Otwórz menu główne

Kierownictwo Remontów – instytucja centralna zaopatrująca Wojsko Polskie (II RP) w młode konie (remonty).

Kierownictwo Remontów
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1928
Rozformowanie 1939
Nazwa wyróżniająca nie posiadało
Patron nie posiadało
Tradycje
Święto nie obchodziło
Nadanie sztandaru nie posiadało
Rodowód Wojskowy Zakład Remontu Koni
Kierownictwo Remontu Koni
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja garnizon Warszawa
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk służba remontu
Podległość Dowództwo Taborów i Szefostwo Remontu

Spis treści

Historia Kierownictwa RemontówEdytuj

W 1928 roku, w Warszawie, został zorganizowany Wojskowy Zakład Remontu Koni. 25 kwietnia 1929 roku zakład został podporządkowany I wiceministrowi spraw wojskowych – szefowi Administracji Armii[1]. W 1933 roku zakład został przeformowany w Kierownictwo Remontu Koni Ministerstwa Spraw Wojskowych. Później zmienił nazwę na „Kierownictwo Remontów”.

Kierownikowi zakładu (od 1933 roku – kierownikowi Kierownictwa) podlegał Zapas Młodych Koni w Jarosławiu oraz trzy komisje remontowe.

Zapas Młodych Koni w Jarosławiu

Komisja Remontowa Nr 1 w Warszawie

  • przewodniczący komisji – ppłk kaw. Stanisław Józef Rabiński
  • przewodniczący komisji – ppłk kaw. Kazimierz Bolesław Józef Halicki (do 31 VIII 1939 → dowódca Ośrodka Zapasowego Wołyńskiej Brygady Kawalerii w Hrubieszowie)
  • zastępca przewodniczącego – mjr art. Kazimierz II Leśniewski (do 1939)
  • ppłk kaw. Dymitr Radwiłłowicz (do IV 1928[3])
  • członek komisji – mjr kaw. Eugeniusz Kownacki (VI 1927 – IV 1928)

Komisja Remontowa Nr 2 w Poznaniu

  • przewodniczący komisji – ppłk art. Andrzej Jan Zagrojski

Komisja Remontowa Nr 3 w Krakowie

Komisje remontowe przeprowadzały zakup koni remontowych od hodowców w swoich rejonach. Rejon Komisji Remontowej Nr 1 obejmował województwa: warszawskie, łódzkie, lubelskie, białostockie, wileńskie, nowogródzkie i poleskie. Rejon Komisji Remontowej Nr 2 obejmował województwa: poznańskie i pomorskie, natomiast rejon Komisji Remontowej Nr 3 obejmował województwa: krakowskie, lwowskie, tarnopolskie, stanisławowskie, wołyńskie, śląskie i łódzkie. Komisje przeprowadzały zakup zgodnie z przepisami służbowymi P.S. 60-280 „Zaopatrzenie wojska w konie w czasie pokojowym”. Po zakończeniu zakupów i sporządzeniu sprawozdania przewodniczący komisji mogli składać wnioski o odznaczenie hodowców medalami[4].

Zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” komisje remontowe i Zapas Młodych Koni należały go grupy jednostek podlegających likwidacji w razie mobilizacji. Komisje remontowe ulegały likwidacji drugiego dnia mobilizacji powszechnej. Podoficerowie zawodowi i nadterminowi pełniący służbę w Komisji Remontowej Nr 1 mieli przejść do dyspozycji dowódcy Taborów i szefa Remontu M.S.Wojsk., natomiast personel cywilny stały i kontraktowy, konie i posiadany materiał należało przekazać do Zapasu Koni Okręgu Korpusu Nr I w Małkini. Personel Komisji Remontowej Nr 2 wraz z końmi i posiadanym materiałem miał być odesłany do Zapasu Koni Okręgu Korpusu Nr VIII w Koninie, natomiast Komisji Remontowej Nr 3 do Zapasu Koni Okręgu Korpusu Nr V w Bochni. Zapas Młodych Koni „w okresie mobilizacji powszechnej miał przejść w stan Zapasu Koni OK X w Radymnie”[5]. Zapasy koni okręgów korpusów był jednostkami mobilizowanymi w II rzucie mobilizacji powszechnej przez 5 i 10 Dywizjon Taborów oraz Kadrę 1 i 7 Dywizjonu Taborów[6].

Kierownictwo Remontów trzeciego dnia mobilizacji powszechnej przechodziło na organizację wojenną L.3352/mob.org. Jednostką mobilizującą było Kierownictwo Zaopatrzenia Taborów. Miejscem mobilizacji była Warszawa. Pod względem ewidencyjnym zmobilizowane Kierownictwo Remontów należało do Ośrodka Zapasowego Taborów Nr 1 w Bochni[7].

Kadra Zakładu i KierownictwaEdytuj

Kierownicy:

Oficerowie:

  • mjr kaw. Marian Łapin – kierownik wydziału administracyjnego (od 1 XII 1928)
  • rtm. Tadeusz Politański (od 1 XII 1928[13])
  • kpt. kanc. Henryk Bujniewicz (od 1 XII 1928[14])
  • mjr kaw. Karol Wisłouch (do XII 1934 → kierownik Kierownictwa Remontu Koni)
  • rtm. Feliks Żórawski[15]
  • por. tab. Hipolit Beille – referent (od 21 I 1930[16])
  • mjr kaw. Witold Czaykowski – szef wydziału w Kierownictwie Remontu Koni (IV 1933[17] – XII 1934)
  • płk kaw. Zygmunt Lecewicz[18]
  • mjr kaw. Rupert Pawelski (od XII 1934[11])

PrzypisyEdytuj

  1. Böhm 1994 ↓, s. 163.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 91.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 158.
  4. „Orędownik Powiatu Żnińskiego” Nr 52 z 3 sierpnia 1929 roku, s. 1-2.
  5. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 859-860.
  6. Zarzycki 1995 ↓, s. 154, 157, 158, 160.
  7. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 549, 1094, 1098, 1121.
  8. Płk lek. wet. Feliks Rozwadowski miał być przeniesiony w stan spoczynku z dniem 31 grudnia 1930 roku. Następnie termin ten został przesunięty na dzień 31 grudnia 1931 roku. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 17 z 19 grudnia 1930 roku, s. 398. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 14 maja 1930 roku, s. 148. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 21 stycznia 1930 roku, s. 11.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 133.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 406.
  11. a b Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 6 lutego 1935 roku, s. 4.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 6 lutego 1935 roku, s. 3.
  13. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 127.
  14. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 132.
  15. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 835.
  16. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 21 stycznia 1930 roku, s. 11.
  17. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 91.
  18. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zmiany (sprostowania) nazwisk, imion i dat urodzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 39, 26 stycznia 1934. 

BibliografiaEdytuj

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
  • Tadeusz Böhm: Z dziejów naczelnych władz wojskowych II Rzeczypospolitej. Organizacja i kompetencje Ministerstwa Spraw Wojskowych w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08368-1.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, 2010. ISBN 978-83-86100-83-5.
  • Piotr Zarzycki: Plan mobilizacyjny „W”. Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1995. ISBN 83-85621-87-3.