Otwórz menu główne

Marian Borzemski

polski strzelec sportowy

Marian Konstanty Borzemski (ur. 21 lipca 1894 w Stanisławowie, zm. 12 listopada 1959 w Limanowej) – polski strzelec, olimpijczyk z igrzysk w Paryżu (1924), kapitan piechoty Wojska Polskiego.

Marian Konstanty Borzemski
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 21 lipca 1894
Stanisławów
Data i miejsce śmierci 12 listopada 1959
Limanowa
Przebieg służby
Lata służby 1915-1918 i 1918-1939
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Główne wojny i bitwy Wojna polsko-bolszewicka
wojna obronna Polski 1939
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 21 lipca 1894 Stanisławowie. Był synem Józefa i Katarzyny Thym. W 1906 rozpoczął naukę w szkole realnej w Stanisławowie. Naukę kontynuował we Lwowie. W 1915 zdał egzamin dojrzałości[1]. W latach 1917–1920 studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej.

Kariera wojskowaEdytuj

16 sierpnia 1915 został wcielony do armii austriackiej. Podczas służby ukończył szkołę oficerską w Ostrawie[1]. 1 listopada 1918 zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego [1]. Został zweryfikowany na stopień porucznika i został oficerem zawodowym[2]. W za czyny bojowe podczas wojny polsko-bolszewickiej został odznaczony Krzyżem Walecznych [3]. W latach 1918-1922 pełnił służbę w 14 pułku piechoty. A w latach 1922–1927 w 19 pułku piechoty[3]. Został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku w korpusie oficerów piechoty. W 1932 roku pełnił służbę w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie[3].

Kariera sportowaEdytuj

Strzelectwo sportowe zaczął uprawiać na początku lat dwudziestych. W tym okresie należał do najlepszych strzelców w Wojsku Polskim. Wielokrotnie odnosił sukcesy na zawodach oficerskich o mistrzostwo VI Okręgu Korpusu, a także w zawodach ogólnopolskich. W 1924 odniósł zwycięstwo na mistrzostwach Polski we Lwowie w konkurencji strzelania z karabinka dowolnego na 300 m z trzech pozycji ustanawiając rekord Polski wynikiem 157 pkt na 300 możliwych[3]. W tym samym roku wystartował w Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1924 w Paryżu[3]. Trzykrotnie uczestniczył w mistrzostwach świata (Mistrzostwa Świata w Strzelectwie 1924, 1927 i 1929). W 1927, na mistrzostwach świata w strzelaniu, zdobył srebrny medal w konkurencji: karabin standard 3 × 20 strzałów na 300 m. W drużynowym konkursie z broni krótkiej zajął 7 miejsce, a drużynowym konkursie z broni długiej 9 miejsce[3]. W zawodach drużynowych uzyskał największą liczbę punktów w drużynie (101). W 1936 na skutek postrzału podczas polowania stracił lewą nogę. Pomimo wypadku zajmował się strzelectwem startował w zawodach sportowych[4].

Wojna i dalsze losyEdytuj

Podczas wojny obronnej Polski w 1939 był kapitanem służby pozaliniowej[4]. Następnie do 1944 przebywał we Lwowie gdzie pracował jako magazynier[4]. latem 1944 przyjechał do Limanowej i osiadł tam na stałe. Pracował w Komitecie Opieki Społecznej. W 1950 uzyskał uprawnienia emerytalne za służbę w Wojsku Polskim. Zmarł 12 listopada 1959 w Limanowej i został tam pochowany na miejscowym cmentarzu[4].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Wryk 2015 ↓, s. 151.
  2. Wryk 2015 ↓, s. 151-152.
  3. a b c d e f Wryk 2015 ↓, s. 152.
  4. a b c d Wryk 2015 ↓, s. 153.
  5. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 57)

BibliografiaEdytuj

  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932
  • Ryszard Wryk: Olimpijczycy Drugiej Rzeczypospolitej. Poznań: Nauka i Innowacje, 2015, s. 151-153. ISBN 978-83-64864-22-3.

Linki zewnętrzneEdytuj