Klasyfikacja medalowa Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1932

lista w projekcie Wikimedia

Klasyfikacja medalowa Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1932 – zestawienie państw, reprezentowanych przez narodowe komitety olimpijskie, uszeregowanych pod względem liczby zdobytych medali na III Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w 1932 roku w Lake Placid.

Klasyfikacja państwEdytuj

Poniższa tabela przedstawia klasyfikację medalową państw, które zdobyły medale na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1932 w Lake Placid, sporządzoną na podstawie oficjalnych raportów Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Klasyfikacja posortowana jest najpierw według liczby osiągniętych medali złotych, następnie srebrnych, a na końcu brązowych. W przypadku, gdy dwa kraje zdobyły tę samą liczbę medali wszystkich kolorów, o kolejności zdecydował porządek alfabetyczny[1].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1.   USA 6 4 2 12
2.   Norwegia 3 4 3 10
3.   Szwecja 1 2 3
4.   Kanada 1 1 5 7
5.   Finlandia 1 1 1 3
6.   Austria 1 1 2
7.   Francja 1 1
8.   Szwajcaria 1 1
9.   Niemcy 2 2
10.   Węgry 1 1
Razem 14 14 14 42

Klasyfikacje według dyscyplinEdytuj

Biegi narciarskieEdytuj

Podczas igrzysk w Lake Placid, podobnie jak cztery i osiem lat wcześniej, przyznano medale olimpijskie w dwóch konkurencjach biegowych mężczyzn – na dystansach 18 i 50 km[2]. Medalistami zostali biegacze z trzech państw nordyckich – Finlandii, Szwecji i Norwegii[3]. Norwegowie po raz pierwszy nie zdobyli żadnego złotego i srebrnego medalu olimpijskiego w biegach narciarskich[4][5][3].

Jedynym biegaczem, który dwukrotnie stanął na podium olimpijskim w 1932 roku, był Veli Saarinen. Zdobył złoty medal w biegu na 50 km i brązowy na 18 km[6].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1.   Finlandia 1 1 1 3
2.   Szwecja 1 1 2
3.   Norwegia 1 1
Razem 2 2 2 6

BobslejeEdytuj

Podczas igrzysk w Lake Placid rozegrano dwie konkurencje bobslejowe mężczyzn. Do dotychczas przeprowadzanych zawodów olimpijskich w czwórkach/piątkach, które w Lake Placid ostatecznie zastąpiono rywalizacją czwórek, dołączono zawody dwójek[7][8]. Zawody w czwórkach, pierwotnie zaplanowane na 11–12 lutego, zostały przełożone z powodu burzy śnieżnej[9][8]. Ostatecznie rozegrane zostały w dniach 14–15 lutego, czyli już po ceremonii zamknięcia igrzysk[10].

Zawody zdominowali reprezentanci gospodarzy igrzysk – Amerykanie. Dorobek medalowy amerykańskich bobsleistów wyniósł cztery z sześciu przyznanych medali. Pozostałe dwa medale zdobyły Szwajcaria (srebro w dwójkach) i Niemcy (brąz w czwórkach)[11][8]. Zdobywając złoty medal w czwórkach, Amerykanie obronili tytuł mistrzów olimpijskich z Sankt Moritz[12]. W składzie było dwóch zawodników, którzy zdobyli złoto cztery lata wcześniej – William Fiske i Clifford Gray[13][14], a także Edward Eaganmistrz olimpijski w boksie (waga półciężka) z igrzysk w Antwerpii w 1920 roku[15]. Został tym samym pierwszym sportowcem w historii, który zdobył złoty medal olimpijski zarówno na letnich, jak i zimowych igrzyskach olimpijskich[a][16].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1.   USA 2 1 1 4
2.   Szwajcaria 1 1
3.   Niemcy 1 1
Razem 2 2 2 6

Hokej na lodzieEdytuj

Po raz czwarty w historii w programie olimpijskim znalazł się turniej hokeja na lodzie mężczyzn[17]. W zmaganiach olimpijskich, z uwagi na braki finansowe wywołane wielkim kryzysem gospodarczym, uczestniczyły tylko cztery zespoły – Kanada, Stany Zjednoczone, Niemcy i Polska[18][19].

