Kazimierz Czyhiryn

Kazimierz Czyhiryn (ur. 17 lub 30 maja 1898, zm. 1940 w Kijowie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Kazimierz Czyhiryn
Ilustracja
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data urodzenia 30 maja 1898
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Kijów
Przebieg służby
Lata służby –1940
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 31 Pułk Piechoty,
30 Pułk Piechoty,
10 Dywizja Piechoty,
DOK IV,
DOK VI
Stanowiska adiutant dowódców O. K.
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa, obrona Lwowa)
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 17[1] lub 30[2] maja 1898. Był synem Antoniego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 1921 służył w 31 pułku piechoty, stacjonującym w garnizonie Łódź. W stopniu podporucznika był adiutantem mjr. Wacława Zbrowskiego. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3][4][5]. W 1923, 1924 był oficerem 30 pułku piechoty[6][7]. W latach 20. został adiutantem dowódcy 10 Dywizji Piechoty, gen. Stanisława Małachowskiego. Później ponownie przydzielony do macierzystej jednostki w Łodzi[8]. Później ponownie służył w macierzystym pułku, po czym od 1930 przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu nr IV w Łodzi, gdzie wpierw pracował w wydziałach, a potem został raz jeszcze adiutantem gen. Małachowskiego, wówczas dowódcy Okręgu Korpusu nr IV[9]. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931[10]. Po odejściu gen. Małachowskiego, od sierpnia 1934 kpt Czyhiryn został adiutantem następcy na tym stanowisku w Łodzi, gen. Władysława Langnera. Po jego przeniesieniu na analogiczne stanowisko dowódcy Okręgu Korpusu nr VI we Lwowie od lutego 1938 Kazimierz Czyhiryn wraz z nim przeniósł się do Lwowa pozostając jego adiutantem. W okresie służby po 17 latach pobytu w Łodzi, Kazimierz Czyhiryn stał się jedną z najpopularniejszych osób w mieście, postacią powszechnie rozpoznawalną i darzoną sympatią mieszkańców. Był honorowany odznaczeniami.

Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej, po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939, oraz podczas obrony Lwowa 22 września był w składzie polskiej delegacji (poza nim gen. W. Langner, płk Bronisław Rakowski) na spotkaniu w Winnikach z przedstawicielami Armii Czerwonej, pełniąc funkcję tłumacza. Później został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD i zamordowany przez NKWD prawdopodobnie na wiosnę 1940. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 72/2-4 oznaczony numerem 3216; jego tożsamość została podana jako Kazimierz Czychiryn)[11]. Ofiary tej zbrodni zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj