Maksymilian Wiktor

Oficer Wojska Polskiego

Maksymilian Józef Eugeniusz Walenty Wiktor (ur. 13 lutego 1889 we Lwowie, zm. 1940) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Maksymilian Wiktor
Maximilian Ritter Wiktor von Wiatrowice
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1889
Lwów
Data śmierci 1940
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 63 Pułk Piechoty
65 Pułk Piechoty
PKU Słonim
Stanowiska dowódca batalionu
komendant PKU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
II wojna światowa,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Wojskowy Karola

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 13 lutego 1889[1] lub w 1888[2]. Był synem Artura[2]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach c. i k. Armii. W połowie 1915 jako podoficer 95 pułku piechoty został mianowany na stopień podporucznika[3]. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1917 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Jego oddziałem macierzystym był Batalion Strzelców Polnych Nr 30[4].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[5][6]. W 1923, 1924 był dowódcą I batalionu 63 Pułku Piechoty w Toruniu[7][8]. Został awansowany do stopnia podpułkownika piechoty ze starszeństwem z 1 stycznia 1927[9]. Następnie został przeniesiony służbowo z 65 Pułku Piechoty w Grudziądzu do Powiatowej Komendy Uzupełnień Starogard. We wrześniu 1927 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Słonim na stanowisko komendanta[10][11]. W sierpniu 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX[12]. Z dniem 31 stycznia 1930 został przeniesiony w stan spoczynku[13].

W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[14].

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD. Prawdopodobnie na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD na obszarze okupowanym przez sowietów. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/5-22 oznaczony numerem 462)[2]. Ofiary tej zbrodni zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Oficerski 1928.
  2. a b c Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 105. [dostęp 2016-07-22].
  3. Mianowania w armii. „Głos Narodu”. Nr 355, s. 3, 16 lipca 1915. 
  4. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 229, 874.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 402.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 346.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 305.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 274.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 167.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 24 z 26 września 1927 roku, s. 283.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 118.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 sierpnia 1929 roku, s. 254.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 410.
  14. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 325, 968, tu także podano, że urodził się 13 lutego 1889 roku.
  15. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 874.

BibliografiaEdytuj