Linda Evangelista

modelka kanadyjska

Linda Evangelista (ur. 10 maja 1965 w St. Catharines w prowincji Ontario[4]) – kanadyjska supermodelka.

Linda Evangelista
Ilustracja
Evangelista w sierpniu 2004
Data i miejsce urodzenia 10 maja 1965
St. Catharines
Narodowość kanadyjska
Agencja DNA Model Management (Nowy Jork)
Models 1 (Londyn)
View Management (Barcelona)
Priscilla's Model Management (Sydney)[1]
Wymiary (cm) 87-61-89
Wzrost (cm) 176 cm[2]
Masa ciała (kg) 55[3]
Rozmiar ubrania 36
Rozmiar stopy 41
Kolor włosów brązowy (naturalny)
Kolor oczu niebieskie
Kolor skóry biała
Strona internetowa

Karierę w branży mody zaczęła w 1984, kiedy to podpisała kontrakt z Elite Model Management po przeprowadzce z Kanady do Nowego Jorku. W 1988, zasugerowawszy się opinią fotografa Petera Lindbergha, ścięła włosy, a krótka fryzura otrzymała na jej cześć nazwę „The Linda” i wkrótce stała się jej znakiem charakterystycznym oraz punktem wyjściowym w karierze podczas ery supermodelek. Stała się muzą fotografa Stevena Meisela[5][6].

Uznawana za jedną z najbardziej zasłużonych i wpływowych modelek wszech czasów[7]. Wystąpiła na ponad 700 okładkach różnorodnych magazynów mody, m.in. 24-krotnie na pierwszej stronie włoskiej edycji czasopisma Vogue. Okrzyknięto ją „kameleonem przemysłu modowego”[8]. Była jedną z najpopularniejszych kobiet w kulturze masowej przełomu lat 80. i 90. XX wieku[9].

ŻyciorysEdytuj

W 1977, mając 12 lat, wygrała konkurs Miss Teen Niagara. Rzeczywistą karierę w modelingu rozpoczęła jednak dopiero w latach 80. Pracowała dla najbardziej luksusowych marek w świecie mody, występując na wybiegach czy uczestnicząc w kampaniach reklamowych.

W 1990została uznana przez magazyn People za jedną z 50 najpiękniejszych ludzi na świecie. Po pojawieniu się wraz z Naomi Campbell, Cindy Crawford, Christy Turlington i Tatjaną Patitz na okładce styczniowego wydania brytyjskiego Vogue w 1990, modelki wystąpiły w teledysku George’a Michaela Freedom '90. Wkrótce ta grupa została okrzyknięta największymi supermodelkami lat 90. XX wieku.

W 1992 wystąpiła w kolejnym teledysku George’a Michaela, do piosenki „Too Funky”. W 1994 zagrała wraz z innymi supermodelkami w filmie Prêt-à-Porter.

W 2003 otrzymała gwiazdę na Walk of Fame w Toronto w Kanadzie.

Jej twarz wielokrotnie zdobiła okładki najbardziej prestiżowych magazynów mody na świcie: Vogue, Marie Claire, Harper’s Bazaar, Glamour, Elle, Numéro, Allure[1].

W 2007 wycofała się z modelingu, jednak w 2013 powróciła do branży, co zaowocowało podpisaniem nowych kontraktów z agencjami w Sydney, Nowym Jorku i Londynie, okładkami i sesjami zdjęciowymi do m.in. niemieckiego, hiszpańskiego i włoskiego wydania Vogue'a oraz hiszpańskiej edycji Harper’s Bazaar, oraz reklamą perfum dla włoskiego domu mody Moschino[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c [1] Linda Evangelista – Model Fashion Directory] (ang.). [dostęp 2018-05-11].
  2. DNA Models - Linda Evangelista (ang.). Dnamodels.com. [dostęp 2018-05-11].
  3. Linda Evangelista (ang.). www.photos.nos.cc. [dostęp 2009-09-20].
  4. David Mansour: From Abba to Zoom: A Pop Culture Encyclopedia of the Late 20th Century. Andrews McMeel Publishing, s. 146. ISBN 978-0740751189.
  5. Michael Gross, Madonna's Magician, New York Media, LLC, 12 października 1992, s. 30, ISSN 0028-7369 [dostęp 2018-05-10] (ang.).p?,
  6. Ruth LaFerla: Fashion; Hot Shot (ang.). The New York Times, 7 lipca 1991. [dostęp 2018-05-10].
  7. 104. W: Tom Fennel: The Best in the World. Maclean's, 9 grudnia 1991, s. 36(5). (ang.)
  8. Mervyn Rothstein: Evangelista! (ang.). Cigar Aficionado, Jesień 1995. [dostęp 2018-05-11].
  9. Edward Helmore: The Fashionable One (ang.). The Evening Standard, 23 września 2005. [dostęp 2018-05-11].

Linki zewnętrzneEdytuj