Kazimierz Kierkowski

Kazimierz Kierkowski (ur. 3 marca 1893[1] w Pawłowicach, zm. 20 kwietnia 1969[2]) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Kazimierz Kierkowski
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1893
Pawłowice
Data śmierci 20 kwietnia 1969
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 5 Pułk Piechoty
6 Pułk Piechoty
50 Pułk Piechoty
21 Pułk Piechoty
Departament Piechoty
16 Pułk Piechoty
21 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 3 marca 1893 roku w Pawłowicach jako syn Antoniego[3]. Na przełomie 1909/1910 studiując na Politechnice Lwowskiej, organizował ruch skautowy na Górnym Śląsku, w tym w Dąbrowie Górniczej[4].

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył w szeregach 5 pułku piechoty w składzie I Brygady od sierpnia 1915 do lipca 1917, potem w 6 pułku piechoty w składzie III Brygady do czasu kryzysu przysięgowego we wrześniu 1917. Później był internowany przez Austriaków w Pikulicach i Szczypiornie.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[5]. W 1923 był oficerem 50 pułku piechoty w garnizonie Kowel[6]. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[7][8]. W 1924 był oficerem 21 pułku piechoty w garnizonie Warszawa[9]. W lutym 1925 został przydzielony do Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko referenta[10][11]. 3 stycznia 1928 roku Prezydent RP zmienił mu starszeństwo z 15 sierpnia 1924 roku i 188. lokatę na starszeństwo z 1 czerwca 1919 roku i 796,9 lokatę w korpusie oficerów piechoty[12].

27 stycznia 1930 roku został mianowany majoremy ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 43. lokatą w korpusie oficerów piechoty[13]. W marcu tego roku został wyznaczony na stanowisku dowódcy batalionu w 21 pułku piechoty[14][15]. W jednostce pełnił funkcję kierownika kursu szkoły podoficerskiej w 1933[16]. W styczniu 1934 roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I na stanowisko inspektora przysposobienia wojskowego Warszawa Miasto[17]. W 1939 roku, w stopniu podpułkownika, pełnił służbę w Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego na stanowisku szefa Wydziału WF i Sportu Komendy Naczelnej Legii Akademickiej[18].

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów. Od 1940 był osadzony w obozie jenieckim NKWD w Griazowcu[19][20]. Na mocy układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 odzyskał wolność, po czym wstąpił do formowanej Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa. Od września do 20 października 1941 roku był dowódcą 16 pułku piechoty. Od 8 stycznia do 31 maja 1942 roku był dowódcą 21 pułku piechoty[21]

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Stanisław Zieliński, Mały słownik pionierów polskich kolonialnych i morskich : podróżnicy, odkrywcy, zdobywcy, badacze, eksploratorzy, emigranci - pamiętnikarze, działacze i pisarze migracyjni, Warszawa: Inst. Wyd. Ligi Morskiej i Kolonialnej, 1933, s. 210.
  2. Karolina Grodziska, Polskie groby na cmentarzach północnej Walii, Polska Akademia Umiejętności, 2004, s. 73
  3. Wojskowe Biuro Historyczne, wbh.wp.mil.pl [dostęp 2020-11-29].
  4. Historia ZHP do 1939. zhp.kolbuszowa.pl. [dostęp 2016-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-23)].
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 426.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 266.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 369.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 193.
  9. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 174.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 13 lutego 1925 roku, s. 72.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 130.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 19 marca 1928 roku, s. 57.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 28 stycznia 1930 roku, s. 24.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 100.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 36, 551.
  16. Zakończenie kursu szkoły podoficerskiej w 21 pułku piechoty w Warszawie. nac.gov.pl. [dostęp 2016-04-19].
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 8.
  18. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 18, 444.
  19. Jerzy Turski: Lista jeńców z obozu w Griazowcu. W: Zdzisław Peszkowski: Wspomnienia jeńca z Kozielska. Warszawa: Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1989, s. 70. ISBN 83-85015-66-3.
  20. Lista jeńców Kampanii Wrześniowej 1939, umieszczonych w obozie w Griazowcu. raportnowaka.pl. s. 14. [dostęp 2015-11-20].
  21. Kryska-Karski i Barański 1973 ↓, s. 13/64-66.
  22. M.P. z 1931 r. nr 87, poz. 137 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  23. M.P. z 1934 r. nr 257, poz. 337 „za zasługi na polu pracy społecznej”.

BibliografiaEdytuj