Otwórz menu główne

Ludwinowo (obwód brzeski)

Ludwinowo (błr. Людвінава, Людвінова; ros. Людвиново, hist. również Ludwinów) – wieś na Białorusi, w rejonie drohiczyńskim obwodu brzeskiego, około 7 km na południe od Drohiczyna.

Ludwinowo
Людвінава
Państwo  Białoruś
Obwód brzeski
Rejon drohiczyński
Sielsowiet Popina
Nr kierunkowy +375 1644
Tablice rejestracyjne 1
Położenie na mapie obwodu brzeskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu brzeskiego
Ludwinowo
Ludwinowo
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Ludwinowo
Ludwinowo
Ziemia52°07′47,23″N 25°10′18,90″E/52,129786 25,171917
Portal Portal Białoruś

HistoriaEdytuj

Majątek od XVII wieku był własnością rodziny Orzeszków herbu Korab. W 1845 roku właścicielem dóbr był Feliks Orzeszko, po którym dziedziczył jego starszy syn, Piotr (1825–1874), który w 1858 roku ożenił się z Elizą Pawłowską. Eliza, odtąd Orzeszkowa, w czasie powstania styczniowego ukrywała tu Romualda Traugutta, zanim we własnej karecie wywiozła go do Królestwa. Eliza spędziła w majątku 6 lat. Jej mąż Piotr w wyniku carskiego śledztwa został aresztowany i osadzony w więzieniu w Kobryniu, a w 1865 roku zesłany do guberni permskiej[1]. Majątek o powierzchni 1218 dziesięcin został skonfiskowany przez władze carskie i sprzedany Rosjaninowi Pawłowi Kantorowowi, po którym dziedziczył jego syn Mikołaj. Został on zabity przez bandytów w Rohaczowie, gdy uciekał w czasie I wojny światowej przed Niemcami. Od jego spadkobierców majątek kupili Rosjanie, bracia Rozwadowscy, którzy rozparcelowali majątek po I wojnie światowej. Dwór kupił niejaki Wener, który rozebrał większą jego część.

Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Ludwinowo, wcześniej należące do województwa brzeskolitewskiego Rzeczypospolitej, znalazło się na terenie guberni słonimskiej (1795–1796), później litewskiej (1797–1801) i grudzieńskiej (1801–1915) Imperium Rosyjskiego.

Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Ludwinowo znalazło się na terenie Polski, w gminie Osowce w powiecie drohickim województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.

We wsi leży kamień poświęcony pamięci Elizy Orzeszkowej[2].

Dawny dwórEdytuj

Stary, parterowy, drewniany dwór pochodził prawdopodobnie z XVIII wieku[3][4][5]. Nic po nim nie zostało poza resztkami parku i jednym budynkiem gospodarczym[2].

Majątek w Ludwinowie jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego w rozdziale o Zakozielu[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Ludwinów na stronie Radzima.org. [dostęp 2015-09–12].
  2. a b Людвиново na stronie Atlas Białorusi (ros.). [dostęp 2015-09-12].
  3. a b Zakoziel [w:] Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 2: Województwa brzesko-litewskie, nowogrodzkie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1993, s. 169–174, ISBN 83-04-03784-X, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).
  4. Людвінова, Ludwinowo, Людвиново. W: Леанід Міхайлавіч Несцярчук: Замкі, палацы, паркі Берасцейшчыны. Mińsk: БЕЛТА, 2002, s. 110–111. ISBN 985-6302-37-4. [dostęp 2015-09-12]. (biał.)
  5. Людвиново, усадьба Ожешко. W: Анатолий Тарасович Федорук: Старинные усадьбы Берестейщины. Mińsk: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2004, s. 337–339. ISBN 985-11-0305-5. [dostęp 2015-09-12]. (ros.)