Tak samo jak w poprzednich trzech turniejach olimpijskich, złote medale zdobyli Kanadyjczycy. Po raz trzeci w historii wicemistrzami olimpijskimi zostali Amerykanie, a po raz pierwszy medal olimpijski w hokeju (brązowy) wywalczyli reprezentanci Niemiec[17][20].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1.   Kanada 1 1
2.   USA 1 1
3.   Niemcy 1 1
Razem 1 1 1 3

Kombinacja norweskaEdytuj

Tak samo jak na poprzednich dwóch igrzyskach, w Lake Placid rozegrano jedną konkurencję w kombinacji norweskiej – zawody indywidualne, w skład których wchodził bieg narciarski na 18 km techniką klasyczną i dwie serie skoków[21].

Tak jak w Chamonix i Sankt Moritz wszystkie medale olimpijskie zdobyli dwuboiści z Norwegii[22]. Tytuł mistrza olimpijskiego z Sankt Moritz obronił Johan Grøttumsbråten, srebrny medal zdobył Ole Stenen, a brązowy Hans Vinjarengen – wicemistrz olimpijski z poprzednich igrzysk[21][23]. Zgodnie z obowiązującą wówczas zasadą „podwójnego mistrzostwa”, wedle której mistrz olimpijski stawał się automatycznie mistrzem świata w narciarstwie klasycznym[24], Grøttumsbråten obronił również tym samym tytuł mistrza świata, zdobyty w 1931 roku na mistrzostwach w Oberhofie[25].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1.   Norwegia 1 1 1 3
Razem 1 1 1 3

Łyżwiarstwo figuroweEdytuj

Konkurencje w łyżwiarstwie figurowym nie zmieniły się w porównaniu do poprzednich igrzysk – medale przyznano w rywalizacji solistów, solistek i par sportowych. Medalistami zostali reprezentanci siedmiu państw, spośród których tylko Austria i Stany Zjednoczone wywalczyły po dwa medale[26].

W jeździe indywidualnej mężczyzn złoty medal zdobył Austriak Karl Schäfer. Po raz pierwszy mistrzem olimpijskim w tej konkurencji został zawodnik spoza Szwecji. Trzykrotny złoty medalista z lat 1920–1928, Gillis Grafström zdobył tym razem srebrny medal, mimo to był najbardziej utytułowanym łyżwiarzem figurowym na zimowych igrzyskach olimpijskich[27]. W konkurencji solistek tytuł mistrzyni olimpijskiej obroniła Sonja Henie, tak samo jak cztery lata wcześniej srebrny medal zdobyła Fritzi Burger[26][28]. Henje została pierwszą zawodniczką, która obroniła złoto olimpijskie w rywalizacji solistek. W zawodach par sportowych tytuł mistrzów olimpijskich obronili Andrée i Pierre Brunet, również dokonali tego po raz pierwszy w swojej konkurencji[26]. Srebrny medal w parach sportowych zdobyła Beatrix Loughran – wicemistrzyni olimpijska z Chamonix w jeździe indywidualnej[26]. Z kolei brązowy medal zdobyli Emília Rotter i László Szollás. Był to pierwszy medal zimowych igrzysk olimpijskich zdobyty dla reprezentacji Węgier[29].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1.   Austria 1 1 2
2.   Francja 1 1
2.   Norwegia 1 1
4.   USA 1 1 2
5.   Szwecja 1 1
6.   Kanada 1 1
6.   Węgry 1 1
Razem 3 3 3 9

Łyżwiarstwo szybkieEdytuj

Dystanse konkurencji olimpijskich w łyżwiarstwie szybkim nie zmieniły się w porównaniu do poprzednich igrzysk – medale olimpijskie przyznano w czterech konkurencjach mężczyzn – na dystansach 500, 1500, 5000 i 10 000 m[30][31]. Po raz pierwszy w programie olimpijskim znalazły się również biegi kobiet – na dystansach 500, 1000 i 1500 m. Nie były to jednak zawody oficjalne, miały jedynie charakter pokazowy[32].

Wszystkie złote medale zdobyli reprezentanci Stanów Zjednoczonych – po dwa tytuły wywalczyli Jack Shea i Irving Jaffee. Dwukrotnie na podium olimpijskim stanęli również Kanadyjczycy Alexander Hurd (srebrny i brązowy medal) oraz William Logan (dwa brązowe medale). Medalistami zostali reprezentanci trzech krajów – poza Stanami Zjednoczonymi i Kanadą dwa medale zdobyli jeszcze Norwegowie[32].

