Kazimierz Gołba

pisarz polski
Skwer Kazimierza Gołby w Katowicach-Brynowie

Kazimierz Gołba (ur. 28 stycznia 1904 w Rzeszowie, zm. 27 kwietnia 1952 w Katowicach) – polski pisarz.

ŻyciorysEdytuj

Studiował i doktoryzował się na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1926 zamieszkał w Katowicach. Sympatyzował z politycznym obozem Wojciecha Korfantego. W dniu 9 września[1] 1939 roku został aresztowany przez gestapo wywieziony do Krakowa i osadzony w więzieniu Montelupich. W miesiąc po aresztowaniu 14 października 1939 roku żona pisarza Helena Gołbowa została urzędowo zawiadomiona że jej mąż zmarł w więzieniu.Za pośrednictwem ks.W.Siwka przy protekcji lekarza więziennego,Czecha,uzyskała zezwolenie na odebranie zwłok z kostnicy celem ich pogrzebania.Wydano jej ciało człowieka w więziennych pasiakach które było okaleczone,obite i spuchnięte tak bardzo że nie mogła rozeznać w nich podobieństwa do męża,wtedy też stwierdzono w nim ledwie wyczuwalne oznaki życia - słaby puls.Wykreślony oficjalnie przez Gestapo z listy żyjących ukrywał się pisarz przez całą wojnę pod obcym nazwiskiem,mieszkając w Sosnowcu i mimo kalectwa odniesionego po pobycie w wiezieniu brał udział w tajnym nauczaniu.

Napisał m.in. popularną książkę dla młodzieży Wieża spadochronowa o obronie wieży szkoleniowej dla skoczków spadochronowych w Katowicach, w Parku Kościuszki, w czasie kampanii wrześniowej. Publikował na łamach katolickich tygodnikówNiedziela” oraz „Gość Niedzielny”. W 1947 pisarz był kierownikiem literackim Teatru Miejskiego w Sosnowcu.

TwórczośćEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Tadeusz Kraszewski, Słowo wstępne, [w:] Kazimierz Gołba, Obrazki Śląskie, Warszawa: PAX, 1954, Strona 11.