Otwórz menu główne

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Świętej Katarzynie

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Świętej Katarzynie (Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej w Świętej Katarzynie) – rzymskokatolicki obronny kościół parafialny w Świętej Katarzynie, w gminie Siechnice.

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Świętej Katarzynie
Distinctive emblem for cultural property.svg A/1263/197 z dnia 1950-05-3131 maja 1950[1]
kościół parafialny
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Święta Katarzyna
Adres 55-010 Święta Katarzyna ul. Sienkiewicza 21
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Świętej Katarzynie[2]
santuarium maryjne od
Wezwanie św. Katarzyny Aleksandryjskiej
Wspomnienie liturgiczne 25 listopada
Przedmioty szczególnego kultu
Cudowne wizerunki Obraz Matki Boskiej Częstochowskiej z Doliny
Położenie na mapie gminy Siechnice
Mapa lokalizacyjna gminy Siechnice
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Świętej Katarzynie
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Świętej Katarzynie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Świętej Katarzynie
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Świętej Katarzynie
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Świętej Katarzynie
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Świętej Katarzynie
Położenie na mapie powiatu wrocławskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu wrocławskiego
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Świętej Katarzynie
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Świętej Katarzynie
Ziemia51°01′34,50″N 17°06′57,82″E/51,026250 17,116061

HistoriaEdytuj

Kościół wzmiankowany w 1257 roku, obecny zbudowany w XIII wieku. Do pożaru w 1720 roku kościół miał odeskowany malowany strop oraz podłogę z cegieł i płyt nagrobnych. Odbudowany w latach 1743-8; wydłużono prezbiterium, dobudowano nad zakrystią lożę kolatorską, nad całym kościołem strop lunetowy, zmieniono wystrój wnętrza na barokowy. Restaurowany z 1902 roku. W lutym 1945 roku po wysadzeniu przez wycofującą się armia niemiecką pozostały relikty ścian i uszkodzona wieża. Odbudowany w latach 1949-52. W 1956 intronizowano kopię obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej przywiezionego przez repatriantów z Doliny. W dniu 16.10.1999 roku arcybiskup metropolita wrocławski Henryk Gulbinowicz ustanowił sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej.

W latach 1552-1654 kościół służył protestantom. Do zakazu przez władze pruskie w 1800 roku odprawiano msze w języku polskim[4][5].

ArchitekturaEdytuj

Kościół późnoromański, orientowany, murowany, jednonawowy z nawą i prezbiterium z XIII wieku, wieża i zakrystia z około 1500 roku. Częściowo zachowane mury kościoła wzniesione z cegły o układzie wendyjskim. W południowej ścianie nawy zachowana baza talerzowa portalu. Na ścianach podokapowe fryzy: nałęczkowy i kratowy[4][6].

WyposażenieEdytuj

Wyposażenie kościoła jest głównie barokowe.

Wewnątrz kościoła:

  • obraz Matki Boskiej Częstochowskiej przywieziony 20.08.1945 roku z kościoła Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Dolinie (dawna archidiecezja lwowska)
     
    Łaskami słynący obraz Matki Bożej Częstochowskiej
  • obraz Zwiastowanie Najświętszej Maryi Panny w ołtarzu głównym (XVIII w.)
  • obraz Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny w ołtarzu głównym (XVIII w.)
  • rzeźba Jana Chrzciciela w ołtarzu głównym (XVIII w.)
  • rzeźba Jana Ewangelisty w ołtarzu głównym (XVIII w.)
  • rzeźba św. Elżbiety w ołtarzu głównym (XVIII w.)
  • rzeźba św. Jadwigi w ołtarzu głównym (XVIII w.)
  • rzeźba wolnostojąca proroka Zachariasza przeniesiona z kościoła w Lubiążu (ok.1680-90)
  • rzeźba wolnostojąca św.Ignacego przeniesiona z kościoła w Lubiążu (XVIII)
  • klasycystyczna chrzcielnica (XVIII/XIX w.)
  • obrazy Drogi Krzyżowej (pocz. XX w.)
  • płyta nagrobna członka rodu von Reisewitz (ok. 1500)
  • płyta nagrobna Błażeja Schari (1502)

Na zewnątrz kościoła:

  • późnogotycka kapliczka z piaskowca (w filarze muru) ufundowana przez kanonika wrocławskiego Macieja Jana Stephetiusa (1651)
  • mur obronny z otworami strzelniczymi (pocz. XVII w.)
  • barokowa brama główna z trzema przejściówkami zwieńczona figurką św. Katarzyny
  • stacje Drogi Krzyżowej (2000)
  • cztery jednakowe płyty nagrobne zmarłych z lat 1844-1914
  • wolno stojąca dzwonnica z czterema dzwonami (1999)[4][5]

OrganyEdytuj

Zbudowane w latach 1992-1998 przez Zakład Organmistrzowski „Cynar”[5]. Remont kapitalny przeprowadzono w 2016 r.

Dyspozycja organówEdytuj

Traktura gry pneumatyczna, traktura rejestrów pneumatyczna[3].

Manuał Pedał Połączenia
Princypał 8’
Flet kryty 8'
Salicjonał 8'
Oktawa 4’
Flet rurkowy 4'
Flet leśny 2'
Kwartan 2x 8'
Subbas 16'
Manuał-Pedał
Manuał-Super

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 238. [dostęp 2013-07-12].
  2. Archidiecezja wrocławska Dekanat Wrocław wschód rzymskokatolicka parafia pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej. [dostęp 2013-07-13].
  3. a b www.organy.art.pl Święta Katarzyna Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej. [dostęp 2013-07-13].
  4. a b c Krzysztof Garbaczewski (red.): Żółty szlak turystyczny dookoła Wrocławia im. dr. Bronisława Turonia: rowerowe trasy dojazdowe: przewodnik. Wrocław: Spółka Autorska Z.K. Garbaczewscy, 1995, s. 126-7. ISBN 83-913457-6-9.
  5. a b c Kościoły i kaplice archidiecezji wrocławskiej. ks. prof. Józef Pater (red.). Wrocław: Kuria Metropolitalna Wrocławska, 2002, s. 667-9. ISBN 83-85598-22-X.
  6. Tadeusz Kozaczewski. Wiejskie kościoły parafialne XIII wieku na Śląsku (miejscowości S-Ż) i na Łużycach. „Prace Naukowe Instytutu Historii Architektury, Sztuki i Techniki Politechniki Wrocławskiej”, 1994. Wrocław: Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej. ISSN 0324-9662. 

BibliografiaEdytuj

  • Kościoły i kaplice archidiecezji wrocławskiej. ks. prof. Józef Pater (red.). Wrocław: Kuria Metropolitalna Wrocławska, 2002, s. 667-9. ISBN 83-85598-22-X.
  • Krzysztof Garbaczewski (red.): Żółty szlak turystyczny dookoła Wrocławia im. dr. Bronisława Turonia: rowerowe trasy dojazdowe: przewodnik. Wrocław: Spółka Autorska Z.K. Garbaczewscy, 1995, s. 126-7. ISBN 83-913457-6-9.
  • Tadeusz Kozaczewski. Wiejskie kościoły parafialne XIII wieku na Śląsku (miejscowości S-Ż) i na Łużycach. „Prace Naukowe Instytutu Historii Architektury, Sztuki i Techniki Politechniki Wrocławskiej”, 1994. Wrocław: Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej. ISSN 0324-9662.