Otwórz menu główne

Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Pabianicach

Kościół parafialny pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny Różańcowej w Pabianicachrzymskokatolicka świątynia wzniesiona w pabianickiej dzielnicy Nowe Miasto. Posługę duszpasterską pełnią księża ze Zgromadzenia Misjonarzy św. Wincentego à Paulo.

Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Pabianicach
Ilustracja
Widok od ulicy Zamkowej
Państwo  Polska
Miejscowość Pabianice
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Pabianicach
Wezwanie Najświętszej Marii Panny Różańcowej
Położenie na mapie Pabianic
Mapa lokalizacyjna Pabianic
Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Pabianicach
Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Pabianicach
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Pabianicach
Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Pabianicach
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Pabianicach
Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Pabianicach
Położenie na mapie powiatu pabianickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu pabianickiego
Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Pabianicach
Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Pabianicach
Ziemia51°39′55,09″N 19°20′51,08″E/51,665303 19,347522
Wnętrze kościoła

ArchitekturaEdytuj

Budynek z cegły, w stylu neogotyckim, zbudowany został na planie krzyża łacińskiego. Zarówno wysokość, jak i długość kościoła, wynoszą tyle samo - 49,8 m. Obie wieże mają po 67 m wysokości, dzięki czemu jest to (nie licząc kominów fabrycznych) najwyższy obiekt w Pabianicach. Prezbiterium skierowane jest na północ. Autor planu budowy kościoła, inż. Tadeusz Markiewicz, wzorował się na kościele NMP w Łodzi. Wykonawcą prac była firma „Józef Hans”.

WnętrzeEdytuj

 
Odbicie witraża znajdującego się nad głównym wejście na drzwiach wejściowych do nawy głównej kościoła (zdjęcie zrobione z kruchty).

Jest również utrzymane całkowicie w stylu neogotyckim.

Prezbiterium
Ołtarz główny autorstwa rzeźbiarza Wincentego Bogaczyka poświęcony jest Matce Bożej Różańcowej i tajemnicom różańca. W prezbiterium znajdują się stalle wykonane w poznańskiej stolarni św. Wojciecha. Za ołtarzem umieszczono figury ewangelistów, w prezbiterium - apostołów, a w nawie głównej świętych polskich oraz świętych ze zgromadzeń Księży Misjonarzy i Sióstr Miłosierdzia. Przy wejściu do prezbiterium znajdują się dwa ołtarze ufundowane przez młodzież szkolną, poświęcone św. Stanisławowi Kostce i św. Teresie.

Nawy boczne
Boczny ołtarz w lewej nawie, dedykowany Najświętszemu Sercu Pana Jezusa ufundowali niemieckojęzyczni rzemieślnicy pabianiccy. W prawej nawie znajduje się ołtarz św. Józefa z figurami patronów rzemieślników. Wzdłuż ścian rozmieszczono 14 płaskorzeźb przestawiających kolejne stacje drogi krzyżowej oraz 6 konfesjonałów i ambonę - wszystko konsekwentnie w stylu neogotyckim. Kolorowe witraże wykonała firma Schlein z Saksonii.

Organy
Ich budowę rozpoczęła w 1937 roku firma "St. Krukowski i syn" z Piotrkowa Trybunalskiego. Prace przerwała wojna. Wznowiono je po jej zakończeniu. Powstały jednomanuałowe organy (bez pedału). Dopiero w latach 70. XX wieku firma Szczerbaniak przeprowadziła "rekonstrukcję fonii i wykonanie nowych głosów". Aktualnie jest to instrument trójmanuałowy, o trakturze i rejestraturze pneumatycznej. Od tamtego czasu nie wprowadzano już do instrumentu żadnych zmian.

Rys historyczny kościołaEdytuj

  • 1897 r. - przeznaczenie gruntu przy ul. Zamkowej pod budowę nowego kościoła;
  • 1898 r. - zawiązanie Komitetu Budowy Kościoła
  • wrzesień 1898 r. - początek prac budowlanych;
  • 24 maja 1900 r. - poświęcenie fundamentów i wmurowanie kamienia węgielnego (ks. prałat Edward Szulc, ówczesny proboszcz parafii św. Mateusza);
  • 20 grudnia 1900 r. - po raz pierwszy odprawiona msza św. - pomimo nadal trwających prac budowlanych;
  • 20 grudnia 1903 r. - poświęcenie powstającej świątyni przez ks. Jana Śliwińskiego, prałata kapituły włocławskiej);
  • 1904 r. - wzniesienie wież;
  • 1 stycznia 1906 r. - erygowanie parafii Najświętszej Marii Panny Różańcowej;
  • 1910 r. - instalacja trzech dzwonów na wieżach (zrabowanych później przez Niemców w 1916 r.)
  • 1911 r. - powstanie ołtarza głównego (ufundowanego przez Bractwo Różańcowe);
  • 1919 r. - objęcie posługi w kościele przez księży ze Zgromadzenia Misjonarzy św. Wincentego à Paulo
  • 1920 r. - odsłonięcie stacji Drogi Krzyżowej (fundacja rodziny Renszów);
  • 1922 r. - konsekracja świątyni przez biskupa włocławskiego Stanisława Zdzitowieckiego;
  • 1925 r. - instalacja nowych dzwonów produkcji szwajcarskiej (zrabowanych później przez Niemców w 1942 r.);
  • 1927 r. - elektryfikacja kościoła;
  • 1928 r. - budowa ołtarzy bocznych, stalli, ambony i ławek;
  • 1934 r. - montaż organów piszczałkowych firmy "Krukowski" z Piotrkowa Trybunalskiego;
  • 1937 r. - ukończenie prac przy wznoszeniu budynku plebanii;
  • 1945-1948 r. - remont kościoła po zniszczeniach wojennych;
  • 1959 r. - instalacja ogrzewania kościoła;
  • 1966 r. - instalacja na wieży wschodniej trzech nowych dzwonów: "Maryja", "św. Józef" i "św. Wincenty á Paulo";
  • 1975 r. - wykonanie nowej polichromii kościoła;
  • 1978 r. - montaż nowych drzwi dębowych, pokrytych blachą miedzianą;
  • 1982 r. - przebudowa prezbiterium i umieszczenie marmurowego ołtarza posoborowego wraz z ambonką;
  • 2001-2003 r. - pokrycie dachu kościoła i wież blacha miedzianą;

BibliografiaEdytuj