Otwórz menu główne

Marian Jan Raganowicz (ur. 12 sierpnia 1892 w Sieniawie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Marian Stanisław Raganowicz
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 12 sierpnia 1892
Sieniawa
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1914-1940
Siły zbrojne Legiony Polskie
Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Piechoty
33 Pułk Piechoty
Szkoła Podchorążych Piechoty
41 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca kompanii piechoty
dowódca batalionu piechoty
zastępca dowódcy pułku piechoty
dowódca pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Zwycięstwa

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się jako Marian Stanisław Raganowicz[1] 12 sierpnia 1892 w Sieniawie, w ówczesnym powiecie jarosławskim, w rodzinie Franciszka i Walerii z Kuczmierskich. Członek „Strzelca”, oficer 2 pułku piechoty Legionów. W 1918 przeszedł z II Brygadą Legionów front pod Rarańczą. Jesienią 1918 wstąpił do 4 Dywizji Strzelców Polskich.

W latach 1919–1938 pełnił służbę w 33 pułku piechoty w Łomży zajmując kolejno stanowiska: dowódcy kompanii, dowódcy batalionu zapasowego, dowódcy batalionu sztabowego[2] i dowódcy III batalionu[3]. W maju 1927 został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[4][5]. W styczniu 1932 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 33 pułku[6][7]. W szeregach 33 pp walczył na wojnie z bolszewikami. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[8], a 23 stycznia 1928 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928. 17 grudnia 1933 roku został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9].

W czerwcu 1938 został wyznaczony na stanowisko komendanta Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej, następnie objął stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 18 Dywizji Piechoty[10].

W trzeciej dekadzie sierpnia 1939, w czasie mobilizacji alarmowej, objął stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej rezerwowej 41 Dywizji Piechoty. W jej składzie walczył w kampanii wrześniowej. Podczas walk dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku.

Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Straceń, poz. 2858.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[11]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

AwanseEdytuj

  • chorąży - 5 listopada 1914
  • podporucznik - 27 stycznia 1915[12]
  • porucznik -
  • kapitan -
  • major - 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 385. lokatą w korpusie oficerów piechoty
  • podpułkownik - 23 stycznia 1928 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 12. lokatą w korpusie oficerów piechoty
  • pułkownik - 17 grudnia 1933

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. W 1935 dokonano zmiany imion z Marian Stanisław na Marian Jan. Stwierdzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 8, s. 56, 1 czerwca 1935. 
  2. Rocznik oficerski 1923 s. 221.
  3. Rocznik oficerski 1924 s. 206, 347.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 135.
  5. Rocznik oficerski 1928 s. 49, 167.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 224.
  7. Rocznik oficerski 1932 s. 21, 563.
  8. Rocznik oficerski 1923 s. 403.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 18 grudnia 1933 roku, s. 301.
  10. BETA Księgi Cmentarne, ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2017-05-13].
  11. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  12. Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich ... s. 13.

BibliografiaEdytuj