Otwórz menu główne

Marian Słowiński (ur. 8 maja 1919 w Inowrocławiu) – major Wojska Polskiego, uczestnik kampanii wrześniowej 1939.

Marian Słowiński
Ilustracja
major major
Data i miejsce urodzenia 8 maja 1919
Inowrocław
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP; Polskie Siły Zbrojne; Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej
Jednostki 1 Dywizja Pancerna
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie Medal „Pro Patria” Kombatancki Krzyż Pamiątkowy „Zwycięzcom”

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 8 maja 1919 w Inowrocławiu. W tym mieście skończył szkołę powszechną i wydziałową. W latach 1934–37 uczęszczał do Szkoły Wojskowej nr 1 w Koninie. Do początku września 1939 służył w 8 kompanii szkolnej w 67 pułku piechoty w Brodnicy. W połowie września 1939 skierowano go do Rzeszowa, na stanowisko instruktora w 167 Rezerwowym pułku piechoty. Stamtąd ewakuował się na Węgry. Do 4 kwietnia 1940 przebywał w węgierskim obozie dla internowanych w Érsekújvár, skąd uciekł do Francji. Dostał tam przydział do polskiego wojska. Przeszedł szkolenie przeciwpancerne i pod francuskim dowództwem brał udział w walkach pod Verdun. Następnie przedostał się do Wielkiej Brytanii na pokładzie polskiego okrętu. Do 1944 stacjonował w Liverpoolu, Crawford i Dundee, służąc w 65 Batalionie Czołgowym, który został wcielony do 1 Pułku Pancernego 1 Dywizji Pancernej generała Stanisława Maczka. Wziął udział w lądowaniu w Normandii i w walkach na linii Chambois-Falaise, wyzwalaniu Belgii i Holandii (w tym Bredy). Szlak bojowy zakończył pod Wilhelmshaven w Niemczech. Następnie do 1947 przebywał w Hanowerze i w tym roku wrócił do Polski. Od 1959 pracował w Ambasadzie Kanadyjskiej w Warszawie – najpierw jako kierowca, potem jako kierownik działu administracyjnego. W 1984 przeszedł na emeryturę. Działa w wielu stowarzyszeniach kombatantów, w tym w warszawskim kole byłych żołnierzy 1 Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka[1].

13 listopada 2012 odznaczony został Medalem „Pro Patria”[2][3]. 6 czerwca 2013 odznaczony Kombatanckim Krzyżem Pamiątkowym „Zwycięzcom”[4].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj