Otwórz menu główne

Julian Stawiński

polski tłumacz i redaktor
Grób tłumacza Juliana Stawińskiego i jego żony tłumaczki Ireny Tuwim na Starych Powązkach w Warszawie

Julian Stawiński (ur. 1 maja 1904 w Płoskirowie, zm. 19 października 1973 w Warszawie), tłumacz z języka angielskiego i rosyjskiego oraz redaktor pionierskich antologii fantastycznych w Polsce; mąż Ireny Tuwim. Miał młodszego brata Tadeusza Stawińskiego (ur. 23.01.1905 w Płoskirowie, zm. 10 kwietnia 1986 w Bielsku-Białej) lekarza-okulistę mieszkającego w Bielsku-Białej.

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Doktor prawa. Przed wojną najpierw sędzia w Ostrowi Mazowieckiej, potem adwokat i radca prawny w Warszawie. Po wybuchu wojny razem z żoną, przez Rumunię i Francję, przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie mieszkali do początku 1945 r. Po krótkim pobycie w Kanadzie, u brata żony, znanego poety Juliana Tuwima, został zatrudniony przez władze komunistycznej Polski jako attaché ambasady PRL w Waszyngtonie. W 1947 r. wrócił do kraju i zajął się pracą literacką[1].

Redakcja antologiiEdytuj

Wybrane tłumaczeniaEdytuj

Twórczość własnaEdytuj

  • Pożar na Kapitolu
  • Mark Twain

BibliografiaEdytuj

  • Maria Kotowska-Kachel, Stawiński Julian, 1904–1973, prozaik, tłumacz, publicysta, w: Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny, tom VII: R–Sta (pod redakcją Jadwigi Czachowskiej i Alicji Szałagan), Warszawa 2001, s. 457–458

PrzypisyEdytuj

  1. Anna Augustyniak: Irena płacząca za szafą. „Wysokie obcasy” nr 46, 2010 r.