Kamienne Mleko

Kamienne Mlekojaskinia w Wyżniej Bramie Chochołowskiej w Dolinie Chochołowskiej w Tatrach Zachodnich[1]. Ma dwa otwory wejściowe na wysokości 1098[2] i 1096[3] metrów n.p.m. położone w skałach 100 metrów ponad dawnym schroniskiem Blaszyńskich[2], w obrębie Zawiesistej[3]. Długość jaskini wynosi 430 metrów, a jej deniwelacja 30,3 metra[4]. Występuje w niej tzw. „kamienne mleko” (miękkie utwory naciekowe), stąd nazwa[2].

Kamienne Mleko
Plan jaskini
Plan jaskini
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Położenie Tatry Zachodnie
Dolina Chochołowska
Właściciel Skarb Państwa
(Tatrzański Park Narodowy)
Długość 430 m
Głębokość 15,8 m
Deniwelacja 30,3 m
Wysokość otworów 1096 i 1098 m n.p.m.
Wysokość otworów
nad dnem doliny
70 m
Ekspozycja otworów ku S
Data odkrycia 14 czerwca 1933 roku
Odkrywca S Zwoliński, J. Zahorski i K. Niechaj
Kod (nr inwentarzowy PIG) T.D-04.03
Położenie na mapie Tatr
Mapa konturowa Tatr, po lewej znajduje się punkt z opisem „Kamienne Mleko”
Ziemia49°14′46″N 19°48′44″E/49,246022 19,812233
Wyżnia Brama Chochołowska

Opis jaskiniEdytuj

W dużej wnęce skalnej znajdują się blisko siebie dwa otwory wejściowe. Głównym jest lewy. Prowadzi on ciasnym korytarzem do salki, a dalej przez szczelinę i próg do Komory pod Progiem (po drodze w bok odchodzi komin kończący się salką), skąd odchodzi parę korytarzy. Jeden z nich, bardzo ciasny, prowadzi do prawego otworu jaskini. Ciąg główny idzie prosto aż do rozgałęzienia, gdzie skręca w lewo, a na wprost prowadzi ciąg do Mlecznych Rur. Korytarz w ciągu głównym rozszerza się i idzie do komina (w bok odchodzą kończące się ślepo korytarze). Wspinając się kominem, dochodzi się do górnego piętra jaskini. Ciąg główny prowadzi tymczasem prosto do rozgałęzienia. Idąc prosto, po kilkunastu metrach dociera się do szczeliny kończącej się ślepo. W prawo znajduje się niepozorne wejście w zawalisko – Zawał. Po pokonaniu go dochodzi się do Salki po Zawale, a dalej do ciasnych korytarzyków, z których jeden prowadzi do Ostatniej Salki.

Mleczne Rury. Ciąg zaczyna się korytarzem w kształcie rury, doprowadzającym do rozgałęzienia. Jeden korytarz prowadzi do błotnego syfonu, drugim przez niewielką salkę dochodzi się do najniższego punktu w jaskini, trzeci idzie do Salki Fikro.

Górne piętro jaskini. Nad kominem rozpoczynają się trzy ciągi. Dwa po kilkunastu metrach kończą się ślepo, trzeci biegnie do szczeliny, gdzie znajduje się najwyższy punkt w jaskini[4].

PrzyrodaEdytuj

Jaskinia jest dawnym przepływem podziemnym Chochołowskiego Potoku. Można w niej spotkać stałe kałuże (np. w Ostatniej Salce) oraz okresowe (np. w Komorze pod Progiem)[4].

Jaskinia ma bardzo bogatą szatę naciekową. Na ścianach występują grube warstwy mleka wapiennego, są też stalaktyty, stalagmity, polewy naciekowe i nacieki grzybkowe[5].

Zimują w niej nietoperze.

Historia odkryćEdytuj

Jaskinię odkryli w 1933 roku Jerzy Zahorski, Stefan Zwoliński i K. Niechaj, którzy pokonali ok. 70 metrów korytarzy[2]. Opisali i nazwali ją Stefan i Tadeusz Zwolińscy. Dalsze badania miały miejsce w latach 1950–51 (Kazimierz Kowalski i Władysław Danowski)[6].

Salkę Fikro odkryli w listopadzie 2005 roku Jakub Nowak i Rafał Suski. Ostatnią Salkę odkrył w grudniu 2007 roku Jakub Nowak, a w marcu 2008 roku Izabella Luty poznała końcowe korytarze w Mlecznych Rurach[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Jaskinie Tatr, 17 sierpnia 2017 [dostęp 2018-10-22] [zarchiwizowane z adresu 2017-08-17].
  2. a b c d Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, s. 490. ISBN 83-7104-009-1.
  3. a b Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 98. ISBN 83-909352-2-8.
  4. a b c d Jaskinie Polski, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy, jaskiniepolski.pgi.gov.pl [dostęp 2016-03-06].
  5. Jaskinie Tatrzańskiego Parku Narodowego. Jaskinie Doliny Chochołowskiej i dolinek reglowych, Grodzicki J. (red.), PTPNoZ, Warszawa 1991, ​ISBN 83-00-03525-7
  6. Oficjalna Polska Strona Taternictwa Jaskiniowego przy KTJ PZA – opis jaskini, plan. www.sktj.pl. [dostęp 2016-01-12].