Jazz chicagowski

Jazz chicagowski (Chicago Jazz) – styl jazzowy z lat 20. XX wieku[2], będący kontynuacją jazzu nowoorleańskiego[2], a poprzedzający erę swingu.

Jazz chicagowski
Pochodzenie dixieland, jazz nowoorleański[1]
Czas i miejsce powstania początek lat 20.[1], Chicago[1],USA
Instrumenty kornet, trąbka, klarnet, saksofon[1], puzon, instrumenty dęte, banjo, gitara, fortepian, perkusja, skrzypce[1], kontrabas[1]
Największa popularność lata 20. XX wieku[1]
Podgatunki
swing

Charakterystycznym dla tego stylu było odgrywanie znaczącej roli improwizacji solowej, czasem ważniejszej wręcz od gry zespołowej[3].

Za głównych przedstawicieli jazzu chicagowskiego uznaje się m.in. następujących muzyków: Bix Beiderbecke[2], Joe King Oliver[2], Louis Armstrong[2] i Johnny Dodds[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Rozwój Jazzu w Chicago I Nowym Jorku w Latach 20. XX Wieku (pol.). mchorazewicz.pl. [dostęp 2020-23-10].
  2. a b c d e f Rozwój jazzu w Chicago i Nowym Jorku w latach 20. XX wieku, Mateusz Chorążewicz, 5 września 2015 [dostęp 2020-10-23] (pol.).
  3. Wacław Panek, Mały słownik muzyki rozrywkowej, Warszawa: Związek Polskich Autorów i Kompozytorów ZAKR, 1986, s. 20, ISBN 83-00-00997-3, OCLC 749239088.