Otwórz menu główne

Jegor Gajdar

rosyjski polityk, tymczasowy premier w 1992

Jegor Timurowicz Gajdar (ros. Егор Тимурович Гайдар) (ur. 19 marca 1956 w Moskwie, zm. 16 grudnia 2009 tamże) – premier i minister finansów Federacji Rosyjskiej w latach 1991–1992.

Jegor Timurowicz Gajdar
Егор Тимурович Гайдар
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1956
Moskwa, Rosyjska FSRR, ZSRR
Data i miejsce śmierci 16 grudnia 2009
Moskwa, Rosja
p.o. premiera Federacji Rosyjskiej
Okres od 15 czerwca 1992
do 14 grudnia 1992
Poprzednik Borys Jelcyn
Następca Wiktor Czernomyrdin
Pierwszy Wicepremier Federacji Rosyjskiej
Okres od 2 marca 1992
do 15 grudnia 1992
Okres od 25 grudnia 1993
do 20 stycznia 1994
Okres od 18 września 1993
do 25 grudnia 1993[1]
Minister gospodarki i finansów RFSRR
Okres od 11 listopada 1991
do 19 lutego 1992
Poprzednik Igor Łazarew (jako minister finansów RFSRR)

Jewgienij Saburow (minister gospodarki RFSRR)

Następca stanowisko zniesione
Minister finansów Federacji Rosyjskiej
Okres od 19 lutego 1992
do 2 kwietnia 1992
Poprzednik stanowisko utworzone
Następca Wasilij Barczuk
Wiceprzewodniczący rządu RFSRR ds. Polityki gospodarczej
Okres od 6 listopada 1991
do 2 marca 1992
Poprzednik Borys Jelcyn
Następca Borys Jelcyn
p.o. Ministra gospodarki Federacji Rosyjskiej
Okres od 22 września 1993
do 20 stycznia 1994
podpis

ŻyciorysEdytuj

Wnuk pisarza Arkadego Gajdara, syn admirała Timura Gajdara. W 1978 ukończył studia na wydziale ekonomii Uniwersytetu Moskiewskiego. Od 1980 był członkiem KPZR i redaktorem działu gospodarczego dziennika KC KPZR Kommunist. W 1990 objął kierownictwo działu gospodarczego Prawdy.

W 1991 opuścił szeregi partii komunistycznej i został doradcą Borysa Jelcyna. Jako minister finansów był jednym z autorów terapii szokowej, która poprzez uwolnienie cen spowodowała gwałtowną drożyznę i drastycznie pogorszyła poziom życia ludności. Udało mu się jednak w znacznym stopniu zredukować deficyt budżetowy. W 1991 został ministrem rozwoju gospodarczego. Od 15 czerwca do 14 grudnia 1992 pełnił obowiązki premiera Rosji. Od września 1993 do stycznia 1994 był pierwszym wicepremierem. W 1994 założył partię Demokratyczny Wybór Rosji. W 1999 z Anatolijem Czubajsem został współprzewodniczącym Sojuszu Sił Prawicowych. W latach 1999–2003 był deputowanym do Dumy Państwowej. W 2001 doprowadził do połączenia Demokratycznego Wyboru Rosji z Sojuszem Sił Prawicowych. Był autorem ponad 100 publikacji naukowych z dziedziny ekonomii.

Był nieprzejednanym krytykiem polityki Władimira Putina, zarzucał mu doprowadzenie do odejścia Rosji od systemu gospodarki wolnorynkowej.

24 listopada 2006 został prawdopodobnie podtruty w czasie swojej wizyty w Irlandii, gdzie promował swoją nową książkę The Death of Empire: Lessons for Contemporary Russia (pol. Zgon imperium – nauka dla współczesnej Rosji). Komentatorzy wiążą ten fakt z niewyjaśnionymi zabójstwami Anny Politkowskiej i Aleksandra Litwinienki[2].

W nocy z 15 na 16 grudnia 2009, w wieku 53 lat, zmarł w Moskwie. Przyczyną były problemy z krążeniem[3].

Jego córka Maria Gajdar, w 2015 roku dostała ukraińskie obywatelstwo i została mianowana zastępcą gubernatora Odessy (M. Saakaszwilego)[4].

PrzypisyEdytuj