Otwórz menu główne

Lekkoatletyka na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1912 – maraton

Bieg maratoński mężczyzn był jedną z konkurencji lekkoatletycznych rozgrywanych podczas V Igrzysk Olimpijskich w Sztokholmie. Bieg rozegrany został 14 lipca 1912 roku. Mistrzem olimpijskim w tej konkurencji został Południowoafrykańczyk Kenneth McArthur. Trasa maratonu liczyła 40,2 km.

Olympic rings without rims.svg
Letnie Igrzyska Olimpijskie 1912

Lekkoatletyka
Maraton
Złoty medal Związek Południowej Afryki Kenneth McArthur
Srebrny medal Związek Południowej Afryki Christopher Gitsham
Brązowy medal Stany Zjednoczone Gaston Strobino

Maraton na Igrzyskach w Sztokholmie był pierwszym w historii igrzysk przeprowadzonym na trasie "w jedną stronę i z powrotem". Biegacze wystartowali na stadionie, po wyjściu z niego kierowali się na północ do miasta Sollentuna, gdzie okrążali kościół i wracali tą samą trasą na stadion. Niestety w dniu zawodów było upalnie gorąco, co wpłynęło na wyniki maratonu olimpijskiego. Zanotowano iż niektóre źródła sugerowały temperaturę 32 °C w cieniu.

Większość z najlepszych biegaczy długodystansowych pojawiło się w Sztokholmie. Stany Zjednoczone reprezentowało dwunastu zawodników tj. maksymalna ilość, w tym: zwycięzcy Maratonu Bostońskiego z 1911 i 1912 roku, Clarence DeMar i Mike Ryan; dwóch biegaczy pochodzenia rdzennie amerykańskiego, Lewis Tewanima z plemienia Hopi i Andrew Sockalexis z plemienia Penobscot; oraz Joe Forshaw, brązowy medalista olimpijski w maratonie z Londynu. Brytyjczycy wysłali do Szwecji ośmiu maratończyków, w tym Harry'ego Barretta zwycięzce Polytechnic race z 1909 roku.

Dwóch najlepszych zawodników Polytechnic race z 1912 roku nie było Brytyjczykami, lecz i oni pojawili się w Sztokholmie. Byli to Kanadyjczyk James Corkery, zwycięzca wyścigu i Chris Gitsham, reprezentant Związku Południowej Afryki i drugi zawodnik w biegu. Związek reprezentował także Kenneth McArthur, który był rozpoznawalnym zawodnikiem poza granicami ZPA. W latach 1909-1911 wygrał on trzy biegi maratońskie w kraju, a przed Igrzyskami w Sztokholmie nigdy nie został na tym dystansie pokonany.

Z początku w biegu prowadził fiński zawodnik Tatu Kolehmainen. W połowie dystansu, w miejscowości Sollentuna, Gitsham był już na prowadzeniu z czasem 1-12:40,0. Kolejnymi zawodnikami byli Kolehmainen i McArthur i, nieco później, grupa pięciu zawodników: Fred Lord z Wielkiej Brytanii, Carlo Speroniz Włoch, Alexis Ahlgren i Sigfrid Jacobsson ze Szwecji oraz Kanadyjczyk James Corkery.

NA 25 kilometrze Kolehmainen dogonił Gitshama i biegli razem przez dziesięć kilometrów. Kiedy Fin zszedł z trasy na 35 kilometrze, drugi z Południowoafrykańczyków, McArthur, dołączył do swojego rodaka. Niedaleko wzgórza, na kilka kilometrów przed Stadionem, McArthur wysunął się na prowadzenie. Wbiegł na Stadion ze zdecydowaną przewagą. Gitsham zdobył drugie miejsce, zaś Amerykanin Gaston Strobino trzecie.

Bieg maratoński był także miejscem pierwszego przypadku śmierci zawodnika podczas igrzysk olimpijskich. Portugalski biegacz Francisco Lázaro, z powodu wysokiej temperatury i zmęczenia, zemdlał na trasie biegu. Został on przewieziony do Seraphin Hospital, gdzie w śpiączce zmarł następnego dnia o szóstej dwadzieścia rano.

