedzenia obu komisji. Był zastępcą przedstawiciela RP w Radzie ds. Namibii, Radzie Gubernatorów MAEA, UNIDO, CTBTO oraz reżimach nieproliferacji. Jako ekspert ONZ uczestniczył w przygotowaniu przez Kanadyjski Instytut Prawa Kryminalnego poradnika implementacji Konwencji przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej.

W MSZ pełnił między innymi obowiązki dyrektora departamentu politycznego ONZ. Wykładał na uczelniach polskich i okazjonalnie na zagranicznych. Jest autorem wielu publikacji m.in. w Sprawach Międzynarodowych oraz autorem haseł w Encyklopedii Powszechnej dot. OBWE.

Publikacje książkoweEdytuj

  • „Słownik ONZ” ( wyd. 1, 2000 r., wyd. 2, 2003 r.);
  • „Polska Polityka Zagraniczna 1989 – 2002”, ( 2003), współautor;
  • „Organizacja Narodów Zjednoczonych – Przewodnik polityczny”, wyd. 1, 2012 r., wyd. 2, 2015 r.

BibliografiaEdytuj