Krzysztof Baculewski

Krzysztof Baculewski (ur. 26 grudnia 1950 w Warszawie) – polski kompozytor i wykładowca akademicki.

Krzysztof Baculewski
Data i miejsce urodzenia 26 grudnia 1950
Warszawa
Pochodzenie polskie
Gatunki muzyka poważna, muzyka współczesna
Zawód kompozytor, pedagog

ŻyciorysEdytuj

Jest absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie (1974); kompozycję studiował u W. Rudzińskiego. Studia uzupełnił w konserwatorium paryskim u Oliviera Messiaena i w zakresie muzyki elektroakustycznej w Groupe de Recherches Musicales (staż P. Schaeffera). W latach 1977–1980 wykładał w Instytucie Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1980 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych na podstawie pracy doktorskiej napisanej w Instytucie Muzykologii na Uniwersytecie Warszawskim, pod kierunkiem Józefa Chomińskiego, poświęconej warsztatowi kompozytorskiemu współczesnych polskich twórców.

Od 1973 współpracuje jako publicysta z „Ruchem Muzycznym”, ponadto z periodykami „Studio” oraz „Klasyka”. Od 1982 jest adiunktem na Wydziale Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki Akademii Muzycznej w Warszawie, a od 1998 profesorem.

Jego utwory wykonywane były w Polsce oraz RFN, Francji, Węgrzech, Finlandii, USA, Ameryce Płd.

Jest laureatem konkursów kompozytorskich, m.in.:

  • 1985 – II nagroda i wyróżnienie (I nagrody nie przyznano) na Konkursie z okazji XXV-lecia festiwalu Poznańska Wiosna Muzyczna za Koncert na orkiestrę i II Kwartet smyczkowy,
  • 1990 – I nagroda na Konkursie Oddziału Warszawskiego ZKP za Antitheton I.

PublikacjeEdytuj

Historia muzyki polskiej. Tom VII. Współczesność cz. 2: 1975–2000. Sutkowski Edition, Warszawa 2012

Ważniejsze kompozycjeEdytuj

  • Sonata na perkusję solo (1972)
  • Meander na flet solo (1973)
  • Epitafium na orkiestrę (1974)
  • Nowe Wyzwolenie, dramat muzyczny (1974)
  • Vivace e Cantilena na flet, fortepian i kwintet smyczkowy (1974)
  • La notte, kantat kameralna (1975)
  • Trois Graces na organy (1975)
  • Is-slottet na 12 instrumentów (1975)
  • A la recherche des harmonies perdues na orkiestrę (1976–1977)
  • Passacaglia na kwartet perkusyjny (1979)
  • Partita na saksofon altowy i klawesyn (1980)
  • Ground na orkiestrę (1981)
  • Quartier Latin na taśmę (1981)
  • Sonata wiosenna na flet solo (1982)
  • Koncert na orkiestrę (1983)
  • 3 kwartety smyczkowe (1984, 1985, 1986)
  • The Whole and Broken Consort na zespół instrumentów dawnych (1986)
  • Concerto armonico na orkiestrę smyczkową (1987)
  • Partita na skrzypce i fortepian (1988)
  • A Walking Shadow na małą orkiestrę symfoniczną (1990)

BibliografiaEdytuj