Leopold Cehak

generał polski

Leopold Jan Cehak (ur. 29 października 1889 w Przemyślu, zm. 8 maja 1946 w Nicei) – generał brygady Wojska Polskiego.

Leopold Cehak
Ilustracja
Leopold Cehak w stopniu pułkownika (przed 1934)
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 29 października 1889
Przemyśl, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 8 maja 1946
Nicea, Francja
Przebieg służby
Lata służby od 1914
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).pngArmia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 3 Pułku Artylerii Polowej
6 Grupa Artylerii
19 Dywizja Piechoty
Departament Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych
30 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca pułku artylerii
dowódca grupy artylerii
II dowódca piechoty dywizyjnej
szef departamentu
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Leopold Jan Cehak urodził się 29 października 1889 roku w Przemyślu. W 1909 roku ukończył gimnazjum w Przemyślu. W latach 1909–1914 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie[1].

Po wybuchu I wojny światowej służył w armii austriackiej. Został wysłany do jednorocznej Oficerskiej Szkoły Rezerwy w Przemyślu, po czym podjął służbę wojskową kolejno w 30 pułku artylerii polowej, 21 Dywizji Strzelców i 24 pułku artylerii polowej. Walczył w 1916 na froncie rumuńskim, a w 1918 na froncie włoskim.

Od 2 listopada 1918 służył w odrodzonym Wojsku Polskim. Pełnił następujące funkcje: dowódcy baterii zapasowej w 11 pułku artylerii polowej (do 1 marca 1919), dowódcy dywizjonu w 2 pułku artylerii ciężkiej, a następnie dowódcy 2 pac (do 16 października 1919) i dowódcy dywizjonu w 4 pułku artylerii ciężkiej. Walczył na wojnie z bolszewikami.

15 marca 1920 ukończył VIII kurs w Centrum Studiów Artyleryjskich w Warszawie, a w 1921 – kurs dowódców dywizjonów w Szkole Strzeleckiej Artylerii w Toruniu. Od 17 kwietnia 1921 pełnił funkcję dowódcy 4 dywizjonu artylerii ciężkiej, a następnie – dowódcy dywizjonu w 8 pułku artylerii ciężkiej. 12 grudnia 1921 objął stanowisko instruktora na kursie dowódców dywizjonów w Szkole Strzeleckiej Artylerii w Toruniu. Od 24 stycznia 1923 roku pełnił funkcję zastępcy dowódcy 3 pułku artylerii polowej Legionów w Zamościu[2][3]. Następnie został wyznaczony na stanowisko dowódcy tego pułku[4]. 21 stycznia 1930 mianowany został dowódcą 6 Grupy Artylerii we Lwowie[5]. 14 marca 1932 roku został II dowódcą piechoty dywizyjnej 19 Dywizji Piechoty w Wilnie[6][7]. W grudniu 1934 roku mianowany został szefem Departamentu Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[8]. Rozkazem Ministra Spraw Wojskowych z 28 stycznia 1938 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 30 Poleskiej Dywizji Piechoty w Kobryniu. W latach 30. był uprawniony do protokołowania „Górskiej Odznaki PZN” (1937)[9].

W marcu 1939 roku 30 DP została zmobilizowana i przewieziona transportem kolejowym w rejon koncentracji koło Działoszyna, wchodząc w skład Grupy Operacyjnej „Piotrków”. Od 1 września 1939 toczyła ciężkie walki graniczne przeciwko dwóm niemieckim dywizjom. Następnie prowadziła ciężkie walki opóźniające. Stoczyła krwawe bitwy pod Szczercowem, Jeżowem, Żyrardowem. Od 13 września broniła twierdzy Modlin na odcinku „Twierdza” – aż do jej kapitulacji 29 września.

Po kapitulacji przebywał w niewoli niemieckiej, w Oflagu VIII E Johannisbrunn (od 30 października 1940 do 27 kwietnia 1942) i Oflagu VII A Murnau (od 29 kwietnia 1942 do 29 kwietnia 1945). Po uwolnieniu przez wojska amerykańskie, wyjechał do Nicei we Francji, gdzie zamieszkał w hotelu „Imperator” wraz z innymi polskimi generałami przybyłymi z obozów jenieckich. Zmarł 8 maja 1946 roku w Nicei[10]. Został pochowany na miejscowym cmentarzu Cancade[11].

AwanseEdytuj

 
List gen. L. Cehaka z Oflagu w Murnau

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Stawecki 1994 ↓, s. 91.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 719, 814.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 642, 737.
  4. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 377, 448.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 21 stycznia 1930 roku, s. 6.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 236.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 175, 490.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 254.
  9. Odznaki. Lista przodowników uprawnionych do protokołowania Odznaki Górskiej. W: Informacyjny kalendarz narciarski na sezon 1937-38. Wydawnictwo Polskiego Związku Narciarskiego, s. 259.
  10. Stawecki 1994 ↓, s. 92.
  11. Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939-1945. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1952, s. 11.
  12. a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 175.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 57.

BibliografiaEdytuj