Mati Logoreci

albański nauczyciel, historyk i wydawca, autor podręczników szkolnych

Mati Logoreci (ur. 10 lutego 1867 w Szkodrze, zm. 7 lutego 1941 w Tiranie) – albański nauczyciel, historyk i wydawca, autor podręczników szkolnych.

Mati Logoreci
Data i miejsce urodzenia

10 lutego 1867
Szkodra

Data i miejsce śmierci

7 lutego 1941
Tirana

Zawód, zajęcie

nauczyciel

Narodowość

albańska

Rodzice

Frano, Shaqe

Krewni i powinowaci

Andrea, Pashko

Życiorys edytuj

Urodził się w rzymskokatolickiej rodzinie[1][2][3]. Podczas nauki w Szkodrze nauczył się czytać i pisać w językach albańskim, włoskim, francuskim i niemieckim[4]. Następnie pracował jako księgowy w przedsiębiorstwie handlowym Parruca w miejscowości Monfalcone[1][2][3]. Studiował pedagogikę na Uniwersytecie w Trieście[1].

1 maja 1889 roku otworzył szkołę w Prizrenie[5], która była pierwszą albańskojęzyczną na terenie Kosowa[2][3]; uczył w niej języka albańskiego, jednak opuścił tę szkołę z powodu popadnięcia w konflikt z konsulatem Austro-Węgier, który miał wpływ na edukację albańskich katolików na terenie Imperium Osmańskiego[1]. W 1899 roku Logoreci założył prywatną szkołę, którą już rok później połączył z pierwszą założoną przez niego placówką[1][2][3]. Zorganizował również pierwsze w Imperium Osmańskim przedstawienie teatralne po albańsku[5].

W 1903 roku przeniósł się do Szkodry, gdzie nauczał w szkole franciszkańskiej[1][2][3]. 14 listopada 1907 roku zaczął w Trieście wydawać dwutygodnik Dašamiri[2][3], ukazał się tylko w czternastu numerach; z czego ostatni opublikowano dnia 6 sierpnia 1908 roku[1]. W listopadzie tegoż roku Logoreci wraz z poetą Ndre Mjedą uczestniczył w pierwszym kongresie manastirskim[6] jako reprezentanci szkoderskiego stowarzyszenia Agimi[1][2][3]. Wraz z bratem poety Lazërem, Logoreci założył w Szkodrze szkołę wieczorową[1].

Po odzyskaniu niepodległości przez Albanię, Logoreci pracował jako nauczyciel w Tiranie[3][7], a w latach 1916–1918 jako urzędnik oświatowy w Szkodrze[1][8][9][10][2][11][12]. Należał również do Komisji Literackiej Albanii[8][9][10][2][11][12], powołanej w Szkodrze przez władze austro-węgierskie[1][13]. W 1920 roku wziął udział w kongresie w Lushnji[1][14][12]. W latach 1922–1923 był sekretarzem generalnym Ministerstwa Oświaty, a na emeryturę przeszedł w 1930 roku[1][14][12].

W okresie od 28 listopada 1936 roku do 23 marca 1937 roku zredagował pierwsze 93 numery czasopisma Drita[1][14][12].

Podręczniki szkolne edytuj

  • Ndolliina historijet t’motshme (1911)[1]
  • Historija e përgjithshëme (1924)[1]

Życie prywatne edytuj

Syn Frano i Shaqe[4]. Jego wujkiem był biskup Andrea Logoreci; oprócz Matiego, jednym z jego siostrzeńców był Pashko, również nauczyciel[4].

Przypisy edytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p Elsie 1997 ↓, s. 147–148.
  2. a b c d e f g h i Elsie 2010 ↓, s. 281.
  3. a b c d e f g h Elsie 2013 ↓, s. 284–285.
  4. a b c Kraja 1987 ↓, s. 5–6.
  5. a b Elsie 1997 ↓, s. 315.
  6. Elsie 1997 ↓, s. 169.
  7. Bakiu 2014 ↓, s. 142.
  8. a b Elsie 2005 ↓, s. 118.
  9. a b Elsie 2010 ↓, s. 7.
  10. a b Elsie 2010 ↓, s. 137.
  11. a b Elsie 2013 ↓, s. 141–142.
  12. a b c d e Elsie 2013 ↓, s. 285.
  13. Elsie 1997 ↓, s. 194.
  14. a b c Elsie 2010 ↓, s. 281–282.

Bibliografia edytuj