Jerzy Szabatin

polski elektronik

Jerzy Szabatin (ur. 29 maja 1942 w Kowlu[2]) – polski elektronik, profesor nauk technicznych, specjalizujący się w teorii i przetwarzaniu sygnałów.

Jerzy Szabatin
Data i miejsce urodzenia 29 maja 1942
Kowel
profesor nauk technicznych
Specjalność: cyfrowe przetwarzanie sygnałów, teoria i przetwarzanie sygnałów
Alma Mater Politechnika Warszawska
Doktorat 2 kwietnia 1972 – nauki techniczne
Habilitacja 11 maja 1999 – elektronika
Wydział Elektronik Politechniki Warszawskiej
Profesura 13 stycznia 2009[1]

ŻyciorysEdytuj

Absolwent IV Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza w Warszawie w 1959. W 1965 ukończył studia magisterskie na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej, specjalizując się w elektronice i maszynach matematycznych, natomiast przez kolejne dwa lata odbywał studia na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Warszawskiego. Doktoryzował się w 1972 na podstawie pracy pt. Macierzowe metody minimalizacji liczby stanów maszyn sekwencyjnych przygotowanej pod kierunkiem Czesława Rajskiego[1][2]. Habilitację z elektroniki uzyskał w 1999, pisząc pracę pt. Odporne i silnie zgodne metody i algorytmy identyfikacji sygnałów. Tytuł naukowy profesora uzyskał w 2009[2].

Na Wydziale Elektroniki i Technik informacyjnych pracował od 1965, w tym od 2000 jako profesor nadzwyczajny. Wykładał szereg przedmiotów na Politechnice Warszawskiej, a także, w latach 1973–1976, na Wydziale Matematyki i Mechaniki Teoretycznej Uniwersytetu Warszawskiego. Odbywał staże naukowe w Akwizgranie (1982–1983) i Darmstadt (1990)[2].

Dorobek naukowyEdytuj

Do początków lat 80. Jerzy Szabatin zajmował się w szczególności lingwistyką matematyczną i teorią automatów, jak również teorią informacji, teorią obwodów oraz niezawodnością układów cyfrowych. Prowadził także badania nad automatami stochastycznymi. Po 1983 głównym tematem badań Szabatina stała się teoria sygnałów. Prowadził badania z dziedziny radiolokacji, współpracując z Radwarem oraz Przemysłowym Instytutem Telekomunikacji. W latach 1990-94 odpowiadał także za współpracę Instytutu Systemów Elektronicznych Politechniki Warszawskiej z Instytutem Problemów Sterowania Rosyjskiej Akademii Nauk. Skupił się również na pracach w dziedzinie przetwarzania sygnałów[2].

Szabatin stworzył dwie monografie – Zarys abstrakcyjnej teorii automatów skończonych oraz Podstawy teorii sygnałów, a także podręczniki akademickie m.in. Przetwarzanie sygnałów i Podstawy teorii obwodów (współautor). Ponadto publikował swoje prace na różnych konferencjach oraz w czasopismach, takich jak „IEEE Transactions on Instrumentation and Measurement", „Wissenschaftliche Hefte TH Aachen”, „Avtomatika i Telemechanika”, „Radiotiechnika i elektronika” czy w Biuletynie Polskiej Akademii Nauk[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Prof. dr hab. inż. Jerzy Szabatin, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2018-03-05].
  2. a b c d e f Jerzy Szabatin. [dostęp 2017-03-05].