Zawody w łyżwiarstwie szybkim przeprowadzono po raz pierwszy, a zarazem jedyny w tamtych czasach na igrzyskach olimpijskich, w nowej formule – biegu ze startu wspólnego, zbliżonej do zasad obowiązujących w short tracku. W przeciwieństwie do wcześniej rozgrywanych zawodów, w których panczeniści rywalizowali w parach, biegi przeprowadzano w grupach[10][33][34]. System ten faworyzował gospodarzy igrzysk i Kanadyjczyków, a stawiał na straconej pozycji zawodników europejskich, dla których taka formuła zawodów była nieznana[35]. W związku z decyzją o wprowadzeniu takich zasad rozgrywania zawodów, ze startu w rywalizacji olimpijskiej wycofał się Clas Thunberg, pięciokrotny mistrz olimpijski z Chamonix i Sankt Moritz[35], wówczas najbardziej utytułowany zawodnik zimowych igrzysk olimpijskich[36].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1.   USA 4 1 5
2.   Norwegia 2 2
3.   Kanada 1 4 5
Razem 4 4 4 12

Skoki narciarskieEdytuj

W programie igrzysk w Lake Placid znalazła się jedna konkurencja w skokach narciarskich – zawody indywidualne mężczyzn na dużej skoczni. Zmianie w porównaniu do poprzednich igrzysk uległa zasada punktacji – rezultat końcowy określany był jako suma trzech not sędziowskich i punktów za uzyskaną (ustaną) odległość[35].

Wszystkie trzy medale olimpijskie zdobyli reprezentanci Norwegii. Mistrzem olimpijskim został Birger Ruud, tym samym, zgodnie z obowiązującą wtedy regułą „podwójnego mistrzostwa”[24], obronił tytuł mistrza świata, zdobyty w 1931 roku na mistrzostwach w Oberhofie[37].

Miejsce Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1.   Norwegia 1 1 1 3
Razem 1 1 1 3

MultimedaliściEdytuj

Na igrzyskach olimpijskich w Lake Placid więcej niż jeden medal zdobyło pięciu zawodników, a trzech spośród nich wywalczyło przynajmniej jedno złoto. Dwóch multimedalistów to amerykańscy łyżwiarze szybcy, jeden – fiński biegacz narciarski[38].

Poniższa tabela przedstawia indywidualne zestawienie multimedalistów Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1932, czyli zawodników, którzy zdobyli więcej niż jeden medal olimpijski na tych igrzyskach, w tym przynajmniej jeden złoty.

Miejsce Zawodnik Państwo Dyscyplina Złoto Srebro Brąz Razem
1. Jaffee, IrvingIrving Jaffee   USA łyżwiarstwo szybkie 2 2
1. Shea, JackJack Shea   USA łyżwiarstwo szybkie 2 2
3. Saarinen, VeliVeli Saarinen   Finlandia biegi narciarskie 1 1 2

UwagiEdytuj

  1. Nie dotyczy łyżwiarstwa figurowego i hokeju na lodzie, rozgrywanych podczas letnich igrzysk olimpijskich jeszcze przed pierwszymi zimowymi igrzyskami.

