Otwórz menu główne

Jerzy Michał Miączyński herbu Suchekomnaty (ur. 24 kwietnia 1896 w Satyjowie na Wołyniu, zm. 4 lutego 1941 w Auschwitz-Birkenau) – doktor praw, wiceburmistrz Jarosławia w okresie międzywojennym. Hrabia S.I.R.

Syn Antoniego Miączyńskiego oraz Julii Trzeciak h. Sas (Dama Orderu Gwieździstego). Brat Marii Miączyńskiej i Jana Miączyńskiego, historyka sztuki.

Od 1918 służył w 8 Pułku Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego rozpoczynając swą służbę od szeregowego, zwolniony wraz z redukcją wojsk. Był uczestnikiem walk 1920 odznaczony m.in. dyplomem Obrońcy Lwowa, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. W 1922 został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1920 i 23. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych jazdy. W 1923 był oficerem rezerwy 2 pułku strzelców konnych w Hrubieszowie[1]. Na porucznika awansował ze starszeństwem z dniem 2 stycznia 1932 i 43 lokatą w korpusie oficerów rezerwy kawalerii[2]. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień w Łucku i posiadał przydział mobilizacyjny do 21 pułku Ułanów Nadwiślańskich w Równem[3].

W maju 1940 w Jarosławiu został aresztowany. Do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz przywieziono go w transporcie 413 mężczyzn z więzień w Tarnowie i Krakowie. W obozie został zarejestrowany jako więzień pod numerem 3391. Przebywał m.in. w bloku 2. W dniu 2(4).2.1941 zginął w obozie koncentracyjnym Auschwitz. Urnę z prochami otrzymanymi z Auschwitz rodzina pochowała na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Ojciec Jerzego Stanisława hr. Miączyńskiego (ur. 1924).

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 657, 710.
  2. "Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych", nr 3, z 1 lutego 1932 r. s. 109
  3. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 121, 601.

Linki zewnętrzneEdytuj