Otwórz menu główne

Leon Supiński

polski prawnik, minister sprawiedliwości, I prezes Sądu Najwyższego

Leon Władysław Supiński (ur. 18 lutego 1874 w Gołębiówce, zm. 2 marca 1950 w Warszawie) – polski prawnik, minister sprawiedliwości, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego w latach 1929–1939, wolnomularz[2], członek Polskiej Organizacji Wojskowej.

Leon Supiński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1874
Gołębiówka, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 2 marca 1950
Warszawa, Polska
Minister sprawiedliwości
Okres od 17 listopada 1918
do 2 września 1919
Przynależność polityczna ZD
Poprzednik funkcja utworzona
Następca Bronisław Sobolewski
Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego
Okres od 17 stycznia 1929
do 1945[1]
Poprzednik Władysław Seyda
Następca Wacław Barcikowski
Odznaczenia
Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Srebrny za Długoletnią Służbę Medal Brązowy za Długoletnią Służbę

ŻyciorysEdytuj

Ukończył gimnazjum i zaczął studia prawnicze w Warszawie. W 1894 został skazany za działalność polityczną i zesłany, studia prawnicze ukończył w 1896 na Uniwersytecie w Dorpacie. W 1906 utworzył Koło Prawników Polskich, został również współzałożycielem Towarzystwa Kooperatystów oraz Towarzystwa Opieki nad Więźniami Patronat, w którym od 1911 pełnił funkcję prezesa. W 1915 został członkiem Komitetu Obywatelskiego Miasta Warszawy, był współorganizatorem polskiego sądownictwa.

Od 6 listopada 1918 do 2 września 1919 był ministrem sprawiedliwości w rządach: Ignacego Daszyńskiego, Jędrzeja Moraczewskiego i Ignacego Jana Paderewskiego.

W okresie od stycznia 1919 do kwietnia 1927 był radnym m.st. Warszawy. W latach 30. piastował funkcję prezesa Zarządu Głównego Zrzeszenia Sędziów i Prokuratorów Rzeczypospolitej Polskiej.

Od października 1919 do stycznia 1928 był prezesem Sądu Apelacyjnego w Warszawie, w styczniu 1929, po zdymisjonowaniu Władysława Seydy został Pierwszym Prezesem Sądu Najwyższego i pozostał na tym stanowisku do agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę.

Po agresji ZSRR na Polskę przekroczył wraz z władzami Rzeczypospolitej granicę polsko-rumuńską, udając się następnie do Francji.

W 1946 powrócił do kraju i ponownie podjął pracę w Sądzie Najwyższym, gdzie od 14 maja 1946 do 3 czerwca 1947 był zastępcą Pierwszego Prezesa SN, po czym przeszedł w stan spoczynku. W latach 1946–1947 był również sędzią Najwyższego Trybunału Narodowego[3].

Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[4].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Od 17 września 1939 na uchodźstwie, nie wykonywał funkcji. Funkcjonowanie Sądu Najwyższego w Polsce zostało zawieszone przez okupanta niemieckiego
  2. Wojciech Giełżyński: Masoneria polska a ruch spółdzielczy i niepodległościowy. Wirtualny Wschód Wolnomularski, 30 listopada 2005. [dostęp 30 czerwca 2009].
  3. Encyklopedia Warszawy z 1994
  4. Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne. Cmentarz Stare Powązki. Leon Supiński. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-02-28].
  5. M.P. z 1930 r. nr 260, poz. 351
  6. a b c Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1984, s. 300. Przedruk techniką fotooffsetową wykonany w Zakładach Graficznych RSW Książka Prasa Ruch w Ciechanowie z przygotowanej do druku odbitki korektowej nie wydanej książki z egzemplarza udostępnionego przez Bibliotekę Narodową w Warszawie.
  7. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 16.
  8. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 411

BibliografiaEdytuj