PrzypisyEdytuj

  1. Lake Placid 1932 – Medal Table (ang.). Międzynarodowy Komitet Olimpijski. [dostęp 2021-08-14].
  2. SKIING – cross-country skiing: participation during the history of the Olympic Winter Games. Reference document (ang.). Międzynarodowy Komitet Olimpijski, listopad 2011. s. 3–4. [dostęp 2021-08-14].
  3. a b Cross Country Skiing at the 1932 Lake Placid Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2021-08-14].
  4. Cross Country Skiing at the 1924 Chamonix Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2021-08-14].
  5. Cross Country Skiing at the 1928 Sankt Moritz Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2021-08-14].
  6. Lake Placid 1932 Cross Country Skiing (ang.). Olympics.com. [dostęp 2021-08-14].
  7. Bobsleigh history (ang.). Międzynarodowa Federacja Bobslei i Skeletonu. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-02-13)].
  8. a b c 1932 Winter Olympics / Bobsleigh / Four, Men (ang.). Olympedia. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-13)].
  9. SNOWSTORM AGAIN CHEERS LAKE PLACID; Gloom Dispelled as Heavy Fall Follows Rain at Scene of Winter Olympics. BOBSLEIGH RACES DELAYED Title Events Now Set for Saturday and Sunday -- Norwegians Test Intervales Ski Jump. „The New York Times”, s. 27, 28 stycznia 1932. [dostęp 2021-08-14]. 
  10. a b Lake Placid 1932 Olympic Winter Games (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-07-13)].
  11. 1932 Winter Olympics / Bobsleigh / Two, Men (ang.). Olympedia. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-11)].
  12. Bobsleigh — Four/Five, Men (discontinued) (ang.). Olympedia. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-28)].
  13. Roy Tomizawa: The Short But Incredible Life of Billy Fiske Part 1: Bobsleigh Gold in 1928 and 1932 (ang.). The Olympians, 18 stycznia 2018. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-18)].
  14. Bobsleigh - Olympic Games 1928 at St. Moritz (swi) – Men: 5-Man (ang.). Sports123.com. [dostęp 2021-08-14].
  15. Eddie Eagan (ang.). Olympedia. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-14)].
  16. On 15 February 1932, Eddie Eagan became the first and only person to win gold at the Summer and Winter Games (ang.). Olympics.com. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-06-10)].
  17. a b Olympic Ice Hockey Tournaments, Men (ang.). Międzynarodowa Federacja Hokeja na Lodzie. [dostęp 2021-08-14].
  18. Dariusz Jaroń: Skoczkowie. Przerwany lot. Warszawa: Wydawnictwo Marginesy, 2020, s. 98, 100. ISBN 978-83-66335-92-9.
  19. Piotr Chłystek: Medal utopiony w barszczu. W: Tomasz Łyżwiński, Przemysław Rudzki, Paweł Wołosik: Najlepsze sportowe historie. Reportaże „Przeglądu Sportowego”. Warszawa: Ringier Axel Springer Polska, 2019, s. 197. ISBN 978-83-8091-728-6.
  20. Canadians retain invincible ice hockey aura (ang.). Olympics.com. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-06-13)].
  21. a b 1932 Winter Olympics / Nordic Combined / Individual, Men (ang.). Olympedia. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-04-03)].
  22. Nordic Combined — Individual, Men (discontinued) (ang.). Olympedia. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-06-08)].
  23. 1928 Winter Olympics / Nordic Combined / Individual, Men (ang.). Olympedia. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-13)].
  24. a b Józef Łuszczek - 39 lat minęło od sukcesu w Lahti. Rzeczpospolita, 22 lutego 2017. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-21)].
  25. Krzysztof Mecner: Narciarstwo klasyczne. Mistrzostwa świata. Katowice: Mecner Media, 2015, s. 29. ISBN 978-83-940027-5-6.
  26. a b c d Figure Skating / Olympic Games (ang.). AllCompetitions. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-07-02)].
  27. Megszületik az első magyar érem (węg.). Nemzeti Sport Online, 26 stycznia 2010. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-11)].
  28. Jere Longman: FIGURE SKATING; In the Fading Light Of the Brilliant Henie (ang.). The New York Times, 28 stycznia 1994. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-26)].
  29. Zoltán Szabó: A Rotter, Szollás páros nyerte az első magyar érmet (węg.). Új Szó, 27 stycznia 2018. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-08-13)].
  30. Uitslag Olympische Spelen 1928 (niderl.). SchaatsStatistieken.nl. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-14)].
  31. Uitslag Olympische Spelen 1932 (niderl.). SchaatsStatistieken.nl. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-14)].
  32. a b Speed Skating at the 1932 Lake Placid Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2021-08-14].
  33. Short Track History (ang.). CBC Sports, 4 grudnia 2009. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-08-14)].
  34. Linda J. Adler: Lake Placid recalls '32 -- the charm's still here (ang.). The Christian Science Monitor, 5 lutego 1980. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-07-02)].
  35. a b c Adam Bucholz: Skoki w stóg siana – Lake Placid 1932. Skijumping.pl, 26 listopada 2013. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-09-06)].
  36. Clas Thunberg (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2021-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-08)].
  37. Krzysztof Mecner: Narciarstwo klasyczne. Mistrzostwa świata. Katowice: Mecner Media, 2015, s. 30. ISBN 978-83-940027-5-6.
  38. 1932 Lake Placid Winter Games (ang.). Sports Reference. [dostęp 2021-08-14].

Linki zewnętrzneEdytuj