RekordyEdytuj

Rekord świata   Thure Johansson (SWE) 2-40:35,0 Sztokholm, Szwecja 31.08.1909
Rekord olimpijski   Johnny Hayes (USA) 2-55:18,4 Londyn, Wielka Brytania 24.07.1908

WynikiEdytuj

 
Start
 
Kenneth McArthur wbiega na stadion.
 
Christopher Gitsham - wicemistrz olimpijski.
 
Gaston Strobino - brązowy medalista.

Oznaczenia:

  • DNF - nie ukończył biegu
  • DNS - nie wystartował
Miejsce Zawodnik Czas
1   Kenneth McArthur 2-36:54,8  
2   Christopher Gitsham 2-37:52,0
3   Gaston Strobino 2-38:42,4
4   Andrew Sockalexis 2-42:07,9
5   James Duffy 2-42:18,8
6   Sigfrid Jacobsson 2-43:24,9
7   John Gallagher 2-44:19,4
8   Joseph Erxleben 2-45:47,2
9   Richard Piggott 2-46:40,7
10   Joseph Forshaw 2-49:49,4
11   Édouard Fabre 2-50:36,2
12   Clarence DeMar 2-50:46,6
13   Jean Boussière 2-51:06,6
14   Henry Green 2-52:11,4
15   William Forsyth 2-52:23,0
16   Lewis Tewanima 2-52:41,4
17   Harry Smith 2-52:53,8
18   Thomas Lilley 2-59:35,4
19   Arthur Townsend 3-00:05,0
20   Felix Kwieton 3-00:48,0
21   Frederick Lord 3-01:39,2
22   Jacob Westberg 3-02:05,2
23   Axel Simonsen 3-04:59,4
24   Carl Andersson 3-06:13,0
25   Edgar Lloyd 3-09:25.,0
26   Iraklis Sakellaropoulos 3-11:37,0
27  Hjalmar Dahlberg 3-13:32,2
28   Ivar Lundberg 3-16:35,2
29   Johannes Christensen 3-21:57,4
30   Olaf Lodal 3-21:57,6
31   Ödön Kárpáti 3-25:21,6
32   Calle Nilsson 3-26:56,4
33   Emmerich Rath 3-27:03,8
34   Otto Osen 3-36:35,2
35   Elmar Reiman nieznany
  Alexis Ahlgren DNF
  Henry Barrett DNF
  James Beale DNF
  Thure Bergvall DNF
  James Corkery DNF
  Oscar Fonbæk DNF
  Septimus Francom DNF
  William Grüner DNF
  David Guttman DNF
  Karl Hack DNF
  Bohumil Honzátko DNF
  Aarne Kallberg DNF
  Shizo Kanaguri DNF
  Andrejs Kapmals DNF
  Tim Kellaway DNF
  Tatu Kolehmainen DNF
  Andrejs Krūkliņš DNF
  Francisco Lázaro DNF
  Ivan Lönnberg DNF
  Louis Pauteux DNF
  Vladimir Pénc DNF
  Stuart Poulter DNF
  Nikolajs Rasso DNF
  John Reynolds DNF
  Henrik Ripszám DNF
  Francesco Ruggero DNF
  Michael J. Ryan DNF
  František Slavík DNF
  Carlo Speroni DNF
  Arthur St. Norman DNF
  Dragutin Tomašević DNF
  Gustaf Törnros DNF
  Aleksandrs Upmals DNF
  Ben Allel DNS
  Jean Capelle DNS
  Mathias de Carvalho DNS
  Nino Cazzaniga DNS
  Orlando Cesaroni DNS
  Nikolay Khorkov DNS
  Paul Coulond DNS
  Charles Davenport DNS
  George Day DNS
  Alex Decoteau DNS
  Ahmed Djebelia DNS
  George Goulding DNS
  Gaston Heuet DNS
  Joseph Keeper DNS
  Alexandre Kracheninin DNS
  Jean Lespielle DNS
  Henry Lewis DNS
  Henry Lorgnat DNS
  Edmond Neyrinck DNS
  Mikhail Nikolsky DNS
  Alfred Nilsen DNS
  Ole Olsen DNS
  Jacob Pedersen DNS
  Samuel Raynes DNS
  Joseph Zaitsev DNS
  Alphonso Sanchez DNS
  John Tait DNS
  René Wilde DNS

BibliografiaEdytuj