Otwórz menu główne

Kazimierz Albin Klochowicz (ur. 1 marca 1896, zm. 18 czerwca 1970 w Londynie) – oficer dyplomowany piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, w 1955 roku mianowany pułkownikiem przez Prezydenta RP na uchodźstwie, teoretyk broni, minister i polityk emigracyjny.

Kazimierz Klochowicz
pułkownik dyplomowany piechoty (1955) pułkownik dyplomowany piechoty (1955)
Data urodzenia 1 marca 1896
Data i miejsce śmierci 18 czerwca 1970
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Polska Siła Zbrojna
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 62 Pułk Piechoty
Szkoła Podchorążych Piechoty
DOK VII
Sztab Główny
9 Pułk Piechoty Legionów
Grupa „Dubno”
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa
bitwa pod Rawą Ruską
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 1 marca 1896. Ukończył Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie. Po wybuchu I wojny światowej przerwał studia handlowe i wstąpił do Legionów Polskich.

Od 9 listopada do 13 grudnia 1918 roku był uczniem klasy „J” (klasa 6) Szkoły Podchorążych. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[1][2][3]. W 1923, 1924 był oficerem 62 pułku piechoty w Bydgoszczy, w tym w 1923 jako oficer nadetatowy był przydzielony do kadry macierzystej Szkoły Podchorążych Piechoty[4][5].

Z dniem 1 listopada 1925 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1925–1927. Z dniem 28 października 1927 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera sztabu generalnego, został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu na stanowisko referenta, pozostając oficerem nadetatowym 62 pułku piechoty[6]. Został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku w korpusie oficerów piechoty[7]. Następnie pełnił służbę w Oddziale III Sztabu Głównego w Warszawie[8][9]. W 1934 roku został przeniesiony do 9 pułku piechoty Legionów w Zamościu na stanowisko dowódcy batalionu[10]. Później był szefem sztabu Obszaru Warownego „Wilno”. W pierwszej dekadzie września 1939 roku, po zakończeniu mobilizacji rezerwowej 35 Dywizji Piechoty, pełnił obowiązki dowódcy Obszaru Warownego „Wilno”.

23 września 1939 roku zgłosił się do sztabu Grupy „Dubno” i rozkazem płk. Stefana Hanka-Kuleszy objął dowództwo nad improwizowanym pułkiem piechoty stworzonym z trzech batalionów Grupy[11]. Następnego dnia wieczorem kierowany przez niego pułk dokonał odbicia wsi Rzyczki w trakcie bitwy pod Rawą Ruską[12]. Dowodzony przez niego pułk zbiorczy powstał w miarę dołączania kolejnych pododdziałów i był złożony z trzech batalionów piechoty.

Po przedostaniu się na Zachód został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. W 1955 roku został mianowany pułkownikiem w korpusie oficerów piechoty[13]. Od 25 czerwca 1965[14] roku do 28 listopada 1966 roku był ministrem informacji i dokumentacji w Rządzie Aleksandra Zawiszy. Od 28 października 1968 roku do 7 listopada 1970 roku z ramienia Ruchu Niezależnej Polityki Polskiej był członkiem IV Rady Rzeczypospolitej Polskiej. Był autorem publikacji z zakresu wojskowości. Pod koniec życia pracował nad biografią gen. Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza[15]. Zmarł 18 czerwca 1970 w Londynie[16][17] i został pochowany na tamtejszym Cmentarzu North Sheen[15].

PublikacjeEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 419.
  2. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 362.
  3. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 196.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 302, 1505.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 272.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 131.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 38.
  8. Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 12.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 421.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 258.
  11. Komorowski 2009 ↓, s. 353–354.
  12. Komorowski 2009 ↓, s. 354.
  13. Dembiński 1969 ↓, s. 2.
  14. Mianowanie ministrów. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 15, Nr 2 z 7 maja 1964. 
  15. a b Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 1 (18), s. 101, Lipiec 1970. Koło Lwowian w Londynie. 
  16. Tadeusz Łaszczewski. Lubelszczyzna - 1939 r. Nazwiska osób na literę K. stankiewicz.e.pl. [dostęp 2018-05-17].
  17. Kazimierz Klochowicz. ancestry.co.uk. [dostęp 2017-04-05].
  18. KOLEKCJA DOKUMENTÓW HISTORYCZNYCH WOJSK ŁĄCZNOŚCI I INFORMATYKI ZNAJDUJĄCYCH SIĘ W BIBLIOTECE CENTRUM SZKOLENIA ŁĄCZNOŚCI I INFORMATYKI W ZEGRZU. cslii.wp.mil.pl. s. 34. [dostęp 2017-04-04].
  19. a b c d e f g h Kazimierz Klochowicz – lista publikacji. worldcat.org. [dostęp 2017-04-05].
  20. Kazimierz Klochowicz. Pistolety. secretera.pl. [dostęp 2017-04-05].
  21. Kazimierz Klochowicz. Cztery niedotrzymane pakty. muzeum-ak.pl. [dostęp 2017-04-05].
  22. Kazimierz Klochowicz. Cztery niedotrzymane pakty. polishlibrarylondon.co.uk. [dostęp 2017-04-05].
  23. Kazimierz Klochowicz. Cztery niedotrzymane pakty Londyn 1966, przedruk Szczecin 1984
  24. Dekret o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 23, Nr 4 z 23 maja 1958. 

BibliografiaEdytuj