Otwórz menu główne

Jerzy Urbankiewicz

pisarz i dziennikarz

Jerzy Urbankiewicz (ur. 23 czerwca 1915[1] w Łodzi, zm. 11 sierpnia 2004 w Łodzi) – polski pisarz, dziennikarz, oficer kawalerii Wojska Polskiego i Armii Krajowej. Z wykształcenia prawnik[2].

Jerzy Urbankiewicz
Ilustracja
po aresztowaniu przez NKWD 1944
Data i miejsce urodzenia 23 czerwca 1915
Łódź
Data i miejsce śmierci 11 sierpnia 2004
Łódź
Miejsce spoczynku Cmentarz św. Anny w Łodzi
Zawód, zajęcie prawnik, pisarz
Narodowość polska
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Od 19 września 1934 roku do 15 lipca 1935 roku był słuchaczem Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Szkołę ukończył z 1. lokatą w stopniu tytularnego plutonowego podchorążego. Praktykę odbył w 2 pułku strzelców konnych w Hrubieszowie. W 1937 roku został mianowany podporucznikiem w korpusie oficerów rezerwy kawalerii[3]. Brał udział w kampanii wrześniowej w 1939 (4 pułk Ułanów Zaniemeńskich)[4]; internowany, do kwietnia 1940 przebywał w obozie na Litwie. Po ucieczce współpracował z egzekutywą Kedywu Okręgu Wileńskiego AK, od 1943 był jej dowódcą[4][2]. W październiku 1944 aresztowany przez NKWD, wyrok 15 lat zsyłki, 12 lat spędził w łagrze w Workucie[4][2]. Gdy powrócił do Polski w 1956 na łamach „Nowej Kultury” opublikował artykuł Cztery listy z Workuty[2], pierwszą publikację o łagrach w Polsce.

Podjął pracę w Polskim Radiu i Telewizji Polskiej, również współpracownik „Dziennika Łódzkiego” (autor cotygodniowych felietonów)[4]. Publicysta miesięczników „Aspekt Polski”, „Kultura i Biznes”. Od 1990 redagował i wydawał miesięcznik „Wiano” (trybuna AK-owców wileńskich). Założył w Łodzi Muzeum AK Okręgu Wileńskiego[4]. Działał w Towarzystwie Przyjaciół Łodzi[5] oraz Stowarzyszeniu Pisarzy Polskich[2]. Od lipca 1994 roku jako mentor tradycji kawalerii nawiązał współpracę z dowódcą 25 Dywizją Kawalerii Powietrznej w Łodzi celem konsultacji przejęcia tradycji kawaleryjskiej w 251 pułku kawalerii powietrznej w Leźnicy Wielkiej. Od stycznia 1995 współtworzył tradycję i barwy kawalerii II RP z zaprzyjaźnionym szefem poddziału 1 szwadronu kawalerii z 251 pułku kawalerii powietrznej, który natchnął autora do napisania Legendy Jazdy Polskiej[6].

Był laureatem wielu nagród, m.in. Nagrody Miasta Łodzi (1995) i Medalu Europy (2000, przyznanego przez Federację Zjednoczonych Kombatantów w Paryżu)[2]. Został odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari 5 klasy, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1993)[7], a w 1999 awansowany na podpułkownika rezerwy WP[2].

Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Łódzkiego. Recenzent wielu prac naukowych z dziedziny kawalerii. Należał do Polskiej Korporacji Akademickiej Patria.

Pochowany na cmentarzu św. Anny w Łodzi[8].

TwórczośćEdytuj

Autor książek poświęconych tematyce łódzkiej i wojskowej[2]:

  • Sukiennice nad Łódką, Łódź 1968
  • Za płotem Paradyzu, Łódź 1969
  • Prawie Pitaval, Łódź 1973
  • Złotook, Warszawa 1978
  • Sezon w Łodzi nie zaszkodzi, Łódź 1978
  • Śledztwo w sprawie Geo-2a, Warszawa 1980
  • Dwa stopnie Celsjusza, Łódź 1982
  • Czerwone goździki stępiają wrażliwość, Lublin 1984
  • Passe-partout w ciepłym kolorze, Łódź 1984
  • Szmerek na widowni, Łódź 1984
  • Gdzie są konie z tamtych lat, Łódź 1986
  • Szabla zardzewiała..., Warszawa 1991
  • Trzeci dzień purgi, Białystok 1994
  • Parchy Szwaby Goje, Łódź 1995
  • Workuta, Łódź 1995
  • Legenda Jazdy Polskiej, Łódź 1996–1997

PrzypisyEdytuj

  1. Wojciech Grochowalski, Opowieść o pułkowniku Jerzym Urbankiewiczu, Łódź: Papier-service, 2006, s. 13, ISBN 83-89695-40-5, OCLC 169927769.
  2. a b c d e f g h Jerzy Urbankiewicz. spplodz.eu. [dostęp 2012-07-06].
  3. Radomyski 1992 ↓, s. 70, 116.
  4. a b c d e ppł. Jerzy Urbankiewicz. katolik.edu.pl. [dostęp 2012-07-06].
  5. Znani w TPŁ (w: O TPŁ). tplodzi.eu. [dostęp 2012-07-06].
  6. J. Kantorowski J., Wychowanie w duchu tradycji kawaleryjskich, Kraków, ​​2003. ​ISBN 978-83-927669-0-2​​​
  7. Monitor Polski, poz. 97
  8. Ryszard Bonisławski, Joanna Podolska: Spacerownik. Od Olechowa na Chojny. gazeta.pl, 2008-10-16. s. 5. [dostęp 2012-07-07].

BibliografiaEdytuj

  • Stanisław Radomyski: Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1992. ISBN 83-85621-06-7.

Linki zewnętrzneEdytuj