Ludwik Gawrych ps. Gustaw, 1944 (ur. 23 sierpnia 1907 w Pyszczynie, zm. 30 sierpnia 1979 w Warszawie) – major Wojska Polskiego, członek Narodowej Organizacji Wojskowej i Armii Krajowej. W powstaniu warszawskim dowódca batalionu „Gustaw”.

Ludwik Gawrych
Gustaw, 1944
major major
Data i miejsce urodzenia 23 sierpnia 1907
Pyszczyn
Data i miejsce śmierci 30 sierpnia 1979
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1939 – 1945
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Wojskowa Organizacja Ziem Zachodnich
Narodowa Organizacja Wojskowa
Armia Krajowa
Jednostki 58 Pułk Piechoty
batalion „Gustaw”
Stanowiska dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Kampania wrześniowa
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941) Kawaler 2. klasy Orderu Miecza (Szwecja)
Grób na Powązkach Wojskowych

ŻyciorysEdytuj

W 1929 ukończył gimnazjum w Pyzdrach. W 1932 z drugą lokatą ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. Po ukończeniu szkoły służył w 58 pułku piechoty.

W 1938 odznaczony szwedzkim Krzyżem Kawalerskim Orderu Miecza[1].

W trakcie wojny obronnej 1939, walczył w szeregach pułku jako adiutant dowódcy pułku. Po walkach pod Kutnem i Puszczy Kampinoskiej wzięty do niewoli. Uciekł w trakcie transportu do oflagu i wrócił do Poznania.

Przystąpił do konspiracji w ramach organizacji Wojskowej Organizacji Ziem Zachodnich. Po rozbiciu organizacji w 1940, ukrywał się w Warszawie i Krakowie. Od września 1942 był członkiem Narodowej Organizacji Wojskowej. Początkowo dowódca plutonu, następnie batalionu i szkoły podchorążych NOW. W sierpniu 1943 został zastępcą szefa Wydziału Operacyjnego Komendy Okręgu stołecznego AK/NOW. W listopadzie 1943, w związku z reorganizacją Zgrupowania AK/NOW „Stolica”, objął dowództwo batalionu 1427, który od jego pseudonimu przyjął kryptonim „Gustaw”. Batalion stanowił II Zgrupowanie w Rejonie I Obwodu Śródmieście AK. W 1944 został awansowany do stopnia kapitana.

W czasie powstania warszawskiego dowodził batalionem „Gustaw” w rejonie Starego Miasta w Zgrupowaniu „Róg” w ramach Grupy AK „Północ”. Był ranny 3 sierpnia podczas ataku na bramę gett przy ul. Żelaznej.

Po ewakuacji do Śródmieścia, objął dowództwo połączonych batalionów „Gustaw” i „Harnaś”. Z powodu pogorszenia zdrowia od 6 września w szpitalu. 18 września został awansowany do stopnia majora.

Po wojnie pracował zawodowo w wielkopolskiej służbie zdrowia i społecznie w ZHP. Odznaczony Krzyżem Walecznych i Orderem Virtuti Militari.

Pochowany na Powązkach Wojskowych (kwatera B24, rząd 9, grób 3)[2].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj