Otwórz menu główne

Kazimierz Moniuszko ps. „Borecki” (ur. 4 października 1891, zm. 7 kwietnia 1978) – pułkownik uzbrojenia Wojska Polskiego, radca Izby Przemysłowo-Handlowej w Warszawie w 1935 roku[1]. Kawaler Orderu Virtuti Militari.

Kazimierz Moniuszko
Borecki
Ilustracja
Kazimierz Moniuszko (przed 1938)
pułkownik uzbrojenia pułkownik uzbrojenia
Data urodzenia 4 października 1891
Data śmierci 7 kwietnia 1978
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Piechoty
21 Pułk Piechoty
Ministerstwo Spraw Wojskowych
Stanowiska dowódca plutonu
dowódca kompanii
dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Odznaka Honorowa PCK II stopnia Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Kazimierz Moniuszko urodził 4 października 1891. Ukończył gimnazjum i podjął studia na politechnice. Działał w organizacjach niepodległościowych: im. Waleriana Łukasińskiego w Warszawie od 1910, w Legii Niepodległości oraz tworzył skauting w zaborze rosyjskim od 1910 do 1911. Ukończył Wyższą Szkołę Tekstylną w Verviers (Belgia) uzyskując tytuł inżyniera. W Polskich Drużynach Strzeleckich uzyskał stopień podoficerski kadeta oraz podjął kurs instruktorski na przełomie lipca i sierpnia 1914.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Został dowódcą plutonu w 2 kompanii I batalionu 1 pułku piechoty w składzie I Brygady. Został mianowany podporucznikiem piechoty 9 października 1914. Został dowódcą 2 kompanii w swojej jednostce od 23 października 1914. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty 2 lipca 1915. Po kryzysie przysięgowym z połowy 1917, został zwolniony ze służby w Legionach, a następnie był internowany w Beniamimowie przez Austriaków.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego w listopadzie 1918. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 21 pułku piechoty na stanowisku dowódcy III batalionu. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[2]. W latach 1923-1924 był nadal oficerem 21 pp. 20 września 1923 przedłużono mu odkomenderowanie do Departamentu X Przemysłu Wojennego MSWojsk. do 15 grudnia tego roku[3][4][5]. 31 marca 1924 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 34. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. W 1928 pełnił służbę w Departamencie Uzbrojenia[7]. 2 grudnia 1930 roku Prezydent Rzeczypospolitej Ignacy Mościcki nadał mu stopień pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia. Jednocześnie zezwolił mu na nałożenie oznak nowego stopnia przed 1 stycznia 1931 roku[8]. W 1931 roku został przeniesiony z Departamentu Uzbrojenia MSWojsk. do Wojskowej Wytwórni Rakiet w Skarżysku na praktykę warsztatową[9]. W 1932 pozostawał w dyspozycji szefa Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych[10]. Z dniem 30 listopada 1932 roku został przeniesiony w stan nieczynny na okres sześciu miesięcy[11]. W 1934 był dyrektorem Zakładów Chemicznych „Grodzisk” w Warszawie[12].

Był komendantem Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Z dniem 31 maja 1938 został przeniesiony w stan spoczynku[12]. Był redaktorem Towarzystwa Polskiej Wiedzy Wojskowej[13]. Był działaczem Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, kierował Wydziałem Obrony Przeciwlotniczo-Gazowej w zarządzie głównym LOPP[14]. Był członkiem komitetu redakcyjnego czasopisma „Lot i Obrona Przeciwlotniczo-Gazowa Polski”, organu prasowego LOPP[15].

Kazimierz Moniuszko zmarł 7 kwietnia 1978[16].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Monitor Polski z 1935 r. Nr 061, poz. 81.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 399.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 65 z 10 października 1923 roku, s. 702.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 185.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 26, 174, 343.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 167.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 115, 163.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 327.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 238.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 295, 432.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 440.
  12. a b Wykaz Legionistów ↓.
  13. Medal pamiątkowy Polska Marynarka Wojenna 1998. smw.ocalicodzapomnienia.eu. [dostęp 2015-08-27].
  14. Tadeusz Kmiecik: Z dziejów Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej 1928–1939. Centralne Archiwum Wojskowe. s. 4. [dostęp 2015-08-27].
  15. Komitet redakcyjny. „Lot i Obrona Przeciwlotniczo-Gazowa Polski”. 17, s. 13, 30 sierpnia 1936. Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. 
  16. Informacja o zmarłych: Kazimierz Moniuszko. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2015-08-27].
  17. Odznaczenia P. Prezydenta za zasługi na polu organizacji obrony przeciwlotniczej. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 185 z 18 sierpnia 1938. 
  18. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 286.
  19. Polski Czerwony Krzyż. Sprawozdanie za 1935. Warszawa: 1936, s. 12.
  20. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r.

BibliografiaEdytuj