Magnus I Pobożny

książę Brunszwiku od 1344, z dynastii Welfów

Magnus I Pobożny, niem. Magnus I. der Fromme (ur. ok. 1310 r., zm. 1369 r.) – książę Brunszwiku od 1344 r. z dynastii Welfów.

Magnus I Pobożny
ilustracja herbu
książę Brunszwiku
Okres

od 1344
do 1369

Poprzednik

Otto Łagodny

Następca

Magnus II Młodszy

Dane biograficzne
Dynastia

Welfowie

Data urodzenia

ok. 1310

Data śmierci

1369

Ojciec

Albrecht II Tłusty

Matka

Ryksa

Żona

Zofia

Dzieci

Magnus,
Ludwik,
Albert,
Henryk,
Matylda,
Agnieszka,
Zofia

ŻyciorysEdytuj

Magnus I był jednym z licznych synów księcia Getyngi i Brunszwiku Albrechta II Tłustego oraz Ryksy, córki księcia Werle Henryka I. Ojciec zmarł, gdy Magnus był jeszcze dzieckiem – swą młodość spędził pod opieką najstarszego spośród braci, Ottona Łagodnego. Ok. 1327 r. Magnus poślubił dziedziczkę palatynatu saskiego i marchii Landsbergu, Zofię (córkę margrabiego brandenburskiego na Stendal i Landsbergu Henryka I bez Ziemi). W 1333 cesarz Ludwik IV Bawarski nadał te ziemie Magnusowi, jednak doprowadził to do konfliktu Magnusa z arcybiskupem Mageburga Ottonem z Hesji.

W 1344 zmarł Otto Łagodny, nie pozostawiając synów – w tej sytuacji rządy w Brunszwiku i Getyndze przejął Magnus wraz z kolejnym z młodszych braci, Ernestem. W następnym roku bracia przeprowadzili podział kraju, wskutek którego Magnus otrzymał Brunszwik i Wolfenbüttel, a Ernest mniej dochodowe części państwa z Getyngą. Jednocześnie Magnus dopuścił do współrządów swego syna Magnusa II Młodszego (w 1348 r. wydzielił mu część księstwa z Sangerhausen).

W 1347 r. Magnus został zmuszony do sprzedania palatynatu saskiego i Landsbergu saskim Wettinom, a w 1350 r. Karol IV Luksemburski pozbawił go tytułu palatyna saskiego i margrabiego Landsbergu. Karol IV sprzeciwił się także planom Magnusa i jego kuzyna księcia Lüneburga Wilhelma II, którzy w 1355 r. zawarli układ o zaręczynach młodszego syna Magnusa Ludwika z córką Wilhelma i o dziedziczeniu przez Ludwika po śmierci Wilhelma. Cesarz Karol tymczasem popierał sukcesję w Lüneburgu dla swych stronników, książąt Saksonii-Wittembergii. Eskalacja tego konfliktu nastąpiła w 1369 r., zaraz po śmierci Magnusa i jego kuzyna Wilhelma, gdy Magnus Młodszy spróbował objąć dziedzictwo w Brunszwiku i Lüneburgu.

BibliografiaEdytuj

  • Bernd-Ulrich Hergemöller: Magnus I. senior, der Fromme, Herzog von Braunschweig (seit 1344). W: Neue Deutsche Biographie. T. 15. Berlin: Duncker & Humblot, 1987, s. 661–662. [dostęp 2010-01-15]. (